ZHTO TO ETHNOS!

Ντιν Ντον Ντιν Ντιν Νταν Ντανυ ντε Βίτο
Τιν Τον Τιν Ταν Τιν Τίντερστικς
Ψιν Ψομ Ψαλ Ψάλτης

Τι όμορφα να παίζεις με τις λέξεις!

Κουπ Καπ ΚΥΠ Κήπος
Κυπ Καπ Κουπ Κούπες
Κουπ Κυπ Καπ Μπάτσος
Ωχ! Τώρα αυτός τι θέλει εδώ πέρα;

Τι όμορφα να πέζις με τις λέξις, χορίς μπάτσους!

Και τι μαθαίναμε τόσα χρόνια;
Και η παράδοση;
Και η συνέχιση της ιστορίας μας;
Και η φυλή μας;
Και η θηλή μας;
Και η συνέχιση της πιστολίας μας;
Και η παράλυση;
Και τι μαραίναμε τόσα χρόνια;

Θα πάρω το πεζοδρόμιο στον ώμο και θα ξεφορτώσω πάνω μου όλα τα βήματα πού 'χει στη ράχη του. Μετά θα τα χωρίσω σε κατηγορίες και θα τα αρχειοθετήσω έχοντας ως πρώτο κριτήριο την βαρύτητα της κάθε μιας πατημασιάς. Αμέσως μετά θα χαράξω διάφορες υποκατηγορίες με γνώμονα το πόσο έχει ασχοληθεί με την κάθε μια πατημασιά α) η τέχνη β) η πολιτική γ) η οικονομία δ) η ψυχολογία και η φιλοσοφία και ε) η μεταφυσική λαμβάνοντας υπ' όψη μου επιστημονικές εργασίες, δημοσιεύματα του τύπου αλλά και προφορικές μαρτυρίες.
Με το πέρας της εργασίας μου θα ανάψω ένα πούρο δεξιόστροφο και θα αφιερώσω κάθε ένα απ' τα δαχτυλίδια του στις όμορφες στιγμές που χάθηκαν στα δαχτυλίδια του καπνού που ήταν αφιερωμένα στις όμορφες στιγμές που χάθηκαν στα δαχτυλίδια του καπνού....


ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΚΥΡΙΕΣ ΚΑΙ ΚΥΡΙΟΙ
ΘΑ ΓΡΑΨΩ ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΚΟ

ΚΛΑΨ!!!
ΛΥΓΜ!!!
ΣΝΙΦ! ΣΝΙΦ! ΣΝΙΦ!

ΥΓ: Κάθε σκέψη που χάνεται εξαφανίζεται με διαδικασίες πνευματικής έκτρωσης με τις οποίες φυσικά καμιά θρησκεία δεν είναι αντίθετη. Αυτό δα έλειπε!



Ayta pou les Maria!

MADMALADES

Ο Μύθος των τρελών μαρμελάδων

Αύγουστος 1967 Stoneheads Αύγουστος 1967 Stoneheads Αύγουστος 1967 Stoneheads Αύγουστος 1967 Stoneheads Αύγουστος 1967 Stoneheads Αύγουστος 1967 Stoneheads

Πρώτη φορά απ' το 1834, την χρονιά των μεγάλων ενεργειακών αλλαγών, κάτι τόσο πολύ φορτισμένο, έκανε την εμφάνιση του στην ατμόσφαιρα του μυστηριώδους πεδίου των πέτρινων κεφαλών. Η έγχρωμη αστρική σκόνη στα ενεργειακά χείλη των τεράστιων λίθων, σκόρπισε στο υγρό περιβάλλον ανησυχία και πρόσθεσε κι άλλο μυστήριο, στο ήδη φορτισμένο με θρύλους τοπίο. Κάποιοι είπαν ότι έρχεται η συντέλεια του κόσμου. Κάποιοι ότι υλοποιήθηκαν τα έγχρωμα οράματά τους. Ενώ κάποιοι άλλοι τέλος, ότι ούτε σκόνη υπάρχει ούτε τίποτα, κι ότι όλα αυτά είναι στο μυαλό μιας μικρής παρέας χίπηδων, που έχει κατασκηνώσει κατακαλόκαιρο μες τον ήλιο. Το χρώμα όμως στα φτερά των πεταλούδων άρχισε μέρα τη μέρα να αλλάζει, μαρτυρώντας πως κάτι πολύ δυνατό είχε συμβεί. Άρχισε να γίνεται όλο και πιο μωβ.
"Πιο μωβ κι απ' τα χείλη της Γκρέϊς Σλίκ" μονολογεί ο αλλοπαρμένος νεαρός μαθηματικός με το συμβατικό όνομα Μπιλ. Kι αυτό το απίθανο μικρoσύστημα, με τις απίστευτες δυνατότητες, που έχει κολλήσει στο μυαλό μου από κείνο το βράδυ... Τι μυστήριο!

Χωρίς να χρονοτριβεί, τρέχει στο διπλανό παράπηγμα να μοιραστεί την εμπειρία με τον Τζο, τον νέο φίλο και σύντροφο στις πνευματικές του αναζητήσεις .

Ο στρογγυλοπρόσωπος Τζο, καθισμένος σε κάποια μυστηριώδη στάση γιόγκα, δείχνει να μην αντιλαμβάνεται την ανήσυχη παρουσία του φίλου του.
- Εϊ Τζο! κάτι περίεργο συμβαίνει εδώ! Έλα να δεις! Τζο ... μ' ακούς;
- Τι συμβαίνει Μπιλ; Εδώ και λίγη ώρα με πολιορκεί ένα σύννεφο αρνητικής ενέργειας απ' τη μεριά σου. Τι είναι αυτό που σ’ απασχολεί τόσο πολύ;
- Θυμάσαι εκείνο το βράδυ με τις αμφεταμίνες που νοιώσαμε την αστρική σκόνη να πέφτει πάνω μας;
- Ναι ? και;
- Κάτι σοβαρό συνέβη, κάτι που δε μπορώ να εξηγήσω! Θυμάσαι τι αγοράσαμε προχτές; Εσύ είχες πάρει δυο κιλά φράουλες για μαρμελάδα κι εγώ δέκα κίτρινες πεταλούδες.
- Ε και;
- Τι ε και; Για δες τις πεταλούδες! Το χρώμα τους έχει αλλάξει! Και μάλιστα χωρίς κανένα λόγο.
- ΩΩΩΩ!!!!!!
- Και δεν είναι μόνο αυτό. Απ' τη μέρα που φάγαμε τη μαρμελάδα, που έφτιαξες με κείνη την Σερβίδα τη Μαντλίν, κάτι έχει κολλήσει στο μυαλό μου και δε μ' αφήνει να ησυχάσω .
- Μίλησε μου αδερφέ μου. Γιατί κι εγώ έχω αρκετά να σου πω.

Ο νεαρός αριστούχος κομπιάζει για λίγο και συνεχίζει
- Αν και ασχολείσαι με τα τρόφιμα, θα έχεις ακούσει για τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές ....
- Ναι! κάτι μεγάλες κατασκευές που έχει ο στρατός και η NASA και που έχουν, λένε, πολλές δυνατότητες στους μαθηματικούς υπολογισμούς.
- Ακριβώς! Φαντάσου τώρα όλο αυτό το σύστημα στο μέγεθος του φορητού πικάπ, να εξυπηρετεί ακόμη και τις πιο τρελές ανάγκες μας
- Κάτι σαν τζίνι δηλαδή!
- Ακριβώς! κι αυτό το τζίνι να βρίσκεται σε κάθε σπίτι, σε κάθε γραφείο, παντού!
- Τρελό πραγματικά! Το δικό μου μπροστά του μοιάζει ήδη ξεπερασμένο.
- Δε με νοιάζει, πες το μου μ' ενδιαφέρει !
- Είναι πολύ κακό αλλά θα στο πω !Έχει προχωρήσει τόσο η τεχνολογία που τα ζώα στις φάρμες του πατέρα μου γεννιούνται χωρίς αισθητήρια όργανα, με ατροφικά πόδια. Ζουν μέσα σε πλαστικά παχνιά και μεγαλώνουν γρήγορα με αυξητικές ορμόνες, τρεφόμενα ανεξέλεγκτα κυρίως με ζωικά άλευρα που είναι ποτισμένα με αντιβιοτικά, αλλά και με τα κόπρανά τους , ώστε να ελαχιστοποιούνται τα έξοδα διατροφής. Κάτι πρέπει να .....

Αλλά πριν προλάβει να ολοκληρώσει τα απίθανα σενάρια που είχαν κολλήσει στο μυαλό του τις τελευταίες μέρες κι απειλούσαν να διαβρώσουν την κατά τα άλλα οικολογική συνείδησή του, νασου κατσουφιασμένη η Μαντλίν, χέρι χέρι με το μελαψό φίλο της, τον Κόφυ, τον επονομαζόμενο και "Ειρηνοποιό" .
- Τι έγινε παιδιά;
- Γεια σου Μαντλίν, γεια σου Κόφυ. Τι έγινε ρε παιδιά, γιατί τέτοια μούτρα;
- Τίποτα μωρέ .... Απλά εδώ και κάποιες μέρες .... πώς να σας το πούμε .... έχουμε κάποια οράματα πολύ.... και χωρίς ντραγκς ε! ξενέρωτοι.
- Για λέτε... διακόπτουν ο Τζο και ο Μπιλ με μια φωνή .
- Είναι απαίσιο, αλλά θα σας το πούμε. Έτσι η Μαντλίν με τη γαμψή μυτούλα αρχίζει την διήγηση. Απ' τη μέρα λοιπόν που φτιάξαμε και φάγαμε τη μαρμελάδα, μας κόλλησαν κάτι πολύ μυστήριες ιδέες. Να εγώ για παράδειγμα, σκέφτομαι συνέχεια ότι είμαι .... υπουργός και....
- Ναι! κι εγώ ο Μωάμεθ, πετάγεται ξαφνικά ο Τζο! Λοιπόν παιδιά, ας σοβαρευτούμε κι ας σταματήσουμε για καμιά βδομάδα τα χημικά, γιατί πειράχτηκαν πολύ σοβαρά τα μυαλά μας....
- Ότι πείτε κύριε ΜακΝτόναλτ! αποκρίνεται ειρωνικά η Μαντλίν. Εσείς κύριε Γκέιτς μήπως έχετε καμία ιδιαίτερη επιθυμία;
- Έλα που παρεξηγήθηκες τώρα! Παραξηγιάρα! παρατηρεί με καλοσύνη ο Μπίλ και γυρίζοντας προς τον Κόφυ λέει: Ρε συ Κόφυ, δεν φτιάχνεις κανα τσιγάρο να πιούμε να ηρεμήσουμε, να διώξουμε αυτές τις χαζές σκέψεις και να ξεφύγουμε κι απ' τα κωλοχημικά που χάλασαν τα μυαλά μας.Τι λέτε κι εσείς παιδιά;
Όλοι συμφώνησαν γελώντας. Βαθιά όμως, μέσα τους, ήταν σίγουροι για ένα και μόνο ένα πράγμα, πως μετά τις διακοπές τίποτα δεν θα ήταν όπως πριν.

Αυτό το κείμενο γράφτηκε την εποχή που για πρώτη φορά τα μυαλά μας βομβαρδίστηκαν απ' τα media με τρελές αγελάδες. Με την πτηνοϋστερία των ημερών το θεώρησα επίκαιρο και το επαναφέρω στις οθόνες μας. Καλή μας όρεξη.

Επιμέλεια υποτιτλισμού STUDIO Stardust

Domenico Mattino

Γειά σας!
Είμαι ο Domenico Mattino.
Γεννήθηκα στις 15 Οκτωβρίου του 2005 στην Αθήνα.
Έχω μεγάλα μάτια, για να βλέπω καλά γύρω μου και κυρίως μπροστά μου, και μεγάλη μούρη με φίλτρο, για να μη μπαίνει ότι να 'ναι στα πνεμόνια μου.
Φοράω λαχανί φωσφοριζέ μπέρτα, για να μη με παραμαζέψει κανά αμάξι όταν περπατάω ή κανά απρόσεχτο πετούμενο όταν πετάω. Έχω ροζ πατούσες και όσοι με είδαν είπαν ότι μάλλον θα γίνω καλό παιδί. Αυτό όμως προς το παρόν δε μ' απασχολεί. Γιατί εδώ και πολύ λίγο σήκωσα κεραία με άστρο, μπας και μάθω να ονειρεύομαι. Όταν το καταφέρω, βλέπουμε.
Τα λέμε

ΟΤΑΝ ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΤΑ ΣΥΝΝΕΦΑ

Όταν έρχονται τα σύννεφα, είναι η ώρα που δραστηριοποιείται η υπηρεσία αντιμετώπισης εκτάκτων αναγκών της επιτροπής φαντασιακής προστασίας των ξωτικών. Έτσι ακολουθεί ένας καταιγισμός μηνυμάτων από και προς τα αχυρένια σκιάχτρα: "Achtung! Achtung! Προσοχή! Προσοχή! Έρχεται βροχή! Σε λίγο όσα από μας είναι ξεσκέπαστα, θα παρατηρήσουν πως χωρίς να αυξηθεί πολύ ο όγκος τους, αισθάνονται υπερβολικά βαριά. Αν κάποια, τύχει και ζυγιστούν αμέσως μετά τη βροχή, ας μην ανησυχήσουν. Δεν είναι τίποτα σοβαρό. Με τον πρώτο ήλιο θα επανέλθουν στην κανονική τους κατάσταση"

Τα κοράκια έχουν εγκαταλείψει το αμπέλι εδώ και καιρό, ενώ οι σπουργίτες και οι τρυποκάρυδοι ελλείψει σταφυλιών το χρησιμοποιούν μόνο ως κρυψώνα. Ο τρύγος έχει τελειώσει και όσοι σάτυροι κοιμήθηκαν μεθυσμένοι μέσα στο σώμα κάποιας μαινάδας, με τα τραγίσια πόδια τους στην πλάτη, τρέχουν να προλάβουν το επόμενο πανηγύρι των Ηδονιστών Θεών, σε όποια γωνιά της γης κι αν ετοιμάζεται.
Στα χέρια τους συνθετητές ήχων και φορητοί υπολογιστές ψήνουν καθ' οδόν το επόμενο πάρτυ. Ρίχνουν το βάρος της σκέψης τους στα σταφύλια, που έχουν κεντήσει στα μπράτσα τους, κι απ' το μούστο που κυλάει στα δάχτυλα + σπέρμα από φρέσκια συνουσία, φτιάχνουν το πιο ταξιδιάρικο φάρμακο της πιάτσας. Πολλοί έχουν καταλάβει τι παίζεται, αλλά κανείς δεν επανέρχεται να το μαρτυρήσει. Όσοι γυρνάν πίσω και συνεχίζουν υποτελώς την διακονία στα πνεύματα του πάθους, πνίγονται απ’ το ίδιο το ζωοφόρο κρασί που κυλάει στο σώμα τους, όταν φορτωμένο μεσαιωνικές ενοχές, με τρόπο προπατορικό, μεταμορφώνεται σε αίμα . Η διαδικασία υπάρχει για να αλλάζει. Υπάρχει για να δίνει στέγη και τροφή στη φαντασία. Δεν πρέπει να επαναλαμβάνεται. Στην πρώτη επανάληψη πεθαίνει. Όταν κάποτε φανεί δυνατή και επιζήσει, πρέπει κάποιος να την οδηγήσει στα χλοερά μονοπάτια του Όπου δεν πρέπει, κι αν αρνηθεί, τότε να την αφήσει έρμαιο στην χειρότερη απ' τις μοίρες, την επανάληψη.

Καημένε Τζόν Λιούρι! τα πόδια σου δεν ήταν συνηθισμένα στις κακουχίες και κατά την απόδραση απ’ το βάλτο, τα 'φαγαν οι βδέλλες. Ο Τζάρμους σχεδίασε τα πάντα μπροστά σου. Δε φταίει αυτός. Μπορούσες ν' αρνηθείς. Αλλά όταν άρχισε η βροχή, νόμιζες πως θα παραστήσεις τον Τζήν Κέλι. Νόμιζες πως θα τραγουδάς και θα χορεύεις στην άσφαλτο της μεγαλούπολης. Όταν μιλούσαν για το "υπερχειλισμένο έλος" που επικοινωνεί με τον υπόνομο της φυλακής, εσύ νόμιζες πως αναφερόταν σε κάποιο μπαρ με τζουμπόξ, καφέδες και τσιγάρα. Τις φυλακές, απ' το φόβο του αισθητικού ανταγωνισμού με τα σπίτια τους, όπου μπορούν, τις χτίζουν έξω απ' τις πόλεις. Η προσδοκία του ιδανικού αποδείχθηκε ισχυρότερη της λογικής και την πάτησες.
Καημένε Γιάννη! Και τώρα τα σκιάχτρα, ακόμη και υπέρβαρα, γελούν μαζί σου. Τα ειρωνικά χαχανιτά τους φτάνουν μέχρι τον Όλυμπο. Μέχρι τις κατασκηνώσεις των αστών εκδρομέων και τους ξυπνούν. Οι ντόπιοι τσομπάνηδες, τα νοιώθουν σαν αύρα στο πετσί τους και κλείνουν λάγνα τα μάτια τους. Αγκαλιά με κάποιο νεαρό ζώο του κοπαδιού τους, ποζάρουν επί πληρωμή σε αγιογράφους, περιμένοντας καρτερικά τα χιόνια, να μετακομίσουν μακριά απ' τους Θεούς.

Μια σταγόνα βροχής ελέγχει, δια της κρούσεως, το μουντό ήχο της λαμαρίνας και επιβεβαιώνοντας για ακόμη μια φορά το ψεύτικο των ισχυρισμών της βροντοφωνάζει:
ΘΕΛΕΙ ΠΟΛΥ ΓΙΑ ΝΑ ΓΕΝΕΙ
Η ΛΑΜΑΡΙΝΑ ΚΡΥΣΤΑΛΛΟ

Αυτά που μου λές Μαρία!!!

Γειάάά!!

Κι έρχεται η στιγμή ν' αποφασίσεις....

Ίσως να 'ναι ο Σεπτέμβρης.
Ίσως να 'ναι ο χρόνος που περνά.
Ίσως να 'ναι η "ζωή που αλλάζει,
δίχως να κοιτάζει τη δικιά σου μελαγχολία"
Ίσως να 'ναι κι η ίδια η "δικιά σου μελαγχολία"
Ίσως να 'ναι ....
Πολλά.
Νοσταλγικά, γυρνάς πίσω στο παρελθόν και ξεφυλλίζεις ένα ένα τα ημερολόγιά σου, με το χαμόγελο να δίνει τη θέση του σε απορίες τύπου "τι απέγινε ο...;" ή "που νάναι η...;" Το άναρχο μυαλό όμως φεύγει, ταξιδεύει σε μέρη καμιά φορά ξεχασμένα και σταματάει όπου αυτό θέλει, χωρίς να νοιάζεται αν σου ομορφαίνει τις στιγμές ή αν σε πικραίνει. Συμμαθητές απ' τα σχολεία, συνάδελφοι απ’τις δουλειές, απ' το στρατό, έρωτες ....

Μεγάλα λόγια, ιδέες, υποσχέσεις, προσδοκίες. Όλα άνω κάτω. Όλα γύρω γύρω κι εσύ στη μέση γεμάτος σημεία στίξης:
Εισαγωγικά σ’όλες τις μεγάλες κουβέντες.
Θαυμαστικά στα λίγα μεγάλα κατορθώματα, αλλά και στην απρόσμενη αλητεία.
Άνω τελείες στις ατέλειωτες υποθέσεις και ....
Χιλιάδες ερωτηματικά. Ένα απ’αυτά μάλιστα μεγάλο:

ΚΑΙ ΤΩΡΑ;
Ο καθένας έχει πάρει το δρόμο του. Οι περισσότερες καθοριστικές επιλογές, έχουν γίνει. Μένει μόνο ένα παραθυράκι κι αυτό είναι η καβάντζα σου λίγο πριν την τρέλα.
Μία μία, διάφορες γνωστές φάτσες, περνούν από μπροστά σου. Άλλες φιλικές, που τις βλέπεις ακόμα και τώρα, που και που, κι άλλες ξεχασμένες, που το ασυνείδητο, άγνωστο γιατί, επιλέγει και φέρνει στην επιφάνεια.

Καθένας και μια ιστορία. Ένα ψέμα και μια αλήθεια μαζί, αυτό που ήταν, αυτό που έδειχνε ότι είναι κι αυτό που τελικά έμεινε. Ταμείο και ρέστα όσα ...
δεν παίχτηκαν
Πίσω σου παλιές φωτογραφίες.
Μπροστά σου αποφάσεις.
Τι να κρατήσεις απ’το χτες; Τι να πετάξεις;
Απορείς, μ' όλους αυτούς που αλλάξανε εντελώς πορεία και γλύφουν εκεί όπου έφτυναν, ώσπου συνειδητοποιείς τελικά, ότι ούτε στο παρελθόν έφτυναν, ούτε τώρα γλύφουν. Οι ίδιοι είναι κι ακολουθούν την ίδια ταχτική. Απλά ξέρεις φιλαράκι " Η αγορά δεν είναι σαν το πανεπιστήμιο, είναι σκληρή και θέλει κότσια, εξάλλου τα είδαμε και τα..." Και αυτοί τουλάχιστον είναι .... ! ειλικρινείς, γιατί υπάρχουν κι οι άλλοι οι οποίοι λεν χίλια μύρια σάλια όπως "Χτυπάω το σύστημα απ’τα μέσα" ή "μα δεν άλλαξα καθόλου, απλά μετεξελίχθηκα ελαφρά" ή "Χίλιες φορές με τους μεγαλοαστούς, παρά με τους ξεφτιλισμένους, νεόπλουτους, μικροαστούς. Τουλάχιστον τα παλιά τζάκια έχουν στυλ και παράδοση" και τόσα άλλα....

Κοιτάζεις όμως απ' την άλλη μεριά και τι βλέπεις;
Απίστευτους θεωρητικούς, συντηρητικούς σ' όλο τους το μεγαλείο πενηντάρηδες, κάτοχους της μίας και μοναδικής αλήθειας, να κυκλοφορούν πολιτικά, εις άγραν αποκλειστικού ακροατηρίου, άγνωστοι οι περισσότεροι ως πολιτικά υποκείμενα στο χώρο δουλειά τους.
Παρελθοντολάγνους, εραστές του χθεσινού αγωνιστικού "μεγαλείου", αμετανόητους ταβερνεπαναστάτες.
Γκριζόμαλους γόνους μεγαλοαστών, που όσο ακραία και να τοποθετηθούν πολιτικά, κανείς δεν πρόκειται να τους ενοχλήσει. Εξάλλου έχουν την παιδεία και τη δύναμη να βολεύονται ακόμη και στις πιο στριμόκωλες καταστάσεις, βγάζοντας την ουρά τους απ' έξω.
Ελάχιστους συνεχιστές της νεανικής τους ιστορίας, με άλλους όρους όμως, πιο χαλαρούς, ίσως πεισματάρηδες, ίσως ρομαντικούς, σίγουρα πιο διαλλακτικούς, πιο ....
Πόσους και πόσους ακόμα, που κοιτιούνται στον καθρέφτη και μειδιούν πικρά. Ξεθωριασμένα χρώματα, που ξέβαψαν, το καθένα για διαφορετικό λόγο. Άλλα οδηγούν το νου, στη μελαγχολική εγκατάλειψη κι άλλα αναδύοντας τη βαριά μυρουδιά του σάπιου, ζωγραφίζουν κάτι ακαθόριστο, κάτι που στο μυαλό του καθένα σχηματίζει διαφορετική εικόνα.
Ανιχνεύοντας και επανακαθορίζοντας τις ίδιες πινελιές, μπορεί να σχηματίσεις τη "γεφυρούλα της Αρλ", αλλά και τον "σιταγρό με τα κοράκια".

Η ελπίδα κι ο θάνατος μαζί.
Παλιές φωτογραφίες, παλιά πρόσωπα,
που άλλα σου δίνουν κουράγιο
κι άλλα σε ρίχνουν σε βαθιά περισυλλογή.
Συζητήσεις για το χτες και
διαφορετικές εκτιμήσεις
κι έρχεται η στιγμή ν' αποφασίσεις
με ποιους να πας και ποιους ν' αφήσεις.

Αυτά που λες Μαρία!

RADIO ALICE

Σίγουρα είσαι ζωντανός
όταν καταφέρνεις
ο Σεπτέμβρης
Να 'ναι
ΜΗΝΑΣ ΓΙΟΡΤΗΣ

Το σχέδιο είναι του μοναδικού Andrea Pazienza

Στην ίδια θάλασσα που ξεκουράζεται ο ήλιος

Όταν επιστρέφεις μετά από χρόνια είναι αλλιώς.

Οι εικόνες έχουν άλλο χρώμα

απ' το κίτρινο της ανάμνησης.

Όμως τώρα είσαι εκεί. Να κοιτάς
και να μην ξέρεις που να πνίξεις τη ματιά σου.

Ανεβαίνεις στο Καζαβίτι
να πιεις νερό να δροσιστείς

κι ύστερα στο ηλιοβασίλεμα
να πλυθείς
στην ίδια θάλασσα που ξεκουράζεται ο ήλιος

Παλιά
όταν μαΐστρος ξέραινε το τοπίο
στον ορίζοντα μακριά αχνόφεγγε η Θάσος
Όμως τώρα είσαι εκεί.
Απ' τη θολή πλευρά

Κι όμως όλα μέσα σου
είναι πεντακάθαρα
Κυρίως απέναντι
που 'ναι η πατρίδα σου

Ένα σύνθημα για το Σεπτέμβρη Goddamned!

Το σχολικό σταματάει έξω απ' το σπίτι. Ο οδηγός κατεβαίνει μ' ένα κίτρινο σπρέι στο χέρι κι αφού μονολογεί κάτι σε ακατάληπτα οδηγίστικα ελληνικά, αρχίζει να γράφει συνθήματα στην άσφαλτο σαν εικοσάχρονος που φεύγει φαντάρος. Απ' το παράθυρό μου παρακολουθώ τη σκηνή και μόλις εξαφανίζεται το σχολικό, κατεβαίνω να διαβάσω τι έγραψε στο δρόμο μας ο οδηγός.
Όμως ... Ω του θαύματος! το σύνθημα έχει εξαφανιστεί. Κοιτάζω γύρω μου ψάχνοντας κάποιον να πιστοποιήσει το γεγονός, ως τελευταία εγγύηση για το υγιές του μυαλού μου, αλλά μάταια. Goddamned! σιγοψιθυρίζω σε άπταιστα αμερικάνικα, ούτε ένας! Έπρεπε να το πάρω απόφαση. Κανείς απ' τους γύρω δεν είχε δει κάτι. Ούτε το σχολικό?! Ούτε τον οδηγό?! Ούτε το σύνθημα?! Goddamned! Πριν προλάβω όμως να τριτώσω τη βρισιά, το μάτι μου πέφτει στο πλακόστρωτο μονοπάτι που οδηγεί στην είσοδο του σπιτιού μου. Πάνω τους σέρνεται κάτι ανοιχτόχρωμο, που τρακάροντας με τις πρώτες ηλιαχτίδες φωσφορίζει τόσο έντονα, που κάνει τα λουλούδια του κήπου να κλείνουν γρήγορα τα πέταλά τους, σε μια απεγνωσμένη προσπάθεια να περισώσουν ότι προλαβαίνουν απ' το χρώμα τους. Τι να 'ναι άραγε; Πάω πιο κοντά κι αυτό που βλέπω μ' αφήνει με το στόμα ανοιχτό. Αυτό το περίεργο κίτρινο ερπετό στο πλακόστρωτο, δεν είναι τίποτ' άλλο παρά το σύνθημα! Το σύνθημα που έγραψε ο οδηγός του σχολικού! Ένα χαμόγελο ανθίζει στο πρόσωπό μου. Δεν είμαι τρελός λοιπόν! Ο οδηγός, το σπρέι, το σχολικό, δεν είναι προϊόντα της φαντασίας μου!
Τρέχω γρήγορα, ανοίγω το κάγκελο, προσπαθώ να διαβάσω τι είναι γραμμένο, αλλά τίποτα. Αδύνατον! Το σύνθημα περνώντας το κατώφλι της εισόδου μετακινείται στο εσωτερικό του σπιτιού. Θεέ μου βόηθα! Θα μου βάψει το σπίτι κίτρινο. Κι ότι το άσπρισα και το καθάρισα! Με γρήγορες κινήσεις ανοίγω την πόρτα, μπαίνω στο χωλ κι από κει στο μεγάλο καθιστικό. Η κίτρινη λωρίδα όμως δε φαίνεται. Μα που πήγε; Αφού την είδα! Ψάχνω δεξά, ψάχνω ζερβά, τίποτα! Στο μυαλό μου ένα τεράστιο ερωτηματικό ενεργοποιεί την εντολή απορίας και σε ελάχιστο χρόνο στην οθόνη των ματιών μου προβάλει η φράση "Ρε λες να;" Χωρίς να το σκεφτώ με δρασκελιά άλτη ανεβαίνω τις σκάλες και ασθμαίνοντας φτάνω στο πάνω πάτωμα. Με μια μου κίνηση, μπλοκάρω το λεκτικό ερπετό. Το κρατώ με χέρια και με πόδια, μα αυτό αντιστέκεται σθεναρά προσπαθώντας να μου κλείσει τα μάτια. Σ' αυτό το σημείο αξιοποιώντας τις γνώσεις μου στο σύστημα Μπράϊγ προσπαθώ να ανιχνεύσω το περιεχόμενο, αλλά πάλι τίποτα! Το δαιμόνιο ξωτικό μου γλιστράει και μένω με τα χέρια κιτρινισμένα να το κοιτάζω, ξεθωριασμένο πια, να σέρνεται προς τη σοφίτα. Τσαντίζομαι! Κοκκινίζω! και γεμάτος θυμό, οδηγώ το σώμα μου στο δώμα. Που θα πάει... Θα το πιάσω! Με πολύ κόπο ανοίγω την φουσκωμένη πόρτα και αυτό που βλέπουν τα μάτια μου δεν θα το χωρούσε ούτε ο πιο προχωρημένος νους. Το κίτρινο σύνθημα είναι ξαπλωμένο πάνω σε μια στοίβα βιβλία και με κοιτάζει με το πιο ειρωνικό βλέμμα που διαθέτει η συλλογή του.
Εδώ σ' έχω! σκέφτομαι και με περισσή αποφασιστικότητα απλώνω το χέρι να το πιάσω και να κάνω δικό μου όλο το μυστήριο που κρύβουν τα γράμματά του. Για να δούμε που θα βάλεις τώρα την ειρωνεία σου κωλοσύνθημα! μονολογώ. Πριν όμως τελειώσω την φράση μου η κίτρινη κηλίδα χάνεται στις σελίδες ενός παλιού σκονισμένου βιβλίου. Πάω πιο κοντά και με το φύσημα της σκόνης απ' το εξώφυλλο αποκαλύπτεται η Αγία Οικογένεια του παλιού αναγνωστικού της Α' Δημοτικού. Ανοίγοντάς το, συναντώ το φιλαράκι μου το Μίμη να παίζει με τη Λόλα. Μίμη μήπως είδες κάτι κίτρινο να μπαίνει εδώ μέσα; Ρωτάω. Και αντί απαντήσεως λαμβάνω ένα νεύμα που με στέλνει στην επόμενη σελίδα. Γυρίζω σελίδα και τι να δω; Ο Μίμης και η Λόλα με φόντο την εκκλησία του χωριού, ντυμένοι με μπλε σχολικές ποδιές, σάκες και γαλάζιες σημαιούλες, πηγαίνουν πρώτη μέρα στο σχολείο.
Στο βάθος ένα κατακίτρινος ήλιος μου δείχνει τα δόντια του και με ειρωνικό σπρέι αραδιάζει κάποιες λέξεις στα σύννεφα. Πιάνομαι απ' το πρώτο σύννεφο που βρίσκω μπροστά μου και με αρκετή προσοχή προσπαθώ να βάλω τις λέξεις σε μια σειρά. Όταν το καταφέρνω, ένα χαμόγελο σκάει στα χείλη μου και το μυαλό μου γεμίζει με σκέψεις. Κλείνω το αναγνωστικό και κοιτάζω απ' το παράθυρο. Είναι Σεπτέμβριος, στο τζάμι έχει κολλήσει ένας τεράστιος ήλιος και στο ντουβάρι απέναντι κάποιοι έχουν γράψει:
"Κάθε Σεπτέμβρη θα 'σαι μαθητούδι και κάθε Ιούνιο σφαχτό"

Όταν ο χρόνος αρχίζει να συστέλλεται είναι Σεπτέμβρης

Στη δουλειά σε περιμένουν να μετατρέψουν τις στιγμές σου σε εργατοώρες. Το πρώτο πρωινό κοιτάς τη χρονομηχανή, νύχτα ακόμη, και προσπαθώντας να γυρίσεις πλευρό, συγκρούεσαι με μια σκληρή παλάμη που γράφει τον κωδικό σου. Είναι αυτός ο ίδιος κωδικός που μετατρέπει τα υποκείμενο σε υπό χρονοανάλυση αντικείμενο. Το αποτέλεσμα; Σ φ α λ ι ά ρ α !
Στη γωνία σε περιμένει η καθημερινή μέγγενη να πιέσει το χρόνο σου και να τον πετάξει συμπιεσμένο πια στο καζάνι της αποδημιουργικοποίησης
- Πως είπατε; Αποδημιουργικοποίηση;
- Μα με ποια λέξη να περιγράψεις τη διαδικασία που αποστεώνει το χρόνο σου, απ' τη δημιουργική ραχοκοκαλιά του
Οι συνάδελφοι προσπαθούν να δείξουν κάποιον άλλον εαυτό, διαφορετικό απ' τον γνωστό, ένδειξη του ότι στις διακοπές βρήκαν τις πραγματικές τους συντεταγμένες. Επιστρατεύουν όλο το οπλοστάσιό τους, να αποδείξουν ότι οι φυσικές συνιστώσες του Είναι τους, δεν είναι η γκρίνια, η μιζέρια και η μουργέλα, αλλά η ζωή στη φύση, η ειλικρινής, φιλική και αλληλέγγυα προσέγγιση του πλησίον, η δημιουργία κι ότι άλλο θα μπορούσε να μυρίζει υγεία. Φυσικά, όλα αυτά, μαζί με την προσπάθεια ανάδειξής τους, πάνε στράφι στην πρώτη αναποδιά. Για ακόμη μια φορά τους κοιτάς με συμπάθεια και χασκογελάς κάτω απ’τα μουστάκια σου.
Τα φύλλα στα δέντρα βαστιούνται καλά κι ο ουρανός θυμίζει ακόμα καλοκαίρι. Για κάποιο μυστήριο όμως λόγο είμαστε πεπεισμένοι ότι έχει αρχίσει το φθινόπωρο. Ίσως γιατί τέλειωσαν τα πανηγύρια. Ίσως γιατί δύσκολα ξεχνάς, ότι μαθαίνεις στο σχολείο. Ίσως... Το μόνο "Ίσως" που δεν ισχύει είναι το "Ίσως είναι φυσικό". Γιατί το φθινόπωρο έρχεται φυσικά, μόνο με την αλλαγή του καιρού κι ότι "φυσικά" συνεπάγεται.
Ο Σεπτέμβρης είναι ένας μήνας "τράνς". Είναι η απαραίτητη καραντίνα πριν την αποστείρωση της βροχής και του χιονιού. Είναι το γκριζάρισμα στους κροτάφους. Είναι ένας απολογισμός με γεύση σταφυλιού. Είναι το πλάνο βλέμμα της λήθης.
Μόνο τα πουλιά επιμένουν, να μας θυμίζουν φεύγοντας τον χαμένο μας εαυτό, τον προορισμό μας. Το Σεπτέμβρη ταξιδεύουν για το νότο, να συναντήσουν την άνοιξη, τον έρωτα, τη ζωή, που μπαγιατεύει αν μείνει κλεισμένη σ' ένα μέρος και μουχλιάζει. Ο άνεμος τους παίρνει τα φτερά και τα σκορπάει σε στέγες σπιτιών και σε κορφές δένδρων, να στολίσουν με το μήνυμά τους την κόμη των ινδιάνων της μητρόπολης. Ξέρουν πολλά τα πουλιά κι όταν στο στερνό τους ταξίδι, μας δωρίσουν το τελευταίο τους φτερό, πάνω του θα 'ναι γραμμένο:
"Άνεμος υπάρχει εκεί όπου υπάρχει αέρας"

Αυτά που λες Μαρία!