ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΛΕΣ ΜΑΡΙΑ!

Χιόνισε στο χωριό μας!

2012-02-02T08:53:00.003+01:00

"one small step for man one giant leap for mankind" που λες Μαρία!

Υμπύ ρουά ματ!!

2012-02-01T16:21:00.004+01:00

Κανείς δεν ξέρει πότε θα τελειώσει το παιχνίδι με τα πληκτρολόγια και τα δάχτυλά μας.

Είδατε πόσο όμορφα κολλάει στην αβεβαιότητα της εποχής η απόλυτη σιγουριά του «Κανείς»; Ψάχνω για βεβαιότητες, αλλά μια ματιά στον ηλεκτρονικό κυρίως περίγυρο στον οποίο έχω στριμωχθεί τα τελευταία χρόνια, μου υπαγορεύει μια θολή χλαπάτσα με δώρο τη φτηνή φρασούλα: Λάθος εποχή διάλεξες καρντάσι μου!

Ξεκινάω για παρελθόν. Ανακαλύπτω κείμενα και τα ξαναβγάζω στο φως. Ξεθάβω post dreams και αντιλαμβάνομαι πως δεν είχα όνειρα κανονικά μα μόνο πράγματα που θα μπορούσα να κάνω και καλό θα ήταν να έκανα, αλλά δεν …. Κυρίως γιατί βαριόμουνα. Οι περιηγήσεις μου χάρισαν μικρές ωραίες ιστορίες με ελεύθερα τρένα και μεροκάματο απ’ τον καημό των μεταναστών σε imbiss. Υμπύ ρουά ματ!!

Μια Olympus OM-1 χάσκει γεμάτη φωτογραφίες από απίστευτες – σήμερα – στιγμές. Τα δάση γύρω απ’ το χωριό που επέλεξα να τεκνοποιήσω έχουν εξαφανιστεί. Και γω που νόμιζα πως θα’ ναι πάντα εκεί! Κι εγώ που νόμιζα πως για να σε καλέσουν στη γιορτή τους δε θέλουν δώρο! Θέλουν και παραθέλουν! Θέλουν τον χτεσινό εαυτό σου που πέταξες μαζί με το χρόνο σου. Θέλουν τον τωρινό εαυτό σου που αντάλλαξες με τα δυο μικρά θηλυκά χρυσάφια σου.

Κοιτάζω απ’ το παράθυρο και ψάχνω να βρω το βουνό. Το μόνο που βλέπω είναι Αθηναϊκά ντουβάρια. Γκρίζα ντουβάρια που μετανάστευσαν κρυφά μαζί μου κολλημένα σε κάποια γκρίζα αποσκευή. Κάνω copy-paste ωραία χρώματα απ’ την οθόνη και αντιλαμβάνομαι ότι το paste είναι αδύνατον! Ακυρώνω την προσπάθεια και χάνομαι στην ασφάλεια του κουτσομπολιού που απλόχερα σου προσφέρει το twitter. Πέφτω στο ψιλοπαρατημένο μπλογκ μου που τόσο αγάπησα και υπόσχομαι να το ζεστάνω σύντομα. Ναι καλά! Ακούω απ’ το βάθος και πικραίνομαι.

19 Ιανουαρίου 2012

2012-01-21T06:07:00.002+01:00

Καλή χρονιά!

Στις 19 Ιανουαρίου 2012, Πέμπτη στις 9:05 το πρωί, ήρθε στον κόσμο το τέταρτό μου ....ήμισυ.

Καλή χρονιά

2011-12-31T12:09:00.001+01:00

Νοέμβρης 2011

2011-11-19T22:21:00.001+01:00

Εμπνευσμένος Σ. Δερβενιώτης

Il ritorno del male

2011-10-12T19:48:00.006+02:00

Κι όμως υπάρχουν ακόμη Ρομαντικοί Αγωνιστές! Ο λόγος για τους Vauro και Vincino που επανακυκλοφόρησαν το ιστορικό σατυρικό περιοδικό "Il Male"

Δεν ξέρω γιατί, αλλά το θεώρησα ως κάτι πολύ αισιόδοξο και θέλησα να το μοιραστώ !!

ημερολόγιο Πρωινό Τετάρτης 28 Σεπτέμβρη

2011-09-28T07:26:00.003+02:00

Σηκώθηκα σήμερα το πρωί

I woke up this morning

Έβαλα αυτό το τραγούδι

και αισθάνθηκα για λίγο όμορφα

σχεδόν ονειρεύτηκα.

Αναμνηστικόν - Σεπτέμβρης 2011

2011-09-24T15:45:00.000+02:00

Πανσέληνος Αυγούστου 2011

2011-08-22T10:11:00.002+02:00

Απ' το Βόλο, βλέποντας ΝοτιοΑνατολικά μέσα από πολύχρωμες μπουκαμβίλιες . Τι Ωραία!

Elini kokalo keri

2011-08-02T23:16:00.001+02:00

me arezei!

dolce far niente

2011-06-23T10:48:00.003+02:00

Το καλοκαίρι το αγαπάμε

γιατί δεν απαιτεί

Μας δίνει ένα σωρό

και διαλέγουμε ή δεν

ότι μας αρέσει ή δεν

Κι αν δε θέλουμε

να κάνουμε τίποτα

σκάει ένα ηλιοχαμόγελο

σα να μας λέει:

το μόνο πρέπει

που ίσως πρέπει

είναι το να μην κάνεις τίποτα πρέπει !

το καλοκαίρι

Μπήκα στο μπλογκ της snow να της αφήσω μια ευχή για το καλοκαίρι και μου βγήκε το παραπάνω.

Αυτά που λες Μαρία!

"Τον εξαφάνισαν!" Μια απίστευτη ιστορία!!!!!

2011-06-10T14:34:00.003+02:00

Από τις 31-5-2011 αγνοείται ο Παλαιστίνιος πρόσφυγας ,Γκαλέμπ Ταλέμπ, που οι ελληνικές υπηρεσίες κρατούσαν παράνομα στα κρατητήρια της Πέτρου Ράλλη χωρίς προσχήματα και με παραβίαση κάθε νομότυπης διαδικασίας από τις αρχές Φεβρουαρίου. Η ελληνική αστυνομία ισχυρίζεται ότι απελάθηκε στο Λίβανο, όμως προκύπτει ότι δεν έχει περάσει ποτέ από το αεροδρόμιο των Σπάτων και δεν έχει φτάσει ποτέ στο Λίβανο.

Ο Παλαιστίνιος απήχθη από τον καταυλισμό προσφύγων στην Πεντέλη όπου διέμενε σε μια παράγκα , στις 12 Φεβρουάριου, οδηγήθηκε στα κρατητήρια της Πέτρου Ράλλη και εκτέθηκε στα κανάλια ως στέλεχος οργάνωσης και επίδοξος τρομοκράτης με πρόσχημα ένα περίεργο άρθρο της ίδιας μέρας , της Corriere della Sera, που υπογραφόταν από τον Ιταλό δημοσιογράφο «ειδικό στην τρομοκρατία» Guido Olympio. Σύμφωνα με το δημοσιογράφο που δεν προκύπτει να έχει έρθει ποτέ στην Ελλάδα, ο Γκαλέμπ ήταν στέλεχος της οργάνωσης Φατάχ αλ Ισλάμι και είχε έρθει στην Ελλάδα με αποστολή.

Σύμφωνα με τα όσα υποστήριζε το ιταλικό παπαγαλάκι, που δεν αποκάλυπτε τυχόν προέλευση των «πληροφοριών» του, ο Γκαλέμπ είχε εμφάνιση νεαρού τουρίστα , έκανε «καλή ζωή», εφοδίαζε με χρήματα και διαβατήρια τους ομοϊδεάτες του και είχε αναλάβει την ηγεσία της οργάνωσης στην Ελλάδα. Ο Γκαλέμπ, βρέθηκε αντίθετα να ζει σε μια αυτοσχέδια παράγκα στον καταυλισμό προσφύγων της Πεντέλης, να τρέφεται από τα συσσίτια κοινωνικών φορέων και να καλύπτει τις ανάγκες του με πράγματα μαζεμένα από τα σκουπίδια ενώ δεν είχε κανένα έγγραφο εκτός από το δελτίο αιτούντος άσυλο, που όπως φάνηκε δεν είχε καμία αξία για τις αρχές αφού κατά παράβαση κάθε «διεθνούς υποχρέωσης της χώρας» η αστυνομία τον συνέλαβε ως παράνομα διαμένοντα στη χώρα. Ο Γκαλέμπ κρατήθηκε στα κρατητήρια της Πέτρου Ράλλη, παρότι αιτών άσυλο και προστατευόμενος από το νόμο, σε απομόνωση , χωρίς επικοινωνία με άλλους κρατούμενους και με ασφυκτική επιτήρηση ακόμη και στις προσωπικές του στιγμές.

Το άσυλο του κρίθηκε με συνοπτικές διαδικασίες χωρίς αιδώ από τις πολυδιαφημσιμένες «ανεξάρτητες» επιτροπές του νέου νόμου και η υπόθεση εκκρεμεί πια στα διοικητικά δικαστήρια. Η Διεύθυνση του Αλλοδαπών που ήταν υπεύθυνη για την κράτηση, αρνήθηκε να του επιτρέψει στοιχειώδη νοσοκομειακή περίθαλψη , που επήγε λόγω επικίνδυνου αυτοτραυματισμού του . Εναντίον του κινήθηκε από την Εισαγγελία προκαταρκτική εξέταση, στην οποία τα μόνα στοιχεία που υπήρχαν σε βάρος του ήταν το ύποπτο δημοσίευμα της Corriere della Sera , το συνηθισμένο πια «τηλεφώνημα αγνώστου» στην αστυνομία , ο οποίος «κατάγγειλε» ότι ο Παλαιστίνιος «έκρυβε εκρηκτικά» και προσευχόταν στο τζαμί (!!!) και τα σκουπίδια που βρέθηκαν στο κατάλυμά του, στον προσφυγικό καταυλισμό της Πεντέλης. Και από τις 31-5-2011 τα ίχνη του έχουν χαθεί.

Η ελληνική αστυνομία ισχυρίζεται ότι απελάθηκε στις 31-5-2011 με προορισμό το Λίβανο. Ο Γκαλέμπ δεν είχε διαβατήριο, δεν είχε προσαχθεί ποτέ στο λιβανικό προξενείο, δεν προκύπτει να έχει γίνει επίσημη αλληλογραφία απομάκρυνσης , δεν έχει καταγραφεί πουθενά στο ελληνικό αεροδρόμιο και δεν έφτασε στο Λίβανο όπως βεβαιώνουν οι λιβανικές αρχές , οι υπηρεσίες ασύλου στο Λίβανο και οι συγγενείς του. Οι ελληνικές υπηρεσίες και ο Υπουργός «Προστασίας του πολίτη» κρύβονται και αρνούνται να δώσουν συγκεκριμένες πληροφορίες και εξηγήσεις. Το Δίκτυο έχει και με προηγούμενη ανακοίνωσή του προειδοποιήσει για την υπόθεση του Παλαιστίνιου Γκαλεμπ Ταλεμπ. Είχαμε και τότε επισημάνει την πραγματικότητα ενός ελληνικού Γκουαντανάμο που βίωνε ο κρατούμενος. Η άμεση κινητοποίηση των υπηρεσιών με πρόσχημα το άρθρο του Ιταλού δημοσιογράφου, παραπέμπει σε υπαγορευμένη δημοσιογραφία με συγκεκριμένο σκοπό.

Τίποτε δεν μπορεί να κάμψει τους φόβους ότι οι ελληνικές υπηρεσίες έδρασε υπηρετώντας συγκεκριμένες εντολές ξένων υπηρεσιών και ότι ο Γκαλέμπ Ταλέμπ βρίσκεται ίσως σήμερα σε ένα αυθεντικό Γκουαντανάμο, είτε στις αντίστοιχες αμερικάνικες φυλακές άλλων «δημοκρατικών» χωρών της Ευρώπης. Απαιτούμε άμεσα να παράσχει η Κυβέρνηση ακριβείς πληροφορίες για την τύχη του Παλαιστίνιου και τις διαδικασίες κάτω από τις οποίες απελάθηκε.

Απαιτούμε την άμεση αποκάλυψη του παρασκηνίου της βρώμικης υπόθεσης.
Απαιτούμε την τιμωρία κάθε ενόχου για την παράδοση του Παλαιστίνιου στους διώκτες του, οποίοι κι αν είναι.

Αθήνα 9 Ιουνίου 2011

ΔΙΚΤΥΟ ΓΙΑ ΤΑ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ

http://www.diktio.org/node/745

Βράδυ Ιουνίου στην πλατεία Ελευθερίας στη Δράμα

2011-06-09T16:54:00.003+02:00

Spanish Revolution 15min με τον José Luis Sampedro

2011-05-25T20:56:00.002+02:00

Δράμα Τετάρτη 25/5/2011 ώρα 6μ.μ., Πλατεία Ελευθερίας

2011-05-25T13:56:00.002+02:00

Οι αγανακτισμένοι της Δράμας μαζευόμαστε στις 6 μ.μ.
την Τετάρτη 25 Μαϊου στην Πλατεία Ελευθερίας της Δράμας!

Χέρι-χέρι ναζί και ΜΑΤ επιχειρούν να σπείρουν τον τρόμο

2011-05-13T23:01:00.002+02:00

Να τους σταματήσουμε!

Τι τελευταίες μέρες οι κρατικοί και παρακρατικοί μηχανισμοί επιχειρούν να στήσουν σκηνικό τρόμο στο κέντρο της Αθήνας. Η δολοφονική επίθεση των ΜΑΤ στην απεργιακή διαδήλωση της 11/5 που άφησε τον αγωνιστή Γιάννη Κ. να χαροπαλεύει, συνοδεύτηκε από το πογκρόμ που εξαπέλυσαν οι παρακρατικοί νεοναζί εναντίον των μεταναστών. Και στις δύο περιπτώσεις βρισκόμαστε μπροστά σε οργανωμένες κρατικές επιχειρήσεις με άνωθεν σχεδιασμό: Τα ΜΑΤ επιτίθενται συντονισμένα στον κορμό της απεργιακής διαδήλωσης, πνίγουν το πλήθος στα χημικά και δίνουν δεκάδες δολοφονικά χτυπήματα με τις σιδερένιες λαβές των γκλομπ. Οι λούμπεν ναζί της Χρυσής Αυγής με τη συνοδεία των ΜΑΤ επιτίθενται , ξυλοκοπούν και μαχαιρώνουν ανύποπτους μετανάστες, μετατρέποντας έτσι σε πράξη τις κραυγές των Ντερμπεντέρηδων της ευυπόληπτης δημοσιογραφίας. Είναι χαρακτηριστικό ότι η μόνη φορά που επενέβησαν χτες τα ΜΑΤ εκεί που δρούσαν οι ναζί, ήταν για να τους σώσουν όταν επιτέθηκαν στη Villa Αμαλία και η περιφρούρηση της κατάληψης τους απώθησε πολύ εύκολα..

Ο στόχος των κρατικών και παρακρατικών μηχανισμών είναι προφανής. Απέναντι στη γενικευόμενη κατακραυγή για το Μνημόνιο και την κυβέρνηση του, και μπροστά στη διαφαινόμενη αναποτελεσματικότητα των μηχανισμών χειραγώγησης, τα μόνα όπλα που απομένουν στην εξουσία είναι ο τρόμος, η ωμή βία και η αναζήτηση αποδιοπομπαίων τράγων. Είναι η επιλογή του καθεστώτος εκτάκτου ανάγκης και της ενεργοποίησης των ναζιστικών συμμοριών.

Μέχρι στιγμής ο αιματηρός απολογισμός της κρατικής και παρακρατικής τρομοκρατίας είναι ένας νεκρός (ο οποίος απλά αναφέρεται ως Μπαγκλαντεσιανός γιατί ως γνωστόν οι μετανάστες δεν έχουν ονόματα αφού δεν λογίζονται ως άνθρωποι), ένας που χαροπαλεύει, και δεκάδες στα νοσοκομεία. Σε αυτούς εμείς αθροίζουμε και τον Μανώλη Καντάρη, γιατί το έγκλημα της οδού Ηπείρου αποτελεί κορυφαία έκφραση της βαρβαρότητας και των αδιεξόδων που γεννάει ο θρυμματισμός του κοινωνικού ιστού και η διάλυση των προνοιακών μηχανισμών από την κυβερνητική πολιτική.

Αυτές τις κρίσιμες στιγμές, δεν χωράνε ούτε υποχωρητικές στάσεις ούτε μισόλογα. Αν η Αριστερά και το ανταγωνιστικό κίνημα δεν σταθούν με αποφασιστικότητα απέναντι στην κρατική και παρακρατική τρομοκρατία, αν δεν υπερασπιστούν χωρίς "μα" και "αλλά" τους μετανάστες ως αναπόσπαστο κομμάτι της εργατικής τάξης, δεν έχουν λόγο ύπαρξης. Στο δρόμο λοιπόν να σπάσουμε τον τρόμο.

ΔΙΚΤΥΟ ΓΙΑ ΤΑ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΚΑΙ ΤΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ

Σουρεαλισμός στην καθημερινότητα κι ένας κάδος

2011-04-29T21:10:00.000+02:00

Ο "Στόχος" διατάζει κι οι υποτακτικοί του πραγματοποιούν

2011-03-31T15:35:00.003+02:00

29/3/2011 Χανιά

Επιστολή του Μ.Χατζησάββα

Πριν μια ώρα που τέλειωσε η συνέλευση του ΦΜΚ (Φόρουμ Μεταναστών Κρήτης) και βγήκα για να πάρω το αυτοκίνητό μου, το βρήκα καμμένο μέσα σε αφρούς της πυροσβεστικής.
Αρχίσανε τα όργανα...
Στη συνέλευση ακούσαμε τη σειρήνα να πλησιάζει πολύ κοντά, αλλά κανενός το μυαλό δεν πήγε εκεί.
Η πυροσβεστική ως γνήσια δημόσια υπηρεσία δεν μπορεί απόψε να μου πει τίποτα και θα κάνει την προανάκριση αύριο...
Είναι καθαρός εμπρησμός (2 γκαζάκια) γιατί έχει φθορές και φωτιά, μπροστά και πίσω... Η μηχανή δεν υπάρχει καθόλου και τα τζάμια είναι σπασμένα γύρω.
Πριν λίγες μέρες (24/3) η φασιστοφυλλάδα "ο στόχος" , έβαζε το όνομα μου και τη φωτογραφία μου, ετοιμάζοντας τη προβοκάτσια που έλεγε ότι "οι 300 άπλυτοι λαθρομετανάστες της Υπατίας θα παρελάσουν και θα χαλάσουν την παρέλαση της 25ης".
Έγραφε ότι "το γενικό πρόσταγμα έχει ο Μάρκος Χατζησάββας" και καλούσε την αστυνομία να παρέμβει, "εκτός αν θέλουν να καθαρίσουν το απόστημα οι Κρητικοί, όπως αυτοί ξέρουν...".
Και το έκαναν τα καθάρματα...
Έχουμε πόλεμο, με πραγματικά πυρά !

Τι κάνετε μεσ’ τη βρωμιά;

2011-03-21T11:37:00.001+01:00

Σαββατόβραδο και Κυριακή μεσημέρι Χαλκιδική μετά από πολύ καιρό.

Κυριακή μεσημέρι αποφασίζω να περάσω από Θεσσαλονίκη, με σκοπό ίσως να μείνω και το βράδυ. Παρκάρω κάπου κοντά στη Βασιλίσσης Όλγας. Κατεβαίνω και η δυσοσμία μου τρυπάει τη μύτη. Γύρω σκουπίδια. Πολλά σκουπίδια. Και πάνω που λέω πως «εντάξει Κυριακή βράδυ είναι, κι αυτά είναι τα σκουπίδια του ΣΚ» αρχίζει να βρέχει.

Δεν πτοούμαι, παίρνω το λεωφορείο για κέντρο. Η βροχή δυναμώνει και οι δρόμοι μαυρίζουν, ενώ τα φρεάτια μπλοκάρουν απ’ τις σακούλες κι αυτό σε συνδυασμό με τα παστωμένα αμάξια κάνει ακόμη και το περπάτημα δύσκολο. Προσπαθώ να συνεχίσω τη βόλτα μου, βαφτίζοντας το σκηνικό «μελαγχολικό» μπας και αντέξω, αλλά μια ριπή λάσπης από διερχόμενο κάγκουρα με σπρώχνει στις αγκαλιές του πρώτου ταρίφα. Φτάνω στο αμάξι, επιλέγω τον πιο ήρεμο και σύντομο δρόμο για έξοδο απ’ την πόλη και περνώντας από τη φιλική «Μυροβόλο» στην Πολίχνη, βρίσκομαι στις λίμνες με μια τεράστια απορία στο κεφάλι μου: Είστε τρελοί; Τι κάνετε μεσ’ τη βρωμιά;

kefal al γία ή Κι άμα ρθεις από μακριά

2011-03-17T08:29:00.005+01:00

Κι άμα ρθεις από μακριά
Θα σου ρίξω μια πετριά
Που θα είναι όλη δικιά σου
Για την τόση απονιά σου.

Ένα καμπιλομπουζούκ λικνίζεται στους ρυθμούς της Καλαμάτα - Ρούμπα (1-0) και αποτελειώνει τα μετρητά και τις επιταγές του μικρομεσαίου αγροτοβιοτέχνη.
Άι Άι Άι Άι κάντα η αρτίστα.

Η ζωή προχωράει σε μονοπάτια πλακόστρωτα παρέα με ανέμπνευστους αστούς που ψάχνουν δροσιά στην όποια καταπίεση.

Τι θα γένει - Τι θα γένει (0-0)
Μου κοψε η μικρή το γένι (1-0)
Πήρε τις επιταγές μου (2-0)
Ξύρισε τις μουστακές μου (3-0)
Μου ξεπάστρεψε το βιό μου (3-1)
Μα άφησε το αγροτικό μου (3-2)
Ά! Ρε! Άτιμη καψούρα
Μ' έφαγες τον γεροξούρα!

Τα μέηλ είναι πουλιά (κο κο). Όταν έρθει η κυνηγετική περίοδος ένα ένα μπαίνουν στο στόχαστρο και πέφτουν.
Οι γνωστοί απ' το Λίβανο - Χαθήκαμε! gnoli@lost.com
Ο Αχιλέας απ' το Κάιρο παντρεύτηκε τον Κ. Τουρνά και ζουν στα Βριλήσσια. aktvril@lost.com
Η Σάσα με το Θοδωρή χαθήκαν στις ομίχλες. Πόσα χρόνια! sathe@lost.com
To Σκουλήκι έγινε υπάλληλος του ΟΤΕ έχει και 2 κορούλες. Απ' το 84! skul@lost.com
Ένα γράμμα για όλους τους φίλους που χάθηκαν. Ποιο να 'ναι άραγε; Το Χ; Ο Claudio απ' το Σαλέρνο. Θα πήγαινε να ζήσει με τη μάνα του σ' ένα χωριό στο βορρά και θα μου έγραφε μόλις. Clasal@lost.com

Τα ίδια θα λεν και αυτοί για μένα Μαρία 0com@lost.com

Η Χαλκιδική λέει ΟΧΙ στα ορυχεία Χρυσού του Μπόμπολα και του Πάχτα

2011-03-15T09:30:00.003+01:00

Πάνω από 3.000 άτομα διαδήλωσαν ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΜΕΤΑΛΛΕΙΩΝ ΧΡΥΣΟΥ και έστειλαν το μήνυμα ότι αυτού του είδους η ανάπτυξη που θα καταστρέψει ολόκληρη τη Χαλκιδική τόσο σε περιβαλλοντικό όσο και οικονομικό επίπεδο, δεν θα περάσει.
Αξιοσημείωτη και η συμμετοχή πολιτών από άλλα χωριά της Νότιας Χαλκιδικής (Αγ. Νικόλαο, Ορμύλια, Νικήτη, Ν. Μαρμαρά κλπ), αφού το πρόβλημα δεν αφορά μόνο τη Βορειοανατολική Χαλκιδική αλλά πλήττεται άμεσα όλος ο Νομός.

Για περισσότερα:
http://ierissos.blogspot.com/
http://acanthos.blogspot.com/

Αλληλεγγύη στους 300 απεργούς πείνας - Δράμα 10/3

2011-03-09T07:49:00.000+01:00

Ο Γιώργος Πεταλωτής σε ρόλο Μουαμάρ Καντάφι

2011-03-04T07:54:00.003+01:00

Τελικά όντως η τηλεόραση μπορεί να προβάλει πολύ αρνητικά πρότυπα για όσους δεν φιλτράρουν τα μηνύματά της. Παρακολουθώντας τα αλλεπάλληλα παραληρηματικά διαγγέλματα του Μουαμάρ Καντάφι, ο οποίος παρουσιάζει τη λαϊκή εξέγερση στη χώρα του ως συνωμοσία της Αλ Κάιντα που παρέσυρε τους ανόητους και μεθυσμένους Λίβυους, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Γιώργος Πεταλωτής φαίνεται ότι βρήκε το επικοινωνιακό παράδειγμα που απεγνωσμένα έψαχνε. Κατηγόρησε ευθέως γιατρούς κι αλληλέγγυους ότι ευθύνονται για την απεργία πείνας των μεταναστών επειδή... εμποδίζουν τους απεργούς πείνας να φάνε.

Τέτοιου είδους καμώματα κανονικά θα μάς διασκέδαζαν, αν δεν αποτελούσαν σαφή μηνύματα ότι κυβερνητικοί ιθύνοντες προλειάνουν πολιτικά το έδαφος για να συμβεί το αδιανόητο. Μια ματιά στο παρελθόν είναι ενδεικτική:

"Αλλά η λύση δεν βρίσκεται στα χέρια μας. Βρίσκεται στους ίδιους τους απεργούς πείνας, τις οικογένειες και τους συμβούλους τους. Πιο άμεσα, βρίσκεται στα χέρια των ηγετών του Προσωρινού IRA, οι οποίοι πήραν την εν ψυχρώ απόφαση ότι οι άτυχοι άνθρωποι που λιμοκτονούν τώρα στη φυλακή, θα είναι πιο χρήσιμοι γι' αυτούς νεκροί παρά ζωντανοί. Αυτή μού φαίνεται ότι είναι η πλέον ανήθικη και ανελαστική απόφαση που θα μπορούσε να πάρει κανείς".

Μάργκαρετ Θάτσερ

Αθήνα 3/3/11, 6:50

Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης στους 300 μετανάστες απεργούς πείνας

http://hungerstrike300.espivblogs.net/

Δελτίο Τύπου 2/3 σχετικά με τις δηλώσεις Ραγκούση

2011-03-03T09:03:00.000+01:00

Μαρτίου 2, 2011

37^η μέρα απεργίας πείνας
Η κυβέρνηση αρνείται ν' αναλάβει τις πολιτικές της ευθύνες
Σχετικά με τις σημερινές δηλώσεις του Υπ. Εσωτερικών Γ. Ραγκούση, ο οποίος πέραν των άλλων εξέφρασε για ακόμα μια φορά την απροθυμία του να εισακούσει τα αιτήματα των 300 απεργών πείνας, εγκαλώντας τους μάλιστα ότι αρνούνται να συναντηθούν με τις αρμόδιες αρχές, έχουμε να δηλώσουμε τα εξής:
Τόσο οι απεργοί πείνας, όσο και η πρωτοβουλία αλληλεγγύης στους 300 ουδέποτε αρνήθηκαν συνάντηση με οποιοδήποτε από τα συναρμόδια υπουργεία. Ακριβώς το αντίθετο. Από τη Δευτέρα, 24 Ιανουαρίου, 1 μέρα πριν την έναρξη της απεργίας πείνας, εκπρόσωποι των απεργών συναντήθηκαν με την Υφυπουργό Εργασίας Α. Νταλάρα και κατέθεσαν τα αιτήματά τους και την πρόθεση τους για επίσημες συναντήσεις. Από τότε βέβαια, έχουν περάσει 37 μέρες απεργίας πείνας και 37 μέρες κυβερνητικής απάθειας και αδιαλλαξίας.
Όλα όσα ψελλίζουν οι κυβερνητικοί υπεύθυνοι και κυρίως ανεύθυνοι περί απροθυμίας των απεργών πείνας στο να συναντηθούν με τους υπεύθυνους και κυρίως ανεύθυνους δεν είναι παρά ψευδή επικοινωνιακά τερτίπια με κύριο στόχο τη συσκότιση και την παραχάραξη των δίκαιων αιτημάτων των 300 απεργών πείνας.
Ο κύριος Ραγκούσης μιλά επίσης, αναφερόμενος στο κίνημα αλληλεγγύης προς τους απεργούς πείνας μετανάστες, για «μικροπολιτικές λογικές», που «καταλήγουν να είναι απάνθρωπες» και για «πολιτικούς καθοδηγητές» που οδηγούν τους απεργούς πείνας στο θάνατο! Προσπαθεί να αντιστρέψει την πραγματικότητα, μεταθέτοντας τις δικές τους ευθύνες στις πλάτες άλλων. Είναι ο ίδιος και η κυβέρνηση που παίζουν με τη ζωή των απεργών πείνας, αρνούμενοι να τους συναντήσουν και κυρίως να επιλύσουν το βασικό τους αίτημα, αυτό της νομιμοποίησης. Οσο για τους «πολιτικούς καθοδηγητές», ας τους αναζητήσει αλλού ο υπουργός. Ανθρωποι που πλησιάζουν τις 40 μέρες απεργίας πείνας δεν οδηγούνται εκεί από «υποκινητές» και «καθοδηγητές», αλλά από την ίδια τη συνείδησή τους. Οι απεργοί πείνας αποφασίζουν μόνοι τους για την ίδια τους την τύχη. Και εν πάση περιπτώσει, αν ο κ. Ραγκούσης θέλει να παρακάμψει τους «πολιτικούς καθοδηγητές», δεν έχει παρά να καλέσει τους απεργούς πείνας και να συζητήσει μαζί τους, για να διαπιστώσει από πρώτο χέρι ποιες είναι οι απόψεις τους.
Τονίζουμε επίσης, ότι μέσα στο υπάρχον θεσμικό πλαίσιο υπάρχουν όλες οι δυνατότητες για να δοθεί άμεση λύση στο αίτημα των απεργών πείνας. Το πρόβλημα δεν είναι ότι η κυβέρνηση δεν μπορεί, αλλά ότι δεν θέλει. Αυτό επιβεβαίωσε και με τις σημερινές του δηλώσεις ο κ. Ραγκούσης. Είναι η κυβερνητική αδιαλλαξία που οδηγεί τους απεργούς πείνας στο θάνατο και κανένας άλλος και αυτό επιβεβαιώνει ο σημερινός ωμός εκβιασμός του υπουργού.
Διευκρινίζουμε και το ξαναλέμε σε όλους τους τόνους ότι οι απεργοί πείνας ουδέποτε αρνήθηκαν να συναντηθούν επισήμως για να συζητήσουν το ζήτημα ζωής και θανάτου τους, τη νομιμοποίηση τους. Η κυβέρνηση είναι εκείνη που αρνείται συστηματικά να αναλάβει τις ευθύνες της και να δώσει λύση στους 300 απεργούς πείνας. Ας τις αναλάβει κάποτε, σύντομα. Και ας μην το κάνει τουλάχιστον, με ψευδείς και επικοινωνιακές καρικατούρες.
Ξέρει όμως κι άλλο τρόπο να κάνει πολιτική;
Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης στους 300 απεργούς πείνας

Μέχρι πού θα φτάσει η κυβερνητική αναισθησία;

2011-03-02T13:19:00.000+01:00

78 απεργοί πείνας στα νοσοκομεία

Μέχρι πού θα φτάσει η κυβερνητική αναισθησία;

Χτες το βράδυ ο αριθμός των μεταναστών απεργών πείνας που είχαν μεταφερθεί στα νοσοκομεία ανερχόταν στους 78 (68 στην Αθήνα και 10 στη Θεσσαλονίκη), με άμεση προοπτική για ραγδαία αύξησή του. Σύμφωνα με τους θεράποντες γιατρούς, η νοσοκομειακή περίθαλψη είναι απαραίτητη ώστε οι εν λόγω απεργοί πείνας να μην υποστούν οξεία νεφρική ανεπάρκεια. Επίσης, οι απεργοί πείνας υποφέρουν από καρδιακές αρρυθμίες, αφυδάτωση κι εξάντληση.

Ενώ, λοιπόν, η υγεία των απεργών πείνας βρίσκεται σε άμεσο κίνδυνο, ενώ φουσκώνει το πανελλαδικό κύμα της αλληλεγγύης στον αγώνα τους, ενώ είναι επιτακτική η ανάγκη της τακτοποίησης των χιλιάδων μεταναστών «χωρίς χαρτιά» που μένουν στη χώρα και είναι αδύνατο να εκδιωχτούν, κι ενώ το υφιστάμενο θεσμικό πλαίσιο παρέχει τη δυνατότητα δικαίωσης του αγώνα των απεργών όχι χάριν ρουσφετιού, αλλά σύμφωνα με τους ισχύοντες κανόνες, η κυβέρνηση εμφανίζεται αδιάλλακτη κι αναίσθητη.

Τι ακριβώς επιδιώκουν τα κυβερνητικά επιτελεία; Ακόμα δεν έχουν πειστεί για την αποφασιστικότητα των αγωνιζόμενων μεταναστών; Πόσο νοσηροί είναι αυτοί οι εγκέφαλοι που θέλουν να οδηγηθούν οι απεργοί πείνας στο κατώφλι του θανάτου πριν δώσουν διέξοδο στην εκτυλισσόμενη ανθρωπιστική και πολιτική κρίση; Δεν καταλαβαίνουν αυτοί οι άτεγκτοι ταγοί του έθνους ότι το να υιοθετούν λογικές Θάτσερ είναι ένα παιχνίδι με τη φωτιά που υπερβαίνει όχι μόνο τους ίδιους, αλλά το σύνολο της ελληνικής κοινωνίας;

Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης στους 300 μετανάστες απεργούς πείνας

http://hungerstrike300.espivblogs.net/

Κι αν μέναμε στο Σύνταγμα;

2011-02-17T14:26:00.003+01:00

Ένα ωραίο θεματικό μπλογκ για την ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΑ μεγάλη κινητοποίηση της 23 Φλεβάρη 2011

http://23flevari.wordpress.com/

11:28μμ

2011-02-15T22:27:00.000+01:00

Δειλά δειλά σκαν μούρη και περιεργάζονται τον χώρο. Γνωστός αλλά παλιοκαιρισμένος τόσο που μοιάζει ξένος. Κοιτάνε γύρω και το αφτί στημένο μην ακουσθεί κανένας θόρυβος που απαιτεί άμεση επέμβαση. Α! αυτό δεν είναι δική τους δουλειά. Μάλλον δική μου είναι και τους τη φόρτωσα καθώς τις είδα να βγαίνουν. Για την ακρίβεια μόλις τις είδα είπα μέσα μου: Να πού θα φορτώσω τα βάρη μου! Να πού θα αφήσω για λίγο τις ευθύνες μου! Κι αυτές δέχτηκαν. Δεν κάνει όμως, δεν είναι δικιά τους δουλειά. Α στις αφήσω να σεργιανίσουν μόνες, λεύτερες απ’ τις δικιές μου έγνοιες.

Κοντά μεσάνυχτα κι οι λέξεις βγήκαν παγανιά. Δεν ξέρω πια τι να τις κάνω. Ούτε κι αυτές φαντάζομαι ξέρουν πια τι να κάνουν με μένα. Τις κοιτάζω από ψηλά ν΄ απομακρύνονται. Εννοείται, χωρίς να με χαιρετίσουν. Αν και μου φάνηκε σα να διέκρινα ένα addio.

Ντροπή - Δίωξη λόγω "πολιτικών φρονημάτων"

2011-02-14T14:14:00.000+01:00

Άμεση αποφυλάκιση της Φαίης Μέγιερ - Όχι στην ποινικοποίηση της αλληλεγγύης και του πολιτικού φρονήματος

Η δεύτερη σύλληψη και προφυλάκιση της Φαίης Μέγιερ αποδεικνύει ότι το κράτος του Μνημονίου ούτε "λάθη" κάνει ούτε παρασύρεται σε "υπερβολές". Στην πραγματικότητα, ο κρατικός μηχανισμός εκτελεί ένα απολύτως συνειδητό σχέδιο στην απόληξη του οποίου βρίσκεται αν όχι το κράτος έκτακτης ανάγκης, τουλάχιστον μια αυταρχική "δημοκρατία" με αφυδατωμένα δικαιώματα κι ελευθερίες. Όσο επεκτείνεται η κοινωνική ερήμωση που προκαλεί η κυβερνητική πολιτική, τόσο οι αντιστάσεις θα ριζοσπαστικοποιούνται και θα ξεφεύγουν από το πλαίσιο του καθωσπρεπισμού. Κατά συνέπεια, ο αυταρχισμός είναι το τελευταίο χαρτί μιας οικονομοπολιτικής ελίτ που έχει εξαρτήσει την επιβίωση της από την πτώχευση των υποτελών τάξεων.

Όπως κυνικά αναγράφεται στη δικαστική απόφαση, η Φαίη Μέγιερ προφυλακίστηκε γιατί: Πρώτον, ήπιε ένα ποτό με κάποιους γνωστούς της. 2 Είναι αναρχική. 3. Διαβάζει ανατρεπτικά έντυπα και αποκαλεί τους φυλακισμένους αναρχικούς πολιτικούς κρατούμενους. Από αυτό το φοβερό κατηγορητήριο γίνεται φανερό ότι έχει πια ανοίξει κανονικά η διαδικασία της ποινικοποίησης της αλληλεγγύης και του πολιτικού φρονήματος. Μπροστά σε αυτήν την κατάσταση δεν χωράνε δισταγμοί και ολιγωρίες. Απαιτείται κινητοποίηση για την άμεση αποφυλάκιση της Φαίης Μέγιερ και το μπλοκάρισμα της κατασταλτικής εξαχρείωσης.

Αθήνα, 11/2/11

Δίκτυο για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα

Λιγότερες ωρες στο κινητό περισσότερες στη ζωή

2011-02-09T19:44:00.000+01:00

Κινητή τηλεφωνία from digital dreams on Vimeo.

Ένα ωραίο σύνθημα

2011-01-27T22:47:00.000+01:00

..... και στην κυβέρνηση Τσολάκογλου

Τοπίο στην ομίχλη

2011-01-22T18:24:00.001+01:00

πιάτα

2011-01-16T01:30:00.000+01:00

Κάνε το Σωστό! Γιατή;

2011-01-05T11:53:00.001+01:00

ΕΥΧΕΣ

2010-12-25T15:13:00.001+01:00

Κυριακάτικο

2010-10-17T15:59:00.003+02:00

11:25

Σκέφτομαι παλιές φθινοπωρινές εικόνες. Φωτογραφίζω φύλλα πεσμένα στο πεζοδρόμιο δίπλα σε σκουπίδια. Αποφεύγω τα σκουπίδια. Κάνω βόλτες στο μικρομέγαλο χωριό μας και θαυμάζω τις εποχιακές εκλογικές αφίσες. Ο δημοτικός κήπος κατοικημένος από γερασμένους μετανάστες, που στην πατρίδα τους έμαθαν να εκτιμούν, να φυλάνε και να χαίρονται τα δημόσια αγαθά, δίνει την εντύπωση ενός αειθαλούς μνημείου που παρά τις προσπάθειες των νεόπλουτων τοπικών αρχόντων να τον φέρουν στα μέτρα τους, στέκει εκεί αγέρωχος σα να τους λέει: Δε φαντάζεστε πόσο παροδικοί είστε!

Κάποιοι τουρκόφωνοι Θρακιώτες που έχουν έρθει Κυριακάτικη εκδρομή ψιθυρίζουν συμφωνώντας: Geçmiş Olsun.

16: 30

Κυριακή απόγευμα και η Δόξα παίζει εκτός, γιατί δεν ακούγεται τίποτα στη γειτονιά. Ο κάμπος εξακολουθεί να προβληματίζει εμένα το θαλασσινό, αλλά το βαφτίζω «ευχάριστο» και το προσπερνώ. Εξάλλου είναι και το τοπίο …

Αλλάζουν τα πράματα. Έκλεισαν τα «Παραμύθια» και μαζί τους ένα μεγάλο όμορφο κομμάτι της ζωής πολλών ανθρώπων. Η «Ηχώ» έχει πάψει πια να αποτελεί σημείο αναφοράς και οι ντόπιοι εξακολουθούν να είναι παραδομένοι στη μοίρα τους, χωρίς να έχουν διάθεση να διεκδικήσουν συλλογικά τίποτα κι από κανένα.

Πριν από λίγο ξύπνησε η μπέμπα ιδρωμένη και ανήσυχη. Μάλλον θα την τρόμαξε η ζωή που μέλλει να ‘ρθει.

17:00

Τελειώνει ένα Κυριακάτικο κείμενο για ένα μπλογκ που ακόμα προσπαθεί να λειτουργήσει ως ημερολόγιο. Αυτά που λες Μαρία!

Πάει κι αυτό το φεστιβάλ κι ας καρτερούμε ένα άλλο

2010-10-01T22:54:00.002+02:00

Την Κυριακή μαζευτήκαμε γνωστοί και φίλοι που μένουμε στη Δράμα και απολαύσαμε στο οικογενειακό Σινέ Ολύμπια τις βραβευμένες ταινίες του (μισώ τα νούμερα στα φεστιβάλ) Φεστιβάλ Δράμας. Ήταν πολύ ήσυχα! Ελάχιστοι έξω απ’ το σινεμά έκαναν τσιγάρο, κάποιοι στο κυλικείο κανόνιζαν για ποτό μετά. Ήσυχα! Όπως είναι η καθημερινότητα στη Δράμα. Αυτή η βραδιά όμως είχε και κάτι άλλο. Μια μουντάδα σκουρόχρωμη, μια σιωπή σα συνενοχή, μια … τι να πω; Σα να μαστε σε μνημόσυνο κάποιου κοινού μας γνωστού που πάνε πολλά χρόνια που τον χάσαμε και μαζευόμαστε στα μνημόσυνα του περισσότερο για να τα πούμε εμείς οι ίδιοι, παρά για να θυμηθούμε τον εκλιπόντα. Δε θα ήθελα εύκολους παραλληλισμούς, γιατί δεν ήταν το φεστιβάλ που είχε πεθάνει, πόσο μάλλον το σινεμά, αλλά κάτι άλλο. Ποιος ξέρει; Ίσως πάλι η ατμόσφαιρα να είχε απλώς το ύφος της μάζωξης παλιών συμμαθητών, όπως άλλωστε έχουν όλες οι συνευρέσεις σε γεγονότα που δεν οργανώνονται από παπάδες πολιτικάντηδες κ.λπ παράσιτα αυτής της πόλης.

Τέλος πάντων. Η εβδομάδα άλλοτε στα Ολύμπια με τα «στελέχη από Αθήνα» κι άλλοτε στο Ωδείο με το Digi πέρασε υπέροχα. Ήταν όπως κάθε χρόνο απολαυστικότατη!. Είδαμε «ταινίες δημιουργών» απ’ όλο τον κόσμο, που απέχουν πολύ απ’ τις ταινίες των στούντιο και των παραγωγών. Χάρηκα που ήρθαν ελάχιστες αγγλόφωνες κι άφησαν να ακουστούν και οι υπόλοιπες όμορφες γλώσσες του κόσμου. Οι ταινίες που μου άρεσαν δε βραβεύτηκαν, αλλά κι αυτές που βραβεύτηκαν δεν ήταν άσχημες. Εννοείται πως η πόλη μας και φέτος ήταν απούσα και να σας πω την αλήθεια, για πρώτη φορά το ψιλοχάρηκα. Τι δουλειά έχει η Δράμα με τις Τέχνες; Όσοι Δραμινοί καλλιτέχνες, σαν τον πρόσφατα χαμένο συμπαθέστατο Δημήτρη Καμπερίδη, διέπρεψαν, είχαν φύγει απ’ τη Δράμα σε πολύ μικρή ηλικία. Κι όσοι μεγάλοι καλλιτέχνες, σαν τον Ζωγράφο + δημιουργό κόμιξ Χρήστο Δημητρίου, μένουν στην πόλη, περνούν απαρατήρητοι. Δεν χωράν καλλιτεχνικές ανησυχίες σ’ αυτή την πόλη.

Ξανατέλος πάντων! Ωραία ήταν!! Εννοείται πως δεν ξόδεψα ούτε ένα λεπτό με φιέστες και βραβεύσεις. Γιατί να χαλάσω τη ζαχαρένια μου; Είχα πολύ καλύτερα πράματα να κάνω!

Άντε και του χρόνου με υγεία!!

Το φεστιβάλ μας αρχίζει

2010-09-20T13:27:00.003+02:00

Μια βόλτα πριν το μεσημέρι απ' τα γραφεία του φεστιβάλ, είναι απαραίτητη για να μπούμε στο κλίμα. Μετά, στα νερά της Αγίας Βαρβάρας και από κει στην πλατεία σε κάποιο καφέ. Γιατί οι πολλές πολλές βόλτες, αυτές τις χαρούμενες φεστιβαλικές μέρες, στην αγορά της πόλης είναι απαγορευμένες. Όχι τόσο γιατί συναντάς παντού τις αντιαισθητικές φάτσες των πολιτικών της κεντρικής πολιτικής σκηνής ή των ανθυποπολιτικών υποτακτικών τους - υποψήφιων στις δημοτικές, αλλά γιατί θλίβεσαι απ' τον κατάλογο των κλειστών μαγαζιών που κάθε μέρα και μεγαλώνει. Ήταν που 'ταν στραβό το κλίμα το 'φαγε κι η .. κρίση.
Αν θέλετε μια πιο αισιόδοξη ματιά για τα πράματα, πηγαίνετε εδώ
Για αφίσα πάτε εδώ και για πρόγραμμα εδώ

Άντε βρε Καλό μας Φεσιβάλ!!

Δράμα 14/9/2010

2010-09-15T21:14:00.003+02:00

Έχω μισή ώρα καιρό πριν πάω στη δουλειά

Μισή ώρα καιρό

Ο χρόνος μου είναι μισή ώρα

Ύστερα ο χρόνος σταματάει να λειτουργεί

Χάνεται σε ανύποπτα ντουλάπια κι όταν βγαίνει είναι κενός

Κάθομαι σε καφέ στο κέντρο του χωριού μας

Άγνωστες κοπέλες με τακούνια φωνασκούν για μηδενικά θέματα

Δηλώνουν την παρουσία τους σε όποιους δεν παρατήρησαν το λίκνισμά τους

Θλίψη

Άντρες κι αγόρια κλισάρουν γι ακόμη μια φορά το τρίπτυχο φραπές – μπάλα – ανοησία

και φλερτάρουν τις αντίστοιχες γυναίκες, τα αντίστοιχα κορίτσια

Έχω μισή ώρα καιρό και μου φαίνεται πως πέρασε

Κι αν δεν πέρασε, εδώ φαίνεται άχρηστος.

Impressioni di Settembre

2010-09-05T23:15:00.003+02:00

Η ιστορία όταν δεν είναι επιστήμη, αφήνει γυμνά τα νώτα της να προσδιορίσουμε εμείς την ταυτότητα και το χαρακτήρα της . Έτσι ο x- εραστής μιλάει για μια παλιά ιστορία, η Ρίτα Σακελαρίου για μια Ιστορία της αμαρτία της και ο ποιητής για μια ιστορία χωρίς χαρακτήρες, όνειρα κι αποκόμματα. Εγώ μετανιώνω για πολλά και διαγράφω πρόσωπα που δεν αξίζουν, με τόσο ώριμη ευκολία, που σχεδόν χαίρομαι γι αυτό

Όλο αυτό ήταν μια λογοτεχνική λοβιτούρα, για ν’ ανοίξω σε κάποιο μυστικό που επίμονα μου χτυπάει την πόρτα. Θα μπορούσε κάλλιστα να είναι ένα απ’ τα δεκάδες τραγούδια που δεν πρόκειται ποτέ να ηχογραφηθούν. Θα μπορούσε επίσης να είναι μια εισαγωγή σ’ ένα κείμενο αδέσποτο, χωρίς προορισμό και σκοπό. Θ μπορούσε να είναι οτιδήποτε, αν το οτιδήποτε δεν ήταν καπαρωμένο απ’ την ΑΒεβαιότητα in personam.

Ο Σεπτέμβρης μπήκε δείχνοντάς μας τα δόντια του. Εμείς αδιαφορούμε δείχνοντάς του τα δικά μας. Σε 15 μέρες αρχίζει το φεστιβάλ, σε 24 έχει τα πρώτα της γενέθλια η Ηλέκτρα και κάπου μέσα στο μήνα, όπως κάθε χρόνο, θα κάνουμε ένα πάρτι γενεθλίων σε κάποια εξοχή του νομού μας. Το τραγούδι αφιερωμένο σε όλους τους φίλους απ’ τα μπλογκ.

Καλοκαίρι 2010

2010-08-03T17:04:00.000+02:00

22-25 ΙΟΥΛΙΟΥ ΟΧΙ ΣΤΟ ΕΡΓΟΣΤΑΣΙΟ ΧΡΥΣΟΥ

2010-07-22T11:34:00.002+02:00

Γιατί σαν τη Χαλκιδική δε θα 'χει!

Καλοκαιρινό απόγευμα. 7 Ιουλίου 2010 Περασμένες 4:00 μμ

2010-07-07T15:35:00.009+02:00

Κατεβάζω τα στόρια απ’ το νοτιοδυτικό δωμάτιό μου και στο μυαλό μου έρχονται όσα απ’ τα προηγούμενα καλοκαίρια χωρούν σ’ αυτό το σκηνικό. Μια αγαπημένη συνήθεια, τα καλοκαιρινά απογεύματα στη Δράμα ή τη Θεσσαλονίκη, ήταν οι απογευματινές εκπομπές
Εκπομπές φορτωμένες με φίλους, λέξεις, φράσεις, παλιοκαιρίτικα τώρα πια σλόγκαν, τραγούδια πάντα φρέσκα και καλοκαιρινές συλλογές σε κασέτες για την παραλία και τα ατέλειωτα απογεύματα στην Ιερισσό. Κατεβασμένα στόρια, με Maggio se ne va απ’ τον μόνιμα αγαπημένο Pino Danielle.Φραπέ στο «Τουριστικό», στο «Καφενείο» στο Ντορέ, στο Ματζέστικ, στο «Αιγαίο». Τα ‘χω γράψει όλα αυτά. Για τη Θεσσαλονίκη που αγαπώ να μισώ. Για τη Δράμα που με κέρδισε και τώρα που ζητάει πίσω όσα μου ‘δωσε , αδυνατώ να πληρώσω.

Τέλος πάντων.

Τέτοια ώρα μου άρεσε να κάνω εκπομπή, κι ίσως αύριο το απόγευμα «τιμής ένεκεν» για τα περασμένα καλοκαίρια, να βγω στον αέρα με “Summer in the City” και “Walzer per un amore” .

Η εκπομπή θ’ ακουστεί και στο ιντερνέτ στο www.hxo.gr

Οικολογική Καταστροφή στη Δράμα

2010-06-25T11:37:00.004+02:00

Αυτό που θεωρούσαμε όλοι αδιανόητο, είναι πλέον γεγονός από τα ξημερώματα της περασμένης Κυριακής. Μια πυρκαγιά στο αγρόκτημα Ξηροποτάμου, βόρεια της ΒΙ.ΠΕ Δράμας, στη μάντρα συγκέντρωσης ελαστικών ιδιωτικής εταιρίας, κατέκαψε χιλιάδες τόνους ελαστικών εκλύοντας στην ατμόσφαιρα ανυπολόγιστες

ποσότητες επικίνδυνων τοξικών ουσιών. Οι μετρήσεις θα δείξουν το μέγεθος τους προβλήματος, αλλά το βέβαιο είναι ότι από κείνη τη μέρα, τίποτα δεν είναι πια ίδιο...
Η εικόνα της καταστροφής δημιουργεί σχεδόν αυτόματα την ανάγκη για ικανοποίηση του κοινού περί δικαίου αισθήματος.

Κοινός παρονομαστής όλων απόψεων τις τελευταίες ημέρες να τιμωρηθούν όσοι με τις πράξεις ή τις παραλείψεις τους οδήγησαν στην οικολογική καταστροφή. Προς αυτή την κατεύθυνση έχει ήδη ανακοινωθεί ότι η Νομαρχία Δράμας θα καταθέσει μήνυση κατά παντός υπευθύνου, ενώ με μεγάλο ενδιαφέρον αναμένεται και το πόρισμα της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας για τα αίτια της πυρκαγιάς. Την ίδια ώρα, οι υπηρεσίες της Νομαρχίας έχουν αναλάβει δράση για τον έλεγχο τυχόν επικίνδυνων προϊόντων, η Δ.Ε.Υ.Α.Δ. πραγματοποιεί καθημερινούς ελέγχους στο νερό, ενώ οι μετρήσεις από ειδικούς επιστήμονες έχουν ήδη ξεκινήσει και θα συνεχιστούν.Αρκεί όμως να εκτονωθεί το κλίμα αγωνίας, μέσα από την υπηρεσιακή οδό, χωρίς να εξαχθούν κάποια συμπεράσματα για το πώς εξελίχθηκαν οι καταστάσεις για να φτάσουμε στην οικολογική καταστροφή. Όσοι δικαίως σήμερα διαμαρτύρονται είναι σίγουρο ότι μπορούσαν να ενδιαφερθούν πριν από την καταστροφή. Αυτή η ελάχιστη χρονική απόσταση μπορεί πάντα να κάνει τη διαφορά και να δώσει στην κοινωνία, το πλεονέκτημα απέναντι σε διεφθαρμένες ή αδρανείς υπηρεσίες και σε επιχειρηματίες που επιδιώκουν το κέρδος πάση θυσία. Στο νομό μας υπάρχει ένα κραυγαλέο παράδειγμα αφύπνισης της κοινωνίας, απέναντι σε έναν μέγιστο περιβαλλοντικό κίνδυνο, ο οποίος απομακρύνθηκε λόγω της κινητοποίησης των πολιτών. Θυμηθείτε τι έγινε με το θέμα των λιγνιτών και αναλογιστείτε πως κινητοποιήσεις των πολιτών σε μικρότερη κλίμακα, μπορούν να φέρουν αποτελέσματα και να προλάβουν μελλοντικές καταστροφές.Περιβαλλοντικά μέτωπα υπάρχουν ακόμα στο νομό μας κι οφείλουμε να σταθούμε πλάι στους πολίτες που δίνουν αγώνες για το περιβάλλον και τη δημόσια υγεία. Αυτό
μπορεί να είναι το κέρδος του νομού μας από την καταστροφή στο αγρόκτημα Ξηροποτάμου.
Κλείνοντας θέλω με αφορμή την ανακοίνωση που εξέδωσε ο Σύλλογος Καρκινοπαθών ν. Δράμας για το θέμα της πυρκαγιάς και των συνεπειών της, να θέσω δημόσια πλέον το θέμα της διεξαγωγής επιδημιολογικής μελέτης στο νομό Δράμας για τα κρούσματα καρκίνων και για τις πιθανές αιτίες τους.

Κείμενο του Angelito για την εφημερίδα ΗΧΩ της Δράμας

Φωτογραφίες του Ν.Κιοσσέ

3η Διεθνής Τζαζ Συνάντηση "Κώστας Κουβίδης 2010"

2010-05-26T13:40:00.002+02:00

Η 3η Διεθνής Τζαζ Συνάντηση "Κώστας Κουβίδης 2010"

θα πραγματοποιηθεί για τρίτη συνεχή χρονιά

στο Ηράκλειο Κρήτης 23/6- 3/7/2010

ΕΜΠΡΟΣ ΤΗΣ ΓΗΣ ΟΙ ΜΠΕΡΔΕΜΕΝΟΙ!

2010-05-24T20:45:00.002+02:00

Το κείμενο που ακολουθεί γράφτηκε και δημοσιεύτηκε το 2001 στο friendzine που μοιράζω στους φίλους μου εδώ και 11 χρόνια. Διαβάζοντάς το, το θεώρησα επίκαιρο και είπα να το μοιραστώ μαζί σας

ΕΜΠΡΟΣ ΤΗΣ ΓΗΣ ΟΙ ΜΠΕΡΔΕΜΕΝΟΙ!
Ταχύτητα !Φίλοι μου. Ταχύτητα !
Μια 1000ετηρίδα σταδιακών κι ένας αιώνας ραγδαίων αλλαγών , έφυγαν απ’ τα ημερολόγια του κόσμου. Γίνανε τόσο ιστορία, όσο δυστυχώς ιστορία είναι ο σοσιαλισμός. Όσο για την πολυσυζητημένη αυγή του 21ου αιώνα , θα έχετε ακούσει χίλια μύρια . Ίσως επίσης να έχετε ακούσει ότι 50χρόνια τηλεόρασης (στην Ελλάδα 30) και 30 χρόνια ηλεκτρονικών υπολογιστών έφτασαν για να αλλάξουν πολύ περισσότερα πράγματα απ’ ότι σ’ ολόκληρη την προηγούμενη χιλιετία. Επιστημονικοί όροι όπως «Νανοτεχνολογία +Υψηλή τεχνολογία τσέπης» - «Γενετική μηχανική + Αποκωδικοποίηση DNA», πολιτικοφιλοσοφικοί όπως το βαρύγδουπο «Τέλος της ιστορίας», κοινωνικοοικονομικοί όπως «παγκοσμιοποίηση» αλλά και ερωτήματα τύπου «Μας χρειάζεται το μέλλον ;» γεμίζουν τ’ αυτιά και την σκέψη ενός κόσμου, που δε μπορεί, εκ θέσεως πλέον, να συμμετάσχει σε τόσο μεγάλα σχέδια. Ο λόγος είναι ένας και μοναδικός : Η Ταχύτητα φίλοι μου! Η Ταχύτητα !

Ακόμη κι αν στην καθημερινότητα μας μπαίνουν έντονα κάποιες εφαρμογές πολύ υψηλής τεχνολογίας π.χ κινητή τηλεφωνία, μας είναι αδύνατο να κατανοήσουμε, έστω και στο ελάχιστο, το μέγεθος της τεχνογνωσίας που απαιτείται 1*. Εδώ ακριβώς βρίσκεται και η διαφορά του ανθρώπου πολίτη του 2ου μισού του 20ου αιώνα με τους προγόνους του. Ενώ εκείνοι μπορούσαν έστω και λίγο να κατανοήσουν την αργή πρόοδο στις μηχανές, εμείς ούτε καν μπορούμε να την χωρέσουμε στο στείρο πλέον τσερβέλο μας.
Ημιμαθείς και μπερδεμένοι όσο ποτέ ακολουθούμε τον ρου της εποχής σαν καρυδότσουφλα σε χείμαρρο. Αδύναμοι μπροστά στις εξελίξεις θεωρούμε σύγχρονο και πρωτοπόρο ότι μας επιβάλλεται ως τέτοιο, παίρνοντας αρκετές φορές το μέρος της εξουσίας, υποστηρίζοντας ακόμη και θέσεις , οι οποίες μας στερούν βασικά μας δικαιώματα (τρομονόμοι, περικοπές, υπερφορολόγηση, αλλαγή εργασιακών σχέσεων, ηλεκτρονικό φακέλωμα) .
Η απομάκρυνση απ’ τη ζωή κι η αναζήτηση ψηφιακών και χημικών παραδείσων δημιουργούν νέες αγοραφοβικές κοινότητες, παθητικές κι αδύναμες ν’ αντιδράσουν. Υπερπληροφορημένοι νεολαίοι και μεσήλικες έμποροι της νιότης τους, χάνονται μιλώντας όλο και πιο διαφορετική γλώσσα. Όσον αφορά δε, τους εκπροσώπους της τρίτης ηλικίας, εκεί τα πράγματα πολλές φορές είναι έως και δραματικά. Οι παππούδες μας ευτυχώς ή δυστυχώς είναι μιας ψυχοσύνθεσης που θεωρεί βίωμα την κάθε οπτική εμπειρία. Έτσι στο μυαλό τους μπερδεύεται η προ και η μετά TV εποχή κι ο αχταρμάς γίνεται χειρότερος, όταν μεταφέρεται μέσω παραμυθιού σε εγγόνια, που θεωρούν ότι η Ζήνα κι ο Ηρακλής παντρεύτηκαν και έκαναν πολλά ωραία Πόκεμον.
2001.Παλιά ημερομηνίες σαν κι αυτήν γινόταν ταμπέλα στα ηλεκτρονικάδικα. Σήμερα είναι το παρόν που τρέχει γεμάτο άγχος. Ένα παρόν που γράφει στους τοίχους :
“ΜΠΕΡΔΕΜΕΝΟΙ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΗΛΙΚΙΩΝ ΕΝΩΘΕΙΤΕ
ΔΕΝ ΕΧΕΤΕ ΝΑ ΧΑΣΕΤΕ …………ΤΙΠΟΤΑ»

*1 Γιατί ενώ το σταθερό μου έχει οθόνη δε μπορώ να στείλω γραπτό μήνυμα ;

Σκέψεις απλές, καθημερινές, λίγο πριν την κατάρρευση ή Ακόμη ένα σχόλιο για την κρίση

2010-05-10T10:34:00.003+02:00

Η απογοήτευση είναι διάχυτη στα πρόσωπα μας. Όπου κι αν γυρίσεις, νοητικά μπλοκάκια κι υπολογισμοί. Λογαριασμοί και σκέψεις:

Τι καταργείται

Τι μου παίρνουν

Τι χάνω

Τι θα μου λείψει

Θα τα βγάλω πέρα;

Φώναζα για τους δημόσιους, τους αποκαλούσα κοπρόσκυλα και τώρα που τους πετσόκοψαν, πρέπει να κλείσω το μαγαζί μου, γιατί ήταν οι βασικοί πελάτες μου.

Το μυαλό στα περαιτέρω.

Θα χρειαστώ άλλη δουλειά;

Θα χρειαστώ δεύτερη δουλειά;

Θα λείψει όμως από κάποιον που δεν έχει καθόλου …

Κι αρχίζουν οι ηθικές εκπτώσεις.

Και τι να κάνω δηλαδή; Να πεινάσω;

Να σου κι ο κοινωνικός αυτοματισμός.

Ο σώζων εαυτόν σωθήτω!!!

Κι αν μου κάτσει και καμιά μυστήρια φάση, θα μπουκάρω στο μέλι κι όποιον πάρει ο χάρος.

Κι αρχίζουν τα πράγματα να χοντραίνουν.

Σιγά μη λυπηθώ! Εμένα με λυπάται κανείς;

Η επικαιρότητα βαράει κατευθείαν στην καρδιά σου. Ξέρεις ότι όλες αυτές οι θυσίες δε θ’ αποδώσουν, ότι τα χειρότερα δεν είναι μακριά και κυρίως ότι δεν υπάρχει φως στο τούνελ και νοιώθεις να χτυπάς την πόρτα της κατάθλιψης. Η λέξη της εποχής: Κατάθλιψη.

Το στόμα μας βουβό. Κι αφήνουμε να μιλάνε για μας οι κάθε λογής πάμπλουτοι τηλεοπτικοί κλόουν. Η απαξίωση της πολιτικής γίνεται με τρόπο που βολεύει αφάνταστα τους νοσταλγούς της στρατιωτικοποίησης της κοινωνίας. Το περίφημο «όλοι ίδιοι είναι» έχει γίνει καραμέλα, στα στόματα των θυμάτων των κατώτερων κοινωνικών στρωμάτων. Λες και τα λεφτά τα έφαγε ο Βουλγαράκης με τον Κοροβέση κι ο Τσοχατζόπουλος με την Παπαρήγα. Κι αντί να πάρουν με τις πέτρες τους υπευθύνους για την κρίση νουδουλαοπασοκους, τους αφήνουν να κομπάζουν και να αλωνίζουν στα κοινοβουλευτικά έδρανα, βιάζοντας τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα

Απ’ την άλλη, τα ανδρείκελα της κυβέρνησης προσπαθώντας, «παντί τω τρόπω», να γαντζωθούν στην εξουσία, κάνουν έκκληση για συνεργάτες. Δημοσιογράφους, συνδικαλιστές, ό,τι να ‘ναι. Τα λεφτά είναι καλά και βέβαια η προσέλευση αθρόα. Διαμορφώνεται κλίμα κατοχής. Οι γερμανοί κι οι γερμανοτσολιάδες υποτακτικοί τους. Οι χουντικοί και οι έλληνες «καλοί και ήσυχοι νοικοκυραίοι», σύμμαχοι της φαιάς τάξεως. Και το χειρότερο είναι ότι όταν με το καλό, μετά από λίγο ή πολύ, με μικρό ή μεγάλο κόστος, απελευθερωθούμε, τότε οι δωσίλογοι θα μας κάτσουν πάλι στο σβέρκο ως σωτήρες.

Αντιλαμβάνεσαι, ότι η γνώση κι η συνείδηση αποτελούν πλέον πληγές και σκέφτεσαι ότι τα επόμενα χρόνια, ενόσω οι φτωχοί θα μοιραζόμαστε τις σάρκες μας, στο εργοδοτικό πάρτυ που θα παίζει, θα φάμε πολύ μπάλα και πολύ τσόντα στη μάπα.

Αυτά που λες Μαρία! Εκεί τα ψιλοφτύνεις.

Δράμα 5 Μαΐου 2010

Mai

2010-05-03T21:47:00.002+02:00

Λιόλουστες μέρες

Μπαίνω στα φόρουμ

Σχόλια αφήνω

Όμορφες μέρες

Έχω ζαλάδες

Καφέδες πίνω

Είναι κι η .... Άνοιξη

2010-04-20T10:06:00.002+02:00

Οι ρυθμοί είναι πρίμιτιβ, οι κιθάρες όμως είναι μοντέρνες, καινούργιες, σαν αυτές του Remain in life στα 80’ς που μας πήραν και μας σήκωσαν. Η-μερολόγια μέσα σε κλάματα και απόγνωση που πλέον δεν έχουν καμιά επίδραση. Σχέδια, ζωγραφιές, ποιήματα, στιγμές που ίσως στο βάθος τους να κρύβουν χίλια πράματα, που επίσης δεν έχουν καμία μα καμία σημασία. Ακόμα και κάποιοι που ζουν κατεστραμμένοι μέσα σ’ αυτές, κοιτάν πίσω απ’ τις λέξεις, τα μελάνια και τα κραγιόν, με μια τεράστια απορία, που κάτω από άλλες συνθήκες, σε άλλες εποχές, ίσως να έσπαγε κόκαλα. Σήμερα όμως, το βλέμμα τους παραμένει τόσο κενό και τόσο ανίσχυρο, που στην απάθειά του, ούτε καν τρομάζει.

Είναι κι η ……… Άνοιξη

Και τα ….τραγούδια…. Σαν τα σχέδια και τα ποιήματα στέκουν φορτωμένα να κοιτούν το μέλλον, με μια τόσο μεγάλη απογοήτευση που ο ρόλος τους αλλάζει, που σχεδόν χάνουν ό,τι απέμεινε απ’ το χρώμα τους. Τελευταία, κάνω βόλτες με το αμάξι και δε θέλω ν’ ακούω μουσική. Γυρνάω στα χωριά ψάχνοντας σουβλατζίδικα, τα οποία ποτέ δεν επισκέπτομαι. Τα βάζω σκοπό στην αρχή της κάθε βόλτας μου, απ’ την οποία επιστρέφω, όταν βρω το πρώτο που ανταποκρίνεται σε κάποια εντελώς αφηρημένα στάνταρ που αλλάζουν κάθε φορά.

Οι ρυθμοί είναι πρίμιτιφ, οι κιθάρες όμως, διαπιστώνεις πως δε μπορεί να είναι μοντέρνες, δε μπορεί να είναι καινούργιες, σαν αυτές του Phil Manzanera, που μας πήραν και μας σήκωσαν. Οι αιτίες πάρα πολλές.

Είναι κι η …. Άνοιξη.

Στα e-μερολόγια τα λόγια δε μοιάζουν ίδια με τα η-μερολόγια. Κι αν έχουν εικόνες, τις βρήκαν με το Google και τις κατέβασαν από κάποια σελίδα απ’ το Ανατολικό Τιμόρ. Γι’ αυτό είναι τόσο φανταχτερές. Στα e-μερολόγια, η εμπειρία είναι συμπυκνωμένη με ζάχαρη, έτοιμη προς κατανάλωση, επεξεργασμένη. Δεν έχει τπτ να εξηγήσει, να αφαιρέσει, να ξεβάψει και μετά να ξαναβάψει.

Δεν ξέρω τελικά τι μ’ αρέσει, απλά γιατί δε νομίζω να ξέρω και πολλά με βεβαιότητα.

Είναι κι η ……… Άνοιξη

Αυτά που λες Μαρία!

21 Μαρτίου - Παγκόσμια ημέρα κατά του ρατσισμού

2010-03-20T19:08:00.000+01:00

ΛΕΥΤΕΡΙΑ Στο Μάριο Ζ.

2010-03-17T15:21:00.002+01:00

Να βγει τώρα απ' τον Κορυδαλλό ο Μάριος Ζ.
Υπογράψτε για την αποφυλάκιση του Μάριου εδώ
Απομονώστε κοινωνικά τους ένστολους τραμπούκους και τ' αφεντικά τους!
Ποτέ καλημέρα σε μπάτσο! Ακόμη κι αν είναι παιδικός μας φίλος!

Προς Αθηναίους Επιστολή

2010-03-11T23:14:00.001+01:00

Όλοι οι μπλόγκατζήδες κι όλες οι μπλοκατζούδες στο Υπουργείο Οικονομικών στο Σύνταγμα Σήμερα Παρασκευή 12/3/2010 στις 5:30μμ

Να πληρώσουν την κρίση αυτοί που τη δημιούργησαν

Jekin - ποίημα 10 Μαρτίου 2010

2010-03-10T11:42:00.002+01:00

Jekin;aw κι είναι με λατινικούς χαρακτήρες

Ξεκηνάς κι είν’ ανορθόγραφα

Κι όταν όλα τα διορθώσεις είναι αργά

Να! Πέρασαν κι όλας τρεις σειρές χωρίς να πεις τίποτα

Ένα ωραίο video

2010-02-26T07:45:00.000+01:00

Ο Όμηρος συναντάει τον Τσιτσάνη ένα πρωινό που η επερχόμενη απεργία της 24/2/2010 δημιουργεί πολιτικούς συνειρμούς

2010-02-23T10:50:00.004+01:00

Μια αδιόρατη μελαγχολία, συντροφιά με μελωδίες απ’ τη μοναχική πλευρά της ποπ, προσπαθεί να επιβληθεί στο πρωινό σκηνικό του συννεφιασμένου κάμπου. Πολιτική εξέγερση vs κοινωνικού αυτοματισμού. Ποιος θα νικήσει; Κανείς ίσως! Μάλλον κανείς. Όπως πάντα οι πονηροί και αδίστακτοι έχοντες, χτίζουν παγίδες για τους στενόμυαλους φουκαράδες και στέλνουν τους κυνηγούς τους στα δελτία των 8 να μαζέψουν θύματα – πτώματα (ποια λέξη να διαλέξω;)

Η αντικαθεστωτική πολιτική ως αντικαταθλιπτικό.

Ωραίο θέμα!! Αλλά πάλι, δύο «αντί» μαζί ….. ξέρω γω;

Και καπάκι σκάει η σοφιστεία:

«Δηλαδή, βάσει της άποψης που μετατρέπει δύο αρνήσεις σε μια κατάφαση, η καθεστωτική πολιτική λειτουργεί ως φορέας κατάθλιψης»;

Φυσικά δε μένει αναπάντητη.

«Θα μπορούσε, βέβαια να δημιουργεί θλίψη σε όσους την ασκούν, αν δεν ήταν, για τους περισσότερες απ’ αυτούς, εργαλείο προσωπικής ανέλιξης και συχνά πλουτισμού»

Μα όλοι είναι λαμόγια;

Όχι! Υπάρχουν και οι εύπιστοι, όπως κι αυτοί που συναινούν στο περιρρέον αίσχος, μη ασχολούμενοι.

Τα πουλιά συνεχίζουν να πετάνε χαμηλά. Μάλλον θα βρέξει. Εξάλλου το λιόλουστο χάραμα (κάτι σε Όμηρο δεν κάνει αυτό;) έχει, εδώ και κάμποσο, μετατραπεί σε συννεφιασμένο πρωινό …. που έχει πάντα συννεφιάάάά άάά κι αν κρίνω απ’ τους κατρουλονοτιάδες που μας έκατσαν εσχάτως, δε φαίνεται να φεύγουν γρήγορα τα γκρίζα νέφη.

Αυτά που λες Μαρία! Αλλά ….

Γιατί άραγε τα «νέφη» να είναι πιο ποιητικά απ’ τα «σύννεφα»;

Ομίχλη στη μικρή μας πόλη

2010-02-22T16:59:00.003+01:00

Όταν νοτιάζει
οι δρόμοι χάνονται στα πούσια

Σκατάδι

2010-02-16T12:38:00.003+01:00

Ακούω το radiobubble. Ο ήλιος κάνει περίεργα παιχνίδια πίσω απ’ τα σύννεφα. Η μπέμπα δίπλα μου, με σταυρωμένα τα χέρια της, κοιτάζει απορημένη. Περιδιαβαίνω τις ενημερωτικές σελίδες του ιντερνέτ και για ακόμη μια φορά, βλέπω να χαϊδεύουν την 8ετία σημίτη (καταστροφική λογιστική), το Χρηματιστήριο (πήραν τα φράγκα του κόσμου και τα έστειλαν έξω), τους Ολυμπιακούς (το μεγάλο φαγοπότι που ευθύνεται με τα προηγούμενα για το σήμερα) και να τα ρίχνουν μόνο στους απατεώνες του καραμαλή. Το χειρότερο όμως δεν είναι αυτό, αλλά το γεγονός ότι ο μέσος Έλληνας πιστεύει ότι θα επιστρέψει στον οικονομικό και εργασιακό μεσαίωνα για λίγο, για το καλό της πατρίδας και μετά θα τρώει με χρυσά κουτάλια. Και φυσικά δε διστάζει, καθοδηγούμενος απ’ τους Πρετεντέρηδες, να χαρακτηρίσει ως απάτριδες όσους ανησυχούν και αντιστέκονται στην καταπάτηση, εν μία νυκτί, δικαιωμάτων, που κατακτήθηκαν με αιματηρούς αγώνες. Κοιτάζω απ’ το μπαλκόνι, μας βλέπω να αγωνιζόμαστε για το 8ωρο, το 5ήμερο, το επίδομα αδείας, τα δώρα Χριστουγέννων και Πάσχα και θλίβομαι.

Στιγμές ..... δουλειές .... τέχνες και ....παρελθόντα

2010-02-08T11:52:00.003+01:00

Μόλις σταμάτησε η μπέμπα το κλάμα της, έκλεισε τα μάτια της κι άνοιξα τα δικά μου στον κάμπο. Όμορφο τοπίο, σκέφτηκα και αποφάσισα να διευθετήσω κάποιες εκκρεμότητες που δημιουργήθηκαν τους τελευταίους μήνες.

Το τελευταίο διάστημα προσπαθώ να ντύσω με στιχάκια κάτι ηλεκτρονικούρες, αλλά μου βγαίνει πολύ πολιτική πίκρα και δεν κρατάω τίποτα.

Πίνω καφέδες και λόγω του χαζοωραρίου μου βγαίνω βόλτες σε «άκυρες» ώρες και μέρες, αντιμετωπίζοντας τη Δράμα στις πολύ μοναχικές στιγμές της. Κάτι …Κυριακή βράδυ, Δευτέρα απόγευμα, Τετάρτη 9 το πρωί και πάει λέγοντας. Έχω όμως καλή συντροφιά: ό,τι καταχωνιασμένο, μυστήριο και κουφό (το άκυρο του 80) σκάει μούρη το τελευταίο διάστημα και μου χτυπάει την πόρτα. Εννοείται πως δεν αφήνω τίποτα έξω στο κρύο. Δε μπερδεύομαι όμως και πολύ. Συνδιαλέγομαι για λίγο μαζί του, δείχνοντας ψεύτικο ενδιαφέρον και το στέλνω στην ευχή. Δεν είμαστε για τέτοια! Αρκετά έχω στο μυαλό μου.

Σκέφτομαι ότι πρέπει να ετοιμάσω, πέρα απ’ τα μουσικοστιχουργικά, και κάποια φιλμικά που έχω υποσχεθεί και έχω στα σκαριά, να πάω και το μεγάλο μου πισί για επισκευή και αποφασίζω μόλις τελειώσω αυτό το ποστ, μπέμπας επιτρέπουσας, να φτιάξω κάτι σαν ημερο-ωρολόγιο εργασιών.

Το απόγευμα θα πάω για κούρεμα.

Αυτά που λες Μαρία!

Το χιόνι, τα κομμένα σχόλια του Protagon και η δημοσιονομική χρεοκοπία

2010-02-02T13:14:00.004+01:00

Ανοίγει μπροστά μου ο κειμενογράφος κι αποφασίζω να τον αξιοποιήσω. Η μπέμπα δίπλα μου έχει κλείσει για λίγο τα ματάκια της και έξω η χιονόπτωση καλά κρατεί. Τελικά οι επαφές μέσα απ’ αυτό το blog το πάνε από χιόνι σε χιόνι. Η ζωή στη Δράμα κυλάει πολύ ήσυχα και σε καμιά περίπτωση δε θα έλεγα ότι μ’ ενοχλεί. Εξάλλου αυτό κυρίως ζητούσα απ’ αυτή την πόλη, όταν αποφάσισα να έρθω.

Το τελευταίο διάστημα, τα πρωινά είμαι στο σπίτι και εκτός των άλλων ασχολούμαι αρκετά με το ιντερνέτ. Πριν από λίγο καιρό λοιπόν άρχισα να διαβάζω και το protagon. Ε που το κακό; Θα μου πείτε. Πουθενά μέχρι τη στιγμή που αποφάσισα να σχολιάσω, διαφωνώντας κόσμια, ένα άρθρο του Δ. Καμπουράκη. Περιμένω κανα δυο μέρες, δεν ανεβαίνει το σχόλιο. Ξαναστέλνω μπας και μου πουν γιατί κόπηκε το σχόλιο. Τίποτα! Πέρασε καμιά βδομάδα και πάλι τίποτα. Άρχισαν στο μυαλό μου να κυκλοφορούν πολλές ιδέες, αλλά θα το αφήσω προς το παρόν, περιμένοντας τις απόψεις σας. Γιατί είναι βαρύ να λες ότι ένα ηλεκτρονικό περιοδικό μεροληπτεί ή ακόμα χειρότερα λογοκρίνει. Η βλακεία είναι ότι δεν κράτησα τα σχόλια, μιας και τα έγραψα κατευθείαν στη φόρμα. Γιατί κάλλιστα θα μπορούσε κάποιος να πει διάφορα. Τέσπα!

Πω πω! Δυνάμωσε το χιόνι!

Κατά τ’ άλλα η δημοσιονομική χρεοκοπία, δε μας έχει βάλει καθόλου μυαλό και ευελπιστούμε στην ανάκαμψη των οικονομικών της χώρας για καλύτερες μέρες. Φυσικά στο πίσω μέρος του μυαλού μας υπάρχει η υπόνοια που αγγίζει τα όρια της βεβαιότητας ότι αυτοί που άδειασαν τα ταμεία, μας ζητούν να τα ξαναγεμίσουμε για να τα ξανααδειάσουν. Αλλά δεν της δίνουμε καμία σημασία και προχωράμε αμέριμνοι στο ραντεβού μας με ένα μέλλον τόσο αβέβαιο που αν δεν το πάρουμε στα χέρια μας και το αφήσουμε στους λογιστάκους που μας κυβερνούν, τότε ότι και να μας συμβεί θα το αξίζουμε.

Αυτά που λες Μαρία!

Χιόνι!

2010-01-28T09:05:00.004+01:00

Χιόνισε στο χωριό μας!

Η γειτονιά μας και στο βάθος ...Φαλακρό

Τα Χιόνια στο καμπαναριό που λέγαμε

Να κι ο κύριος Κορύλοβος!! Με κολιέ ομίχλης. Όπως τον :) αρμόζει.

Και στο βάθος .... κάμπος. Μέσα στα χιονισμένα πούσια.

Είν' ωραία, που λες Μαρία, να ζεις τις εποχές!

pasokofobia nervosa

2010-01-18T16:47:00.005+01:00

Μια συνήθεια της τελευταίας δεκαετίας των 00ς (00 στα τούρκικα = καμπινές) είναι η πρωινή … ενασχόληση με το ιντερνέτ. Τις περισσότερες φορές με άσχημα νέα, κάποιες λίγες με καλά, ξεκινάει η μέρα και παίρνει το δρόμο της. Απ’ την 4^η Οκτωβρίου όμως και μετά, τα πράγματα έχουν αλλάξει ριζικά. Τα πρωινά μου και συνεπώς και η καθημερινή μου διάθεση, κάθε μέρα που ανοίγω το ρημάδι το πισί να «ενημερωθώ», μαυρίζουν τόσο πολύ, που μετά από 3+1/2 μήνες που βιώνω αυτή την κατάσταση, θεωρώ ότι έχω αποχτήσει ακόμη μια νεύρωση, αυτήν της πασοκοφοβίας.

Όλα μου τα χρόνια και δεν είναι και λίγα, σπανίως οι ειδήσεις που διάβαζα ή άκουγα αφορούσαν εμένα. Το τελευταίο διάστημα όμως, αυτό άλλαξε. Λες και τα μέτρα της «νέας» κυβέρνησης, στοχεύουν σε μένα. Κάποια ήδη μου έκαναν μεγάλη ζημιά και κάποια σε περίπτωση που εφαρμοστούν, με πάνε τόσο πολύ πίσω και βρίσκομαι τόσο ξεκρέμαστος, όσο σχεδόν ποτέ στη ζωή μου, που δεν είναι και λίγη.

Κάθε πρωί λοιπόν που, με τον πρωινό καφέ, πάω ν’ ανοίξω το πισί, τρέμει το φυλλοκάρδι μου. Τι άλλο θ’ αντικρίσω; Τι νέο σκαρφίστηκε το μυαλό της ΜΚΟ κυβέρνησης;

Το «ΜΚΟ» (Μη Κυβερνητική Οργάνωση) όχι απλά δεν προσβάλει την κυβέρνηση του ΓΑΠ, αλλά της πέφτει και πάρα πολύ! Και αν ήταν μόνο αυτό, ίσως να περιμέναμε κάτι, μιας και έχουν απομείνει κάποιες τίμιες ΜΚΟ που παράγουν έργο. Έλα ντε όμως, που στους μηχανισμούς της ΜΚΟ κυβέρνησης είναι χωμένοι, μαζί με τους μαθητευόμενους και ένα σωρό παλιοί γνωστοί με ένα όνομα τόσο μαύρο απ’ τις λαμογιές του παρελθόντος, πού μόνο που τους φέρνω στο μυαλό μου με πιάνει … σύγκρυο;

Για όλα τα παραπάνω έχετε κάθε δικαίωμα να με χαρακτηρίσετε υπερβολικό, απαισιόδοξο, σκληρό ή o,τι άλλο θέλετε , όμως δεν είναι δυνατό οι επιλογές μας να είναι τα χάλια και τα πολύ χάλια!

Δενδρόσπιτο στη Δράμα

2010-01-15T15:17:00.001+01:00

Κι όμως στην άκρη της Δράμας, υπάρχουν δενδρόσπιτα!
Υπάρχουν ακόμη μικρά ή μεγάλα παιδιά που ζουν με το δικό τους όμορφο τρόπο!

Απόγευμα 12/1/2010

2010-01-12T17:49:00.003+01:00

Τα απογεύματα, ως συνήθως, περνούν το ένα πίσω απ’ τ’ άλλο, αφήνοντας στιχάκια απ’ το ημερολόγιο τοίχου, πεταμένα στο πάτωμα. Έχουν μάθει καλά αυτή τη δουλειά. Να περνούν το ένα πίσω απ’ τ’ άλλο και στο πέρασμά τους ν’ αφήνουν φύλλα ημερολογίων τοίχου. Φαντάζεστε να λέγαμε: «τα απογεύματα ως συνήθως καρφώνουν κάδρα στον τοίχο» ή «τα απογεύματα ως συνήθως πλένουν τα πιάτα που άφησαν τα πρωινά» Υπάρχει βέβαια η πιθανότητα κάποιο απόγευμα ή κάποιος από σας, να έχει διαφορετική άποψη από τη δική μου και να θεωρεί πως τα απογεύματα κάνουν χίλιες μύριες δουλειές που εγώ αγνοώ κι ότι όλη τη λάντζα με τα φύλλα των ημερολογίων τοίχου τη βγάζουν τα βράδια ή καλύετρα (δεν είναι πιο μυστηριώδες απ’ το καλύτερα;) τα επόμενα πρωινά. Θα περιμένω την επιχειρηματολογία σας ή απλά τις εμπειρίες σας, που στηρίζουν την όποια άποψη για το θέμα. Μέχρι τότε όμως, δικαιούμαι να θεωρώ πως είναι τα απογεύματα αυτά που αντικρίζουν πρώτα την 31^η Δεκεμβρίου και σκέφτονται « άλλος ένας χρόνος πέρασε» ή την 1^η Ιανουαρίου και μονολογούν «ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΝΑ ‘ΧΟΥΜΕ!»

Τα απογεύματα απ’ το γραφείο μου είναι Καταπληκτικά! Άλλοτε φωτίζουν τον κάμπο με υπέροχα ηλιοβασιλέματα απ’ τα Σέρρας, άλλοτε μοστράρουν την Πανσέληνο και τον αποσπερίτη κι άλλοτε σαν απόψε, αρκούνται στο να υποδέχονται αδιαμαρτύρητα τα φώτα της νύχτας, που σκαν μούρη ένα ένα στα χωριά του κάμπου.

Αυτό το απόγευμα, ήταν ένα απ’ αυτά που κουβαλούν μαζί τους σκέψεις χρωστούμενες. Τις έβαλε στη σειρά και ξόφλησε μ’ αυτές ό,τι έφεραν τα περασμένα απογεύματα και έφυγαν χωρίς ένα νεύμα, μια ματιά, ένα ευχαριστώ.

Νύχτωσε!

Αυτό το απόγευμα πέρασε, αφήνοντας μαζί με το φύλλο που έγραφε 12 Ιανουαρίου 2010 κι ένα ακόμη στιχάκι:

Κι αν τ’ απογεύματα διαβούν

κι αν φύγουνε τα βράδια

Μου φτάνει που θα μ’ αγαπάς

με ήλιο και σκοτάδια

ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟ ΤΟ 2010!!

2009-12-30T15:38:00.001+01:00

Drama - Las Vegas 1-1

2009-12-25T18:26:00.006+01:00

Ως παπατζήδες, ζούμε παραδοσιακά στην Ελληνική πρωτεύουσα του τζόγου. Εδώ όμως και κάποια χρόνια ζούμε και στη (χωρίς ν, όπως προφέρουν το άρθρο οι ντόπιοι) πρωτεύουσα του Χριστουγεννιάτικου κιτς. Ένα κιτς, που μας κοστίζει πολλές εκατοντάδες χιλιάδες Ευρώ, τα οποία, το πιθανότερο, ενθυλακώνουν τα δημοτικά σαΐνια και πληρώνουμε εμείς στο λογαριασμό του νερού. Εντελώς πληροφοριακά, η πόλη των νερών (Ύδραμα - Δράμα) έχει απ' τα πιο ακριβά νερά στην Ελλάδα. Κάθε τρίμηνο(!!! όχι 4μηνο), μια μέση οικογένεια πληρώνει πάνω από 50 Ευρώ!!! για κατανάλωση 6-8 Ευρώ.
Φυσικά δεν υπάρχει τίποτα στον ορίζοντα, που να δείχνει ότι θ' αλλάξουν τα πράματα. Γιατί στην περιοχή που κοντά το 1/3 των δεξιών το έριξαν στον τηλενομάρχη, το 8% του συνόλου στον Καρατζαφύρερ, και οι βουλευτές των μονομάχων είναι αν μη τι άλλο φαιδρά πρόσωπα (Τζήμας!!!! Δαϊλάκης!!!!!!!! ο φυτεμένος Αηδόνης!!!!!! και πρόσφατα στη θέση του Δαϊλάκη, η χαμογελαστή νέα, ωραία και φυτεμένη απ' το πασοκ των αθηνών, Κεφαλίδου) η αλλαγή είναι κουσούρι. Όπως στο Αμε(ρ)ική. Χο Χο Χο!!!

Τα 3 κακά της μοίρας μας

2009-12-17T17:08:00.002+01:00

Δευτέρα 14 Δεκεμβρίου 2009

2009-12-14T16:34:00.003+01:00

Τα πράματα αλλάζουν. Πριν από λίγο χτύπησε την πόρτα ένας μέρμηγκας και αμέσως μετά ένας τζίτζικας. Ζήτησαν προσωπικά εμένα. Απάντησα και στους δυο πως δεν είμαι μέσα. Αυτοί λες και την περίμεναν αυτή την απάντηση, όρμισαν και μπήκαν απρόσκλητοι για να διαπιστώσουν του λόγου το αληθές. Προς μεγάλην τους, έκπληξη, εγώ δεν ήμουν εκεί. Έκλεισαν δυνατά την πόρτα και βρίζοντας σε βαριά εντομικά, βγήκαν απ’ το παράθυρο του κλιμακοστασίου, ο ένας πετώντας κι ο άλλος πεζή.
Τι παράξενο!
Πρώτα ο τζίτζικας. Μετά o μέρμηγκας. Μετά και οι δυο. Και τέλος μόνος του πάλι ο καθένας. Ή μήπως ήρθαν χώρια, φύγαν χώρια, χωρίς ν’ αντιληφθεί ο ένας τον άλλον; Κι αυτό πιθανό, μιας και η διαφορά επιπέδου ήταν μεγάλη. Ο ένας στο πάτωμα, ο άλλος στο φεγγίτη. Ε ναι! Μεγάλη διαφορά!
Κάτι ήθελαν να με ρωτήσουν προφανώς. Εννοείται, πως δε μ’ ενδιαφέρει! Αλλά Τι περιμέναν από μένα; Να τους ανοίξω; Με τέτοιες εσωτερικές συγκρούσεις, μόνο αυτοί μου έλειπαν! Ότι θα τους δώσω απαντήσεις στα ερωτήματά τους; Εδώ καλά καλά δεν έχω ξεκαθαρίσει αν είμαι μέρμηγκας, τζίτζικας, κάτι ενδιάμεσο και τα δυο μαζί ή κάτι άλλο! θα είχα και λύσεις στα προβλήματά τους; Εκτός αν τα προβλήματά τους άπτονται της ιδιοσυγκρασίας μου, οπότε μάλλον θα πρέπει να τους αναζητήσω. Ή μήπως όχι;

Μια ιστορία για «μια εκπομπή σαν όλες τις άλλες»

2009-11-29T10:26:00.003+01:00

Ανοιγοκλείνω τα παιχνίδια στον υπολογιστή μην έχοντας αποφασίσει πως θα ξοδέψω το υπόλοιπο του χρόνου μου μέχρι το επόμενο κλάμα του μωρού. Ο κάμπος ξοδεύει τις τελευταίες ηλιαχτίδες σ’ ένα ωραίο μωβ ηλιοβασίλεμα πάνω απ’ το Μενοίκιο, χτυπώντας το καμπανάκι για τον τελευταίο γύρο της μέρας.

Στο μυαλό μου ανοιγοκλείνουν παράθυρα, φέρνοντας εικόνες παλιές και προσδοκίες, που τελικά έφεραν μόνον πίκρα. Σε Κάποιο απ’ αυτά, χτυπάει ένας πονοκέφαλος και σκέφτομαι πως δεν είναι στο χέρι μου να του κλείσω την πόρτα. Θα προσπαθήσω να τον κρατήσω απ’ έξω.

Ήρθα σ’ αυτή την πόλη γιατί έπαιζαν κάποια πράματα. Ένα ραδιόφωνο, μια εφημερίδα, διάφορες παρέες, φίλοι για να παίζουμε μουσική, για να κάνουμε πράματα, για να μιλάμε και ν’ ακουμπάμε ο ένας στον άλλο, ησυχία, άνεση στις μετακινήσεις ….

Σιγά σιγά όμως, τα περισσότερα αλλάζουν. Ίσως γιατί είναι η ίδια η ζωή που αλλάζει. Άλλα, κοιτώντας τα, σε κάνουν να τσατίζεσαι γιατί δεν άξιζαν τελικά να τους χαρίσεις τόσα πολλά, άλλα σε κάνουν να μελαγχολείς γιατί δεν άξιζαν ούτε το ελάχιστο, πόσο μάλλον όσα έδωσες κι άλλα σου υπενθυμίζουν ότι ουσιαστικά οι συλλογικότητες είναι μια αυταπάτη κι ότι μόνος σου γεννιέσαι και μόνος σου πορεύεσαι. Απλά στο ενδιάμεσο αναζητάς κάποιες παρέες για να μην αισθάνεσαι μόνος στο ταξίδι. Κάτι σαν τη θρυλική εργατική τάξη που στην πλειοψηφία της στηρίζει και διαιωνίζει όλη αυτή την καταστροφικά συντηρητική παπάρα που ζει ο πλανήτης.

Στα τζάμια μια καφεκιτρινη σφήκα σχηματίζει με τα φτεράκια της ένα τεράστιο «τεσπά» κι η μέρα παίρνει το δρόμο της, όπως τόσες και τόσες σ’ αυτή την πόλη που επέλεξα να ζήσω και πλέον δικαιολογεί ελάχιστα αυτή την απόφαση.

Πριν την επέλαση των σπιτιών της Πονειρούπολης ...

2009-11-18T17:18:00.002+01:00

...ας χαρούμε για λίγο ακόμα το χώμα που απέμεινε, σκεπασμένο με φθινοπωρινά φύλλα.

Είχε ομίχλη προχτές στο χωριό μας

2009-11-13T18:38:00.000+01:00

Τοπίο στον κάμπο 10 /11/09

2009-11-10T14:56:00.002+01:00

Street Art - Sick Art

2009-11-09T13:39:00.001+01:00

Μπερδεμένα χρώματα και σχήματα πίσω απ’ το ΙΚΑ

Με το βιβλιάριο ανά χείρας παίρνω την καθημερινή μου δόση τέχνης.

Μετά σφίγγω στο χέρι μου το γεμάτο ουροσυλλέκτη και ετοιμάζομαι να καταθέσω τα σωματικά μου δεδομένα σε κάποιο εργαστήριο με μπουκαλάκια και νοσοκόμες.

Τι κάνεις - Καλά Ένα κείμενο για τη λεπτότητα των συναναστροφών την εποχή των media

2009-11-04T10:30:00.004+01:00

Τα νέα μου είναι πάρα πολλά. Αλλά δε θα σας πω ούτε ένα. Οι λόγοι γι’ αυτή μου τη μη πράξη είναι πολλοί. Ας πούμε, γιατί αν και ενδιαφερόμαστε για κάποιους ανθρώπους γύρω μας, τα όρια της συναισθησίας, λόγω φύσης, είναι αυστηρά περιορισμένα. Οπότε, τα νέα μου θα ακουστούν σα νέα στις ειδήσεις. Όχι τόσο μακρινά όσο λοιμοί και καταποντισμοί στην Ασία, αλλά σαν τραχτέρ που έπεσε σε αφύλαχτο αγροτικό κανάλι, χωρίς κανείς να πάθει τίποτα.

Τι κάνεις;

Καλά

χωρίς κανένα σημείο στίξης, που να ενισχύει ή να αποδυναμώνει τη λέξη

Η ποσότητα της πληροφορίας που δεχόμαστε, αλλά και έχουμε τη δυνατότητα να δεχτούμε καθημερινά, είναι τόσο μεγάλη που συμψηφιζόμενα μ’ αυτήν τα νέα κάποιων γνωστών μας ανθρώπων, κοντινών ή μακρινών, εξασθενούν τόσο που για να περάσουν ως σημαντικά μέσα μας, πρέπει να έχουν τόσο δυνατό μήνυμα, ώστε να καταφέρουν να επιπλεύσουν στον ανταγωνισμό.

Η ερώτηση «τι κάνεις;» αν δεν έχει σκοπό ελέγχου, ξεκινάει μια περίεργη κοινωνική διαδικασία. Παραβλέποντας το κοινωνικό τυπικό της χαιρετούρας και ανοίγοντας το κεφάλαιο «ενδιαφέρον για τον δίπλα» βλέπουμε ν’ ανοίγονται μπροστά μας πολλοί δρόμοι, τόσο περιπλεγμένοι μάλιστα που κάποτε η όψη τους ίσως και να φοβίζει (αγοραφοβία).

Ως υπόθεση εργασίας δημιουργούμε ένα πλάνο με δύο μύτες. Δύο πρόσωπα προφίλ στο ίδιο καρέ. Κι αρχίζουμε να βάζουμε συννεφάκια.

Τι κάνεις;

Τι να κάνεις ρε φουκαρά κι εσύ, από τότε που …..

Κι αρχίζει ένας εσωτερικός μονόλογος στον οποίο συνυπάρχουν τα δεδομένα απ’ τη ζωή και το έργο του αποδέκτη της ερώτησης, με την άποψή μας γι’ αυτά.

Καλά

σκέτα ή με σάλτσα, γεμάτα ή άδεια.

Η συνέχεια όμως, η επεξήγηση του «καλά», όταν δεν είναι ήδη γνωστή π.χ κέρδισα το λόττο, κρύβει πολύ δουλειά πίσω της. Πρέπει να είναι τέτοια ώστε να εξηγεί χωρίς να δημιουργεί αρνητικούς συνειρμούς στον συνομιλητή. Πρέπει να σέβεται δηλαδή τον κανόνα, σύμφωνα με τον οποίο, οι κοινωνικές ερωταπαντήσεις όταν δεν είναι τυπικές, πρέπει να είναι λιτές, περιεκτικές, χωρίς υπεροπτικούς φαμφαρονισμούς, αλλά και χωρίς να προδίδουν κρυψίνοια ή ωφελιμισμό.

Επανερχόμενος στον πρόλογο, μετά τόσες κουβέντες, θα υποχωρήσω:

Τα νέα μου είναι πάρα πολλά. Αλλά τελικά θα σας πω ένα:

Είμαι Καλά!

Η ζωή αλλάζει

2009-10-26T08:55:00.004+01:00

Η ζωή αλλάζει,
δίχως να κοιτάζει τη δικιά σου μελαγχολία.
Ξανασκέφτομαι το στίχο και συγκλονίζομαι.
Αλλάζει!
Προσπαθείς να παρακολουθήσεις τις αλλαγές, με δειλά βήματα.
Αργεί το βήμα ο χρόνος.
Κι όμως περιμένεις να σε παρασύρει
η υπέροχη λάμψη που φάνηκε στον ορίζοντα.
Και ετοιμάζεσαι.

Μια μέρα σ’ ένα μέρος

2009-10-13T16:21:00.004+02:00

13 Οκτωβρίου 2009 Δράμα

Το πρωινό φθινοπωρινό με βροχούλα η οποία δεν έχει αποφασίσει αν ήρθε για να μείνει ή έτσι πέρασε για ένα γεια.

Το μεσημεράκι, με τη βροχή να αποφασίζει ότι θα εγκαταλείψει τη μαγευτική πόλη μας για άλλα μετερίζια, με βρίσκει με φρέσκο καφέ στο μυαλό να χαζεύω απ’ το τζάμι ένα έργο τέχνης.

Βγαίνω και πηγαίνω πιο κοντά για να προσέξω τις λεπτομέρειες. Είναι πολύ όμορφο!

Με την εικόνα του στο μυαλό κατεβαίνω τον πεζόδρομο.

Η πλατεία είναι άδεια, βρεγμένη και στην μοναξιά της ομορφούλα.

Ανεβαίνω στη Βενιζέλου θαυμάζοντας για ακόμη μια φορά το Καφενείον «Ελευθερία». Χτες το απόγευμα, σε μια παρέα συζητούσαμε πως αυτός που κατάστρεψε το εσωτερικό του πανέμορφου αυτού καφενείου γεμίζοντάς το με οθόνες τηλεοράσεων, κιτς τραπεζοκαναπέδες και ψευδοροφή με πλαστικά αμπελόφυλλα, πρέπει να είχε πολύ ταλέντο. Η συζήτηση τράβηξε σε μάκρος …..

Λίγο πιο πάνω προσέχω μια αφίσα της ομάδας we few για μια προβολή μεθαύριο το βράδυ. Sacco e Vanzetti (1971) του Giuliano Montalbo με τον Gian Maria Volontè. Σκέφτομαι πως σ’ αυτή την πόλη υπάρχουν άνθρωποι που κάνουν ωραία πράματα, ζουν ωραία τη ζωή τους αδιαφορώντας για την περιρρέουσα ατμόσφαιρα της ομοιομορφίας και της πνευματικής και αισθητικής ένδειας.

Καταλήγω έξω απ’ το σπίτι μου. Βγάζω τη μηχανή και φωτογραφίζω ένα τριαντάφυλλο που τόλμησε.

Ανεβαίνω στο σπίτι κι από κει φωτογραφίζω τη Δράμα σε αρμονία με τα σύννεφά της.

Ετοιμάζεται αέρας δυνατός. Το μυρίζω στην ατμόσφαιρα. Είπαν θα χειμωνιάσει απότομα Μαρία.

29/9/2009 Η ζωή ξαναρχίζει

2009-10-02T23:12:00.001+02:00

Κοιμούνται οι αγάπες μου
Κι ο χρόνος άνοιξε
Σαν ένα ροζ τριαντάφυλλο.

29/ 9 /2009

Wake Me Up When September Ends

2009-09-22T17:48:00.001+02:00

Κοιτώ τον κάμπο ακούγοντας το Autumn Almanac απ’ τους kinks και αναλογίζομαι ό,τι πέρασε και δεν ακούμπησε, ό,τι πέρασε κι άφησε συντρίμμια. Τιμή σ' όλα αυτά, που σε λίγο, στην ασημαντότητά τους, ίσως να φαίνονται εντελώς μικρά και παλιά .

Αυτά που λες Μαρία!

Ο Γολγοθάς των Υποψήφιων βουλευτών

2009-09-16T19:12:00.002+02:00

Προεκλογική περίοδος 2009. Ακόμη ένα πόλεμος. Ακόμα ένα μακελειό για τους υποψήφιους ανά την επικράτεια.

Εγκλωβισμένοι στα ίδια τους τα όνειρα, ταγμένοι απ’ το Θεό και τη μοίρα να κατέχουν τα υψηλότερα αξιώματα, υποταγμένοι στην απαίτηση της πατρίδας να την υπηρετούν, ως νέοι Εθνικοί Ήρωες ανεβαίνουν το Γολγοθά των εκλογών.

Άντε πάλι να πείσουν το Μήτσο και την Κατίνα να τους ψηφίσουν.

Άντε πάλι να τάζουν λαγούς και πετραχήλια στον κάθε απίστευτο, επειδή έτυχε να γεννηθεί σ’ αυτό τον τόπο που η ρημαδοδημοκρατία του ‘δωσε μια κωλοψήφο για να βγάζει τα απωθημένα του.

Άντε πάλι να αφήνουν το σπιτάκι στα βόρεια προάστια, την γκαρσονιερούλα στο κέντρο και τις ροζ σουίτες, για να ξενιτευτούν στα κατσάβραχα που τους κλήρωσε η άτιμη ζωή ως εκλογική περιφέρεια.

Άντε πάλι έναν ολόκληρο μήνα μακριά απ’ τα Αθηναϊκά γυαλιά, να είναι υποχρεωμένοι να απαντάνε στις ερωτήσεις του κάθε αγράμματου χωριάτη που νομίζει πως είναι Χατζηνικολάου.

Άντε πάλι σε συνεστιάσεις με τα τυρόγαλα τους κομματαρχαίους, να τους κόβουν ποσοστά απ’ τα ματωμένα μεροκάματά τους στα διαπλεκόμενα θελήματα. «Να πάρω κυρ βουλευτά αυτό το έργο, να σε δώσω 5 ώρες τζάμπα τοπικό κανάλι και καμιά 50ριά ψήφοι».

Άντε πάλι τεμενάδες στους παπάδες, μπας και πουν καμιά καλή κουβέντα στο ποίμνιο και τσιμπήσουν κι από κει τίποτα.

Άντε πάλι επισκέψεις σε ιδρύματα, σχολεία και νοσοκομεία, μ’ όλους τους βρωμιάρηδες. Να τάζουν και να χαμογελάν, να χαμογελάν και να τάζουν και τελειωμό να μην έχουν.

Για να μη μιλήσουμε για τους εσωκομματικούς αντιπάλους, που πρέπει απ’ τη μια να τους έχουν με το χαμόγελο κι απ’ την άλλη να πετάν μαχαίρια, φροντίζοντας μην τους βρει καμιά αδέσποτη και παν από κει που ‘ρθαν.

Δράμα! Χάλι μαύρο!! Τελειώνουν οι εκλογές και θέλουν ένα εξάμηνο για να συνέλθουν. Πεντέξι βδομάδες σε σπά για ρηλάξ μακριά απ’ τους χωριάτες κι άλλες τόσες στα μπουζουκομάγαζα να πάρουν χρώμα.

Ενώ τι ζήτησαν οι άμοιροι απ’ τη ζωή τους; Μια γωνίτσα ζήτησαν σ’ ένα νησάκι! Σ’ ένα νησάκι του Ειρηνικού κάτω από ‘να φοίνικα μ’ ένα κορμί και τα εκατομμύρια των of shore.

Άδικη ζωή! Άλλους τους ανεβάζεις κι άλλους τους ρίχνεις σε εκλογές!!

Αυτά που λες Μαρία!

21 Σεπτέμβρη 2009 στο Μύλο - Βραδιά Κώστα Κουβίδη

2009-09-15T13:56:00.002+02:00

Drums Night
Βραδιά αφιερωμένη στον drummer Κώστα Κουβίδη
Δευτέρα 21 Σεπτέμβρη 2009 9,30 το βράδυ
"ΜΥΛΟΣ" Αγ. Γεωργίου 56, Θεσσαλονίκη

http://kostaskouvidis.com/front-page
http://www.myspace.com/internationaljazzmeetingkostaskouvidis

International Jazz meeting

9/21/2009 9:30 PM at DRUMS NIGHT - Dedicated to Kostas Kouvidis
MYLOS THESSALONIKI
Cost: 10 euros

Four drummers: Nikos Vargiamidis, Kostas Anastasiadis, Mike Kapilidis, Alex Spanidis, and a percussionist: Kiki Chan. Hard Groove & Friends. + Videos from the 1st and 2nd International Jazz Meeting Kostas Kouvidis.

Πως θα ‘ναι φέτος;

2009-09-08T17:41:00.002+02:00

Ακούω το “lady” στον τελειωμένο καπουτσίνο και κοιτάζω απ’ τα τζάμια του Καφέ τη βροχή να πέφτει και να στέλνει τα κοντομάνικα στη ντουλάπα μέχρι νεοτέρας.

Σεπτέμβρης

Όπως πρέπει να είναι.

Πως θα ‘ναι φέτος;

Δράμα 2003. Πριν από 6 χρόνια έκανα την ίδια ερώτηση.

Όλα αλλάζουν.

Πως θα ‘ναι φέτος;

1η Σεπτεμβρίου 2009

2009-09-01T09:22:00.001+02:00

Γεια σας ωραία μου γιαλόξυλα!