Τετάρτη, Μαρτίου 22, 2017

ΡΟΚ





Ξαφνικά στη ροκ φιλολογία μπλέκονται φανκ παρατράγουδα και φασιστοσυλλέκτες οι οποίοι αντιμετωπίζουν όλο το παραμύθι μας σαν ένα προς πώληση αντικείμενο στα κρίστις. 
Ξάφνου οι αρωματισμένοι αστοί κοσμοπαρουσιαστές  προσπαθούν να διδάξουν ροκ ιδρωτίλα.  Κρίστις κρίσπις αλευρένιο φαγώσιμο. 
Κι όμως το παραμύθι μας δεν τρώγεται είναι τοξικό! Έχει πολλά κιλά οινόπνευμα και πολλά ναρκωτικά κορμιά κατεστραμμένα. Έχει πολλά χίπικα χαμόγελα και πολλά καπνογόνα πανώ σε διαδηλώσεις για την Ελευθερία. Το παραμύθι μας όσο και να πληρώσετε δεν πουλιέται. Ίσως να το αγοράσετε αλλά ποτέ δε θα το αποκτήσετε. 
Θα οργανώνετε δισκοθήκες,  θα πηγαίνετε σε φεστιβάλ πρώτη θέση αλλά ποτέ δε θα νοιώσετε ό,τι ο 15χρονος  που λέει «η μουσική είν’ η ζωή μου» κι όπου μουσική σκέφτεται το ροκεντρόλ. 
Ποτέ δε θα νοιώσετε το ρίγος στο άκουσμα της πρώτης φαζαρισμένης συγχορδίας και την ανυπομονησία να μπεις στο λάιβ να χτυπηθείς και το απότομο τέλος στον τελευταίο των Μοϊκανών και στο The End του Μόρισον.

Τετάρτη, Μαρτίου 15, 2017

μωβ Α! zap


Τραγούδια από μια κασέτα με τίτλο “Sweet & Strong
Οι ακτίνες του ηλιοβασιλέματος βάφουν μωβ το Μενοίκιο και ένα κείμενο του 2008 στο μπλογκ αυτοκτονεί από αηδία.
Δυο παλικαράκια έξω από μια τράπεζα κοροϊδεύουν χαρούμενα τους υπαλλήλους δείχνοντάς τους τη γλώσσα τους και τους παροτρύνουν να βγουν έξω και να πάνε όλοι μαζί για πρωινό. Μεταφορά στο τώρα. Τα  παλικαράκια ώριμοι άντρες πια παρακαλούν για μεροκάματο και δανεικά στους συνταξιούχους πια τραπεζοϋπάλληλους. Ο ένας χωρίς μαλλιά κοιλαράς άνεργος κι ο άλλος μαλλιάς, αλκοολικός και υποαπασχολούμενος.
Εδώ σταματάμε. Τελευταία σκηνή. Τίτλοι τέλους με κιθάρα και τσέλο απ’ το day is done.
Zap
Μεταμεσονύκτια εκπομπή. Σκηνικό στούντιο μαύρο απ’ τα μονωτικά και στο πικάπ το Cheap Thrills Στο πάτωμα  ένα σωρό άτομα αποκαμωμένα απ’ την κούραση στα μπαράκια και τις μπύρες ημιλιπόθυμα να λεν χαζομάρες.
Α! Ανεβάζω ραδιοφωνικές εκπομπές στα:
και


Αυτά που λες Μαρία

Παρασκευή, Μαρτίου 03, 2017

ON OFF



Aνοιγοκλείνω την ένταση στο ψηφιακό μαγνητόφωνο
Ανοιγοκλείνω το κάπς λοκ
Ανοιγοκλείνω τον κειμενογράφο
Ανοιγοκλείνω το μυαλό μου μ’ ένα άλμπουμ που ψάρεψα στο ιντερνέτ και που ποτέ δε θα πίστευα ότι υπάρχει κι είναι τόσο καλό

Ανοιγοκλείνω τα μάτια μου γιατί η Άνοιξη με τυφλώνει με ζωή που ποτέ δεν πίστευα ότι είναι τόσο καλή

Κυριακή, Φεβρουαρίου 26, 2017

Άλλη μια αρχή (ξαναματαρχίζω απ' το 3)



Η στιχουργική σταματάει όταν κατά λάθος αντί ν’ ανοίξεις το γουόρντ ανοίγεις τον φάιρφοξ. Σταματάνε όλα! Οι σκέψεις εν τη γενέσει αποσύρονται κι εσύ έρμαιο σέρνεις το κουφάρι σου στα σόσιαλ. Οι ώρες περνούν από μπροστά σου κι ετοιμάζονται να σε μηνύσουν όταν ξάφνου επιλέγεις ένα τραγούδι στο γιουτιούμπ και μετά άλλο και μετά άλλο και μερακλώνονται και ξεχνούν ότι πριν από λίγο ετοιμάζονταν να σε σύρουν στα χρονοδικαστήρια.
Τα παλιά κείμενα επανέρχονται σα βροχές αυτοκριτικής και σε μουντζώνουν. Το ολιγολάθητο σου γίνεται κομμάτια διαβάζοντας όσα έγραφες πριν από λίγα χρόνια. Διάφορα σουβενίρ απ’ το παρελθόν σκοντάφτουν πάνω σου κι από ντροπή κάνουν πως δε σε γνωρίζουν. Είναι ακριβώς το σημείο που όλα τα ξενυχτάδικα, με ή χωρίς πεταλούδες της νύχτας άδουν εν χορώ «Συγνώμη κύριε ποιος είστε;» Θες να εξαφανιστείς από προσώπου γης μπας και σ’ αφήσουν ήσυχο όλα τα ένσημα που κόλλησες, φτηνά η ακριβά, στο διάβα σου απ’ τα μεροκάματα της κινηματικής πολιτικής και ξάφνου συνειδητοποιείς ότι θα ήταν βλακεία να το κάνεις. Βάζεις ρούχα δουλειάς κι αρχίζεις το δημιουργικό αγκομαχητό της αμφισβήτησης του καθεστώτος. Το μυαλό σου βάζει μπρος και μαζεύει όλα αυτά που το έτρεφαν για χρόνια και το κρατούσαν «εν υγεία και χαρά» Τα σπρέι στα χέρια σου παίρνουν φωτιά και στα ντουβάρια αρχίζουν πάλι ν’ αχνοφαίνονται τα πρώτα συνθήματα.

ΕΝΑ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΘΑ ΣΑΣ ΚΑΨΕΙ!

Σάββατο, Δεκεμβρίου 10, 2016

σχόλιο για μακρυμάνικα μικροαστικά καλαμάρια ή κάτι τέτοιο

Η μέση αστική οικογένεια κρύβει μια γιγαντιαία παράνοια. Γνωστό αυτό! Όπως επίσης ότι αν δε φοράς μακρυμάνικο όταν ψαρεύεις καλαμάρια τα χέρια σου γεμίζουν μελανιές απ’ τις βεντούζες. Πως γίνεται όμως και πέφτουμε πάντα στην παγίδα;
Πως γίνεται και πάμε για καλαμάρια με χέρια ακάλυπτα;

Πως γίνεται και πέφτουμε στην παγίδα της οικογενειακής κανονικότητας; Και παίρνουμε στα σοβαρά καταστάσεις που βλέπουμε σε αμερικάνικες ταινίες και λέμε μέσα μας: είναι χαζοί αυτοί οι Αμερικάνοι, ντιπ μυαλό!;


Τρίτη, Δεκεμβρίου 06, 2016

Όταν έρχονται τα σύννεφα



Υπάρχουν έξυπνες εισαγωγές, υπάρχουν και τετριμμένες. Ο Σνούπυ  πάντα αντιμετώπιζε τον «τρόμο της λευκής σελίδας» με τη φράση «ήταν μια κρύα και σκοτεινή νύχτα». Κατόρθωσε μάλιστα να συμπρωταγωνιστεί με τον Γούντστοκ  σε μια σελίδα «έντεχνου» ημερολογίου που περιείχε καθημερινά ραδιοφωνικά αφηγήματα.
Το χτες! το σούπερδημιουργικό χτες! που οι λέξεις, οι νότες ήταν προαπαιτούμενο για τη νοστιμιά του καφέ. Ακόμα και υπό αυστηρά επιτήρηση σε στρατιωτικό ή εργοστασιακό καθεστώς, όμορφα λεκτικά ή μελωδικά σχήματα έδιναν τη λύση. Ύστερα η ευθύνη έκατσε σα σκόνη και σκέπασε τα πάντα.
Αυτά που λες Μαρία!

Θέλω να ξεκινήσω σιγά σιγά να ηχογραφώ και να ανεβάζω εκπομπές στο μπλογκ και να ξαναγράφω. Ξέρω ότι δε θα τα καταφέρω γιατί τον περισσότερο καιρό πάνω απ’ το κεφάλι μου θρονιάζουν σύννεφα βαριά αλλά και μόνο η σκέψη είναι μια αρχή. 

Παρασκευή, Ιουνίου 03, 2016

Ιούνιος 2016 - Αναφορά

Ησυχίία
Προσπάθησα να βάλω θαυμαστικά αλλά σκέφτηκα μήπως κάνω θόρυβο και σταμάτησα. Πάει καιρός που σταμάτησα να κάνω θόρυβο. Πλέον πορπατώ ανάμεσα στην πολιτική και τον πολιτισμό χωρίς να μ’ αντιλαμβάνεται κανένας. Μεγαλώνω δυο κορίτσια κι η ευθύνη του ρόλου σε συνδυασμό με την αρθρίτιδα που βαραίνει μέρα τη μέρα το κορμί, γερνάνε ότι κουβαλώ μαζί μου. Εξόν την τρέλα που την κρατάω καβάτζα να με συνεφέρνει όταν παραλογικεύω.

Κενό
Κάποτε είχα κάνει ένα βίντεο με κυρίαρχη λέξη αυτήν.
Χρησιμοποιούσα κατά καιρούς λέξεις διαφόρων ειδών και τις έπλεκα μεταξύ τους ώστε να δίνουν την εντύπωση του αυθόρμητου αλλά τελικά το σταμάτησα γιατί ήταν περισσότερο επίπονο απ’ το να δημιουργώ ενότητες κλασσικών νοημάτων.

Μαλακίες! Πέθανε ο Χρήστος Δημητρίου

Πολύ μυστήριο τρένο!
Καλλιτέχνης!
όπως λέμε Άνοιξη
στη Δράμα
Πίνω καφέ κ σκέφτομαι:
Μαλακία ο θάνατος!

Να τώρα ο Χρήστος δε μπορεί να μυρίσει τις φλαμουριές

Τετάρτη, Ιουλίου 08, 2015

Σιγά Σιγά 9/7/2015




Πόσα ποιήματα για να κρύψουμε αυτό που πραγματικά νοιώθουμε;
Ε  να! θ’ αρχίσω να γράφω πάλι για σκάλες που ανεβοκατεβαίνω για ταβάνια για δρόμους και ταξίδια, θα βάζω και τραγούδια στο ενδιάμεσο σα γνήσιος ραδιοφωνατζής για να βάψω μ’ άλλα χρώματα το γκρίζο αλλ’ αυτό θα αντιστέκεται.
Τα κουτάκια της μπύρας ανοιγοκλείνουν αλλά δεν αλλάζει τίποτα. Πόσα κουτάκια μπείρας χρειάζεται να σπάσουμε στα χέρια μας για να βαδίσουμε σε δρόμο ήρεμο, λυτρωτικό; 
«Μια ήσυχη ραδιοφωνική εκπομπή» Κάθε Πέμπτη στις 8 Ράδιο Κιβωτός 92,5 Σα να πέρασε ένας αιώνας. Μπορεί και να πέρασε

Πέμπτη, Απριλίου 02, 2015

Τσάκιση Χάλιου Χάλιου Χάλιου Λα λα λα!



Σήμερα ο γιατρός μου είπε πως αν είχα ελέγξει μία «κοινή» πάθηση που έχω, θα ζούσα τη ζωή μου σαν άλλος άνθρωπος. Το σκέφτηκα! ….. κι αποφάσισα ν’ αγοράσω ένα ζευγάρι αθλητικά για το καλοκαίρι. Α! επίσης αποφάσισα να αγοράσω και μια πετσέτα με τα χρώματα της Ιταλίας καλύτερη απ’ αυτή που έχω. Κι ύστερα έπεσα …. Σε μια τσάκιση του χαλιού. Κι έπεσα! Και θεώρησα καλή ιδέα να βάλω ν’ ακούσω έναν δίσκο του μάλαμα. Ναι καλή ιδέα! Κι είναι καιρός να παίρνω αποφάσεις. Να ας πούμε ν’ αποφασίσω να καθαρίσω το αμάξι και να γίνω πιο ανοιξιάτικος βρε αδερφέ!

Αυτά που λες Μαρία!

Πέμπτη, Μαρτίου 12, 2015

Rogress Cucamonga

Με κάτι δικά μου κατεβαίνω τις σκάλες. Βγαίνω απ’ το ασανσέρ, κοιτάζω γύρω μου … όλα μπλε! Έτσι μου ‘ρθε και τα  ‘κανα μπλε απάντησε η ώρα που έφερε όσα δε φέρνει ο χρόνος. Στα χέρια μου μια κασέτα με τίτλο “Rogress Cucamonga” φλερτάρει με το παρελθόν προσπαθώντας να εξηγήσει τον τίτλο. Δεν υπάρχει τίποτα περίεργο για όσους μεγάλωσαν με την στιχομυθία:
-          Βρέχει!
-          Σαν βρέχει!
-          Τι Σαν βρέχει;
-          Να όπως λέμε Σαν Φραντσίσκο

https://www.youtube.com/watch?v=s_0OXIVtwtw

To be doin' it any other way
That it was crazy


Αυτά που λες Μαρία!