Δημιουργία Ανείπωτη!

Τελευταία κυκλοφορεί από στόμα, σε στόμα το επίρρημα Ανυπόφορα.
Αποστόμα σαν Απόστημα
Σεστόμα σαν Ζεστό μα …
Με χίλιες τελίτσες που ίσως να είχαν να πουν πολλά αν τις αφήναμε αλλά ….

Τι Πέμπτες μου τις περνάω Υπέροχα!! Στους δρόμους που απελευθερώνουμε απ’ τους αλλόφρονες νοικοκυραίους και τα τετράτροχα υποκατάστατα.
Μπροστά στα καμένα ΑΤΜ φωτογραφίζω τις πιο ζωντανές στιγμές μου. Πάντα το ‘κανα. Η πέτρα είναι πένα που ζωγραφίζει λέξεις σε κόκκινα ποιήματα

Είναι όμορφα κάθε Πέμπτη στην πορεία!
Οι Ζωντανοί των δρόμων απέναντι στους νεκροζώντανους των καναπέδων.
Τα ζόμπι των υπουργείων και τα ένστολα κατοικίδιά τους για ακόμη μια φορά προσπαθούν να προστατέψουν τους εργοδότες τους, εργολάβους μηντιάρχες.
Και για ακόμη μια φορά, στο δρόμο, το καλύτερο σύνθημα είναι:
ΣΚΥΛΙΑ ΦΥΛΑΤΕ Τ’ ΑΦΕΝΤΙΚΑ ΣΑΣ !

Κι ύστερα στα στενά γεμάτος σκέψεις για τους φίλους που χάθηκαν. Άλλοι στα παραμύθια, άλλοι στην κατρακύλα κι άλλοι οι φουκαράδες – αυτοί ήταν και οι πιο νταήδες – σε έτοιμες προτηγανισμένες πανεπιστημιακές καρέκλες. Κανέναν δεν κατηγορώ. Είναι τόσοι πολλοί οι άνθρωποι και τόσοι πολλοί οι δρόμοι. Τόσες πολλές οι δικαιολογίες που φορτώνουμε τον εαυτό μας στις εκάστοτε εκπτώσεις!!

Συχνά συναντώ φίλους και τα λέμε. Άλλες, τη βγάζω μόνος μου σε ατέλειωτους ποδαρόδρομους στο κέντρο. Πάντα όμως γυρνάω σπίτι φορτωμένος οξυγόνο και φως. Ακριβώς αυτό που δεν αντέχουν οι γυάλινοι βρικόλακες.

Δημιουργία Ανείπωτη!
Γιορτή Ανυπόφορη στα βαμπίρ της όποιας εξουσίας.
Θανατηφόρα διαφάνεια στους βυζαντινισμούς του Μικρομεσαίωνα.

Αυτά που λες Μαρία!

vali vali kanivali

ΠΕΜΠΤΗ 8 ΜΑΡΤΙΟΥ 2007

Ήταν ΠΟΛΛΛΥΥΥ ΩΡΑΙΑ στην πορεία σήμερα!!!

Ο Τζιμ Αρμάο και το χαμένο σπίτι

Τελικά ήρθε η Άνοιξη ή όχι;
Κι αν δεν ήρθε, πότε θα ‘ρθει;
Στις 23;
Κι αν τότε κάνει κρύο και φύγει όπως έφυγε ο χειμώνας τρομαγμένος απ’ τους νοτιάδες και τον ήλιο;
Κι αν δε μπορέσω να τραγουδήσω το «Αι Γενεαί πάσαι», γιατί απ’ τη ζέστη θα ‘χω πιει πολλές κρύες πορτοκαλάδες και θα έχουν πρηστεί τα λαιμά μου;

Αυτά τα κεφαλαιώδους σημασίας ερωτήματα απασχολούσαν το φτωχό μου μυαλό, όταν ανιχνευθήσαν στο κεφάλι μου μια ντουζίνα παράξενες ιδέες.
Είναι καινούργιες μυρωδάτες ή παλιές και μπιρμπιλάτες;
Ψαχουλεύω το κορμί τους κι ανιχνεύω γνώριμες καμπύλες. Τα αγκάθια στις πατούσες είναι σαν τα δικά μου, τα κόκαλα γεμάτα χαρακιές και το δέρμα … Α οι ίδιες είναι, οι δικές μου, οι παλιές.

Τι να τις κάνω;
Που να τις βάλω που όλο ξυπνάν τις χαραές και κάνουν πάρτυ;
Να τις κάνω 1 ομάδα ποδοσφαίρου και να τις αμολήσω στις αλάνες; Αλάνες; Χαχαχα!!
Να τις κάνω 2 ομάδες βόλεϊ και να φτιάξω κι ένα φιλέ στην αυλή να παίζουν; Αυλή; Χαχαχα!!
Να τις κάνω 2 ομάδες μπάσκετ και να κρεμάσω και δυο καλάθια στα δέντρα; Δέντρα; Χαχαχα!!
Μπα θα τις ρίξω στο διαδίκτυο να τσακώνονται με τα θεριά σε RPG. Ναι μάλλον αυτό … θα … κάνω.
Θα τις στείλω σε μπαράκια να πνιγούν στο αλκοόλ.
Θα τις στριμώξω σε μίζερα οκτάωρα να λιώσουν απ’ τον καημό του ανεκπλήρωτου.
Κι ύστερα;
Κενός και βλάξ, θα οδεύσω προς την ιστορίαν. Ως άλλος ένας που δεν εφρόντισε οι ιδέες του να μεγαλώσουν σε εύφορο έδαφος και περιβάλλον φιλικό.
Ηττημένος, με τα μάτια μου στη γη, θα αποφεύγω τον ουρανό, τον ήλιο και τη λάμψη του. Θα φωτοσυνθέτω σε λάμπες γραφείων, περιμένοντας το καμπανάκι της λήξης.
Εδώ, σ’ αυτό το σημείο, έρχεται το παλικαράκι, ο μασίστας και νικάει όλους του κακούς και παίρνει εκδίκηση για όλα τα χαμένα χρόνια, για όλες τι ηδονές που προσπέρασαν και φύγαν.
Ο Τζιμ Αρμάο προτάσσει τα στήθη του στους κακούς, τους τρομάζει και τους διώχνει μακριά στα όρη. Ύστερα γυρνάει σε μένα και μου λέει: Αν θες να νικάει πάντα το καλό, θα νικάει. Όσο για τα υπόλοιπα …. Στο μυαλό σου είναι όλα.

O Joe Strummer κι ο Αlberto Sordi ένα βράδυ σ' ένα πάρτυ - Πριν από χρόνια για κάτι που έγινε πριν από χρόνια - Χρόνια

Όταν φεύγουν τα πουλιά είναι φθινόπωρο .......
Πριν από χρόνια
Πριν από μερικές μέρες, ακούω απ' το ραδιόφωνο ότι πέθανε ξαφνικά ο Τζό Στράμερ των Clash. Παίρνω τα μάτια μου απ' τη δουλειά κι αρχίζω να φεύγω. Το μυαλό μου αρχίζει να πετάει στα τελευταία μου μαθητικά και τα πρώτα μου φοιτητικά χρόνια.

για κάτι που έγινε πριν από χρόνια

Δεκαοχτάχρονος με μακριά μαλλιά, παλτό και δερμάτινη τσάντα στον ώμο, κάθε μου βήμα και μια καινούργια εμπειρία. Μουσική σε κασέτες από δίσκους φίλων, κόμιξ απ' τα μεταχειρισμένα, λογοτεχνία από βιβλιοθήκες και σινεμά τζάμπα ή με δυο δεκάρες στις κινηματογραφικές λέσχες. Ένα μυαλό σφουγγάρι. Τσουβάλι να γεμίσει με όσα το δυνατόν περισσότερα καλούδια. Τροφή και νερό για τις έρημες και άνυδρες περιοχές της ενήλικης ζωής που ήταν προ των πυλών.
Οι πρώτες μου "κλασσικές" ταινίες παράλληλα με τις τελευταίες κινηματογραφικές δημιουργίες. Το πάνκ δίπλα στις παραδοσιακές μουσικές του κόσμου και τα ρεμπέτικα. Το Wall δίπλα στο Vertigo, ο Σιντ Βίσιους δίπλα στο Βαμβακάρη κι ο Ρομπέρτο Μπενίνι πλάϊ στον Μαρτσέλο Μαστρογιάνι και τον Νίνο Μανφρεντι.. Όλα, ψηφίδες ενός εγώ που σε κάθε επαφή με το μεγαλείο της τέχνης μείωνε όλο και πιο πολύ τον εφηβικό υπερτροφισμό του
Με τα χρόνια όλα έχουν πάρει το δρόμο τους και έχουν βρει τη θέση που πρέπει στη νοητή ιστορική βιβλιοθήκη. Κάποιες φορές όμως το υποσυνείδητο βγαίνει στην επιφάνεια και βολτάρει με κάτι συνειρμούς πολύ περίεργους. Έτσι το εγγλέζικο κινηματικό ροκ εν ρολ, εμφανίζεται συνδεδεμένο με κάποιες μνήμες, που είναι δύσκολο να σβηστούν. Συγκεκριμένα τους Clash τους γνώρισα και τους αγάπησα ταυτόχρονα με μια κλασσική ταινία της Commedia all' Italiana.
Ήταν ένα βράδυ όταν μετά από την προβολή της ταινίας "Ένας μικρός μικροαστός" του Μάριο Μονιτσέλι, με τον Αλμπέρτο Σόρντι, μαζεύτηκαν οι καρέκλες και όπως γινόταν συνήθως ακολούθησε πάρτυ. Ο ντι τζέι ήταν ένας νεαρός ρέντσκιν που έπαιζε στο ίδιο πρόγραμμα πανκ και ρέγκε. Πρωτόγνωρος και ευχάριστος συνδυασμός για μένα, όπως πρωτόγνωρα ήταν και τα περισσότερα τραγούδια. Κάποιο τραγούδι μάλιστα μου άρεσε πολύ κι όταν ρώτησα ποιοι το λένε μου απάντησε ο τζόκεϊ ότι ήταν κάποιοι εγγλέζοι με το όνομα Clash. Όταν του είπα που μπορώ να βρω δίσκο τους μου απάντησε πως αν του έδινα μια άδεια κασέτα θα μου τη γέμιζε με ότι είχε απ' αυτούς.
πριν από χρόνια

Το μυαλό είναι πολύ μυστήρια μηχανή. Όταν μετά τη δουλειά γυρνάω σπίτι, πριν καλά καλά μπω μέσα ακούω το τηλέφωνο, ήταν ο Ρ...ος. Μαλάκα, πέθανε ο Στράμερ! Το ξέρω, του λέω και χαιρετιόμαστε. Κάθομαι στο γραφείο μου, παίρνω στα χέρια το φλάιερ απ' την τελευταία συναυλία του με τους Μεσκαλέρος στην Υδρόγειο και εντελώς μηχανικά η ματιά μου πέφτει στην αφίσα απ' το αφιέρωμα του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης στην Κομέντια αλλ' Ιταλιάνα. Ο Μαρτσέλο, ο Βιττόριο Γκάσμαν, ο Τοτό, όλοι απόντες. Τι να κάνει άραγε ο Σόρντι; Πόσο να είναι; Πρέπει να 'ναι ..... μεγάλος. Η απάντηση μου δίνεται λίγο καιρό μετά απ' τα πολιτιστικά της Ελευθεροτυπίας. "Σε ηλικία 82 ετών πέθανε χτες ο μεγάλος Ιταλός ηθοποιός Αλμπέρτο Σόρντι". Παίρνω ψαλίδι κόβω το άρθρο και σκέφτομαι να το βάλω στο Ιταλοελληνικό λεξικό, που βρίσκεται μπροστά μου. Ανοίγοντάς το πέφτουν στο γραφείο κάτι ξεραμένα τριαντάφυλλα και κάτι παλιά εισιτήρια. Τι πάω και κρατάω! Σκέφτομαι, και παίρνω ένα στα χέρια μου.
Venerdi 3 Marzo Ore 21: 00 All' aula magna del collegio maschile sarra proietato il film "Un borghese piccolo piccolo ". Dopo come al solito …Rock Party. Ingresso libero (Παρασκευή 3 Μαρτίου στις 21: 00 στην κεντρική αίθουσα της φοιτ. εστίας αρένων θα προβληθεί το φιλμ "Ένας μικρός μικροαστός". Μετά ως συνήθως … Ροκ Πάρτυ. Είσοδος ελεύθερη.
..... όταν ένα ένα εξαφανίζονται κομματάκια απ' τη ζωή σου;

χρόνια

Δρομολόγιο - ΦΛΕΒΑΡΗΣ 2007

Ανοίγω φάκελο παλιό. Τον ξανακλείνω. Είναι σ' άλλη γλώσσα μακρινή. Θέλω κάτι ήμερο, κάτι να μιλάει σε μένα. Ταξίδι, δρόμος, διαδρομή, δρομολόγιο.

Ναι! Δρομολόγιο!

Που περιέχει δρόμο και λόγο. Μιλάει για το δρόμο και περπατάει μιλώντας. Αυτό είναι! Το βρήκα!.
Η πρώτη Ανθισμένη Μυγδαλιά, κάπου στην Κηφισά.

Η ένταση μας χαιρετάει και πάει σ' άλλα μεροκάματα. Τη χαιρετάμε κι εμείς σταδιακά και επιτέλους …..
Γιατί όμως γράφω σε πρώτο πληθυντικό; Σεμνο-xazomara; Ένδειξη τίνος πράγματος;
Η ένταση με χαιρετάει και πάει σ' άλλα μεροκάματα. Τη χαιρετώ κι εγώ σταδιακά και επιτέλους βρίσκω τον εαυτό μου να κατουράει αμέριμνος κάπου στον Άγιο Κωσταντίνο.
Η διαδρομή Εθνική, μ' ό,τι και να κουβαλάει πάνω της, με φέρνει στο δέντρο μου.

Η Χαλκιδική μου, ΚΟΥΚΛΑ! Μιλάει τη γλώσσα μου κι έχει τις ίδιες αναμνήσεις με μένα. Πράσινη απ' τα σπαρμένα στάρια και γαλανή απ' τον ουρανό και τα νερά, που έχουν τον τρόπο τους να αντιστέκονται στη μανία των αδίσταχτων Σαλονικιών εργολάβων, που σε μια νύχτα μετατρέπουν όσες όμορφες γωνιές απέμειναν, σε κιτς τουριστοχωριά με πανομοιότυπες ροζ σπιτοκονσέρβες.
Οι φίλοι, ποτήρια με καλό ντόπιο κρασί. Παίρνω το ψωμί μας απ' το φούρνο της Θεια Κατερίνης και το βουτάω μέσα τους. Ευλογία το κουράγιο! Η ντοπιολαλιά, Ουράνια μελωδία! Όσο και να την χτενίζουν, αυτή τραβάει τα μαλλιά της στον αέρα και πορεύεται στο αύριο ξεμαλλιασμένη, με Ζντρίγες συντροφιά και αγαθούς καλόγερους.

Το δρομολόγιο τραβάει βόρεια. Στο τρίτο μέρος της Ιεράς Μητροπόλεως.
Πάνω στα κίτρινα ασπάλαθρα, τα στιχάκια του Ν.Γ. Πεντζίκη
«Να μας πάρεις μακριά,

να μας πας στ’ Αρδαμέρι ….»
Κι από κει στην Ασπροβάλτα. Λιμάνι και Πρόοδος για τα(ς) Σέρρας.
Τα βουνά αρχίζουν να μυρίζουν οδοιπορικό κι οι κορυφογραμμές σκαλίζουν στον ουρανό τις πρώτες τους κουβέντες.
«Έλα να σε πάρουμε ψηλά στον ουρανό
Στα σύννεφα να κοιμηθείς μαζί μας …»

Αμφίπολις – Ροδολίβος – Πρώτη – Δοξάτο – Δράμα
Πινακίδες με ονόματα, με χιλιόμετρα, με ζωές που βαδίζουν σ' όλα τα μονοπάτια του χρόνου. Τις έχω δει πολλές φορές. Με ανυπομονησία, με βαρεμάρα, με χιόνια και βροχές, με χίλιους ήλιους κι αλλόφρονες μετανάστες με λιμουζίνες. Κάθε φορά κι άλλη εικόνα.

Η Δράμα έχει φίλους. Έχει ζεστές αγκαλιές και χέρια σφιχτά. Έχει πάρτυ, και μέρες που 'ναι, καρναβάλια και μουτσούνες.
Στα βουνά, στα φαράγγια, στα ποτάμια και τ’ ανθισμένα λιβάδια, θ' αναζητήσω τον Ορφέα και το Θεό Διόνυσο. Που ξέρεις; Ντύνομαι και μαρσάρω. ΒΡΡΡΟΥΟΥΜΜΜ!!!

Πορεία Ανατολικά. Η οροσειρά της Ροδόπης με καλεί με το θρόισμα των φύλλων που πάλλονται στα μελαγχολικά καραγάτσια, κι ο Θείος Νέστος με δροσίζει με συριστικές μελωδίες, που παράγουν τα νερά και τα βράχια του. Ξαναχάνομαι. Ξαναλησμονώ. Ξαναβρίσκω το κομμάτι μου που είναι θαμμένο στις βάσεις απ’ τα σύγχρονα γιοφύρια. Σωπαίνω …

Πορεία Βόρεια κι ύστερα Δυτικά. Με καλωσορίζουν αλεπούδες και τσακάλια. Ατέλειωτες ανηφόρες με δάση που η ομορφιά τους σε κάνει να ντρέπεσαι. Τι είμαι; Ποιος είμαι; Σύννεφα γεμάτα αρχέγονα ερωτηματικά σκεπάζουν τα σύνορα λαών και πολιτισμών. Ορεινά Βαλκάνια με Γκάιντες και Νταχαρέδες.

Ξάφνου μπροστά μου ένα «στοκ» από «βουβά» δέντρα που τέλειωσαν την καριέρα τους ως φωτοσυνθετικές μηχανές και ετοιμάζονται να υπηρετήσουν τον πολιτισμό της πεδιάδας. Και … Δίπλα μια πλαγιά με κίτρινες Ανεμώνες. Αποτυπώνω στην ψηφιακή μνήμη, όσες μπορώ περισσότερες. Λες κάποτε να βγουν στο δρόμο και να κάνουν τα ντουβάρια ν’ ανθίσουν;

Ποτάμια, ρυάκια, πηγές, γούρνες, στέρνες, βρύσες. Το νερό εμφανίζεται μπροστά μου μ' όλες του τις μορφές. Υγρασία, δροσιά, χιόνι και προς το βράδυ ήσυχη βροχούλα που σκουραίνει τα χρώματα και κάνει το πανηγύρι από μυρωδιές να φουντώνει στους υποδοχείς της μύτης μου. Η μετάφραση σε καταγραμμένη εμπειρία αποδίδει κάτι απροσδιόριστο, κάτι που αναζητεί την ταυτότητά του τρέχοντας προς τα πίσω.

Πορεία ΒορειοΑνατολικά. Ακούω τη φωνή μου να με οδηγεί πάλι στα νερά, πάλι στα βουνά. Άλλοι δρόμοι. Άλλα δάση. Και στο τέλος του δρόμου «Ο Θησαυρός». Ο ήλιος παίζει παράξενα παιχνίδια και μάλλον θα βγει νικητής. Γιατί το νερό ησυχάζει και δε συμμετέχει. Με ρωτάει ...Αν αξίζει ο αγώνας ... Αν ο ανταγωνισμός είναι ανθρώπινος. Σκέφτομαι να απαντήσω αρνητικά, αλλά οι ώμοι και το κεφάλι μου κουνιούνται προς τον ουρανό και απ' το στόμα μου βγαίνει ένα ντροπαλό «Εσύ ξέρεις καλύτερα».

Αργότερα, στο γυρισμό, συλλογίζομαι πως μόνο και το που σκέφτηκα να συμβουλέψω τον ποταμό ήταν πολύ αλαζονικό.
Οι μουσικές που μάζεψα στο δέρμα μου απ' τα φύλλα, τα λουλούδια, τα φαράγγια και τις συζητήσεις με τ' άγρια ζώα με οδηγούν στην κατηφόρα για την κοιλάδα ανάμεσα το Νέστο και τον Στρυμόνα.

Κλείνω την πόρτα και ανοίγω βερεσέδια με το μέλλον. Να ‘ναι άραγε πολύχρωμο σαν την πλαγιά με τις ανεμώνες, δροσερό σαν τα ρυάκια;
Μυστήριο. Σαν τις κορυφογραμμές που ανάλογα την ώρα και τη θέση του ήλιου, άλλοτε μοιάζουν με πρόσωπα χαρούμενα, άλλοτε ασχημομούρικα κι άλλοτε κάτι … που κάτι μου θυμίζει αλλά δεν ξέρω τι.

Θα ξανάρθω! Ίσως τότε να θυμηθώ.

Αυτά που λές Μαρία!

Το μανιφέστο του "Καλού Οτιδήποτε" - LSD text για μια προσωρινή απελευθέρωση.

ΟΛΑ τα παράξενα του κόσμου σ' ένα μανιφέστο. Το μανιφέστο του «Καλού Οτιδήποτε». Μια συλλογή από καλά κείμενα, καλά τραγούδια, καλές εικόνες, καλές σκέψεις, καλές πράξεις. Μια συλλογή μ' όλα τα όμορφα και καλά του κόσμου. Μ' ΟΛΑ αυτά που ο μέσος κατεργάρης έχει απορρίψει με τον χαρακτηρισμό: «Παράξενα». Μ' αυτόν το χαρακτηρισμό που ξορκίζει και στέλνει στον αγύριστο ΟΛΑ αυτά που τον ξεβολεύουν απ' τη σιγουριά της αλυσίδας, την ασφάλεια του συρματοπλέγματος.
Το μανιφέστο θα σκάσει σα μπαλόνι στο στερέωμα κι οι καρδιές μας θα γλυκάνουν βουτηγμένες σ' ένα πεντακάθαρο, διάφανο σιρόπι. Ο ουρανός θα γεμίσει με πολύχρωμες ηλιαχτίδες κι ένα σωρό αγγελούδια θα σεργιανούν στα ανθόμορφα σύννεφα.
Καθισμένοι σε γρασίδια θα γράφουμε Ύμνους στη Χαρά και το μέλλον θα 'ρχεται για μια καλησπέρα μην έχοντας τίποτα πιο όμορφο να υποσχεθεί. Τα ευαγγέλια και τα βιβλία ιστορίας δε θα 'χουν καμιά αξία. Η ουτοπία θα 'χει καταργηθεί απ' το λεξικό.
Θα υπάρχει μόνο στον ορισμό του Σοσιαλισμού.

Χτες απελευθερώθηκαν μισοπεθαμένοι οι απεργοί πείνας.
Με θάνατο εκδικείται το κράτος των σκλάβων όσους υψώνουν τα κεφάλια τους πάνω απ' την μούχλα του.

ΥΓ: Από αύριο , με τις ευχές σας, θα είμαι στο δρόμο.

Αυτά που λες Μαρία!

Xούντα is No 4

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΜΕ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ 4/2/07 ΕΞΕΔΩΣΑΝ ΟΙ ΘΕΡΑΠΟΝΤΕΣ ΓΙΑΤΡΟΙ ΤΩΝ ΑΠΕΡΓΩΝ ΠΕΙΝΑΣ Ο.ΚΟΣΜΟΠΟΥΛΟΥ ΚΑΙ Θ. ΚΑΡΑΜΠΕΛΗΣ ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Αθήνα, 4/2/2007

Οι υπογράφοντες ιατροί ειδικοί παθολόγοι Αθανάσιος Καραμπέλης, αναπληρωτής διευθυντής στο Νοσοκομείο Μεταξά και Όλγα Κοσμοπούλου, επιμελήτρια Β΄ στο Γενικό Κρατικό Νοσοκομείο Νικαίας, κατόπιν ειδικής εξουσιοδοτήσεως από την Ένωση Ιατρών Νοσοκομείων Αθηνών ? Πειραιώς (ΕΙΝΑΠ), παρακολουθούμε τακτικά τους προφυλακισμένους από 6/5/2006 κρατούμενους κ. Ζαντορόζνι Ταράσιο, ετών 25, και κ. Κυριακόπουλο Γεράσιμο, ετών 31, οι οποίοι νοσηλεύονται στο Γενικό Κρατικό Νοσοκομείο Νικαίας από την 9η Ιανουαρίου 2007 σε σοβαρή και επιδεινούμενη κατάσταση λόγω της απεργίας πείνας στην οποίαν έχουν προχωρήσει, ο πρώτος από 29/11/2006και ο δεύτερος από 15/12/2006 (επί 65 και 50 ημέρες αντίστοιχα μέχρι σήμερα), με αίτημα το αυτονόητο δικαίωμά τους να σταματήσει η αδικαιολόγητα παρατεταμένη και αναίτια προφυλάκισή τους και να αφεθούν ελεύθεροι μέχρι την δίκη τους, αφού δεν έχουν δικαστεί και άρα είναι κατά τεκμήριο αθώοι, και συνεπώς τιμωρούνται προληπτικά, ενώ πιθανότατα θα αθωωθούν στο δικαστήριο, όπως έχει επανειλημμένα συμβεί ξανά σε ανάλογες περιπτώσεις.

Οι υπογράφοντες ιατροί είμαστε σήμερα υποχρεωμένοι να καταγγείλουμε ότι επανειλημμένα κατά την προσπάθειά μας να ασκήσουμε το έργο μας ως θεράποντες ιατροί υφιστάμεθα την ανεπίτρεπτη παρέμβαση και ουσιαστική παρεμπόδιση στην άσκηση των καθηκόντων μας από τους φρουρούς των κρατουμένων, οι οποίοι - όλοι και χωρίς εξαιρέσεις - επιμένουν να εισέρχονται μαζί με τους γιατρούς στο κελί των κρατουμένων ασθενών, και ακόμη επιμένουν να παρίστανται δίπλα στους γιατρούς στο κελί κατά την εξέταση των ασθενών, και να γίνονται αυτήκοοι και αυτόπτες της ιατρικής εξέτασης, παραβιάζοντας κατάφωρα τα δικαιώματα των ασθενών κρατουμένων και ιδιαίτερα των ασθενών κρατουμένων απεργών πείνας για τους οποίους οι ΚΑΤΕΥΘΥΝΤΗΡΙΕΣ ΟΔΗΓΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΩΓΗ ΤΩΝ ΑΠΕΡΓΩΝ ΠΕΙΝΑΣ της ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΕΝΩΣΗΣ ΙΑΤΡΩΝ στην πρόσφατη (14/10/2006) ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΠΕΡΓΟΥΣ ΠΕΙΝΑΣ καθορίζουν ότι «Οι γιατροί πρέπει να συνομιλούν με τους απεργούς πείνας ιδιαιτέρως, και εκτός του πεδίου ακρόασης άλλων προσώπων».
Με αυτή την απαράδεκτη, προκλητική και παράνομη συμπεριφορά τους οι φρουροί των κρατουμένων απεργών πείνας επιδιώκουν συνειδητά να παραβιάζουν βάναυσα το ιατρικό απόρρητο των ασθενών κρατουμένων το οποίο πρέπει να είναι το ίδιο ιερό και απαραβίαστο για τους φυλακισμένους όσο και για τους ελεύθερους πολίτες, καταπατούν συνειδητά την ιατρική δεοντολογία μη σεβόμενοι τους ιατρούς κατά την εκτέλεση του λειτουργήματός τους, παραβαίνουν εν γνώσει τους τις διεθνούς ισχύος έγκυρες οδηγίες της ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΕΝΩΣΗΣ ΙΑΤΡΩΝ για τους κρατούμενους απεργούς πείνας, ενώ αρνήθηκαν ακόμη και να διαβάσουν την ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΠΕΡΓΟΥΣ ΠΕΙΝΑΣ την οποία τους δώσαμε, και εν συνόψει συμπεριφέρονται με πλήρη περιφρόνηση για τα δικαιώματα των ασθενών κρατουμένων απεργών πείνας, το ίδιο και με πλήρη περιφρόνηση για τα δικαιώματα των γιατρών θεραπόντων κατά την άσκηση των ιατρικών τους καθηκόντων.
Οι φρουροί ισχυρίζονται ότι «εφαρμόζουν τον νόμο και εκτελούν εντολές». Όμως δεν υπάρχει, όσο εμείς γνωρίζουμε, νόμος ή διάταγμα που να διατάζει την παραβίαση των δικαιωμάτων των ασθενών κρατουμένων και των απεργών πείνας, αλλά και εάν υπάρχουν εσωτερικές εντολές, διαταγές κλπ, δεν έχουν ισχύ τέτοιες διατάξεις γιατί υπερισχύουν το Σύνταγμα και οι νόμοι, αλλά και το διεθνές δίκαιο και η διεθνής ιατρική δεοντολογία που έχουν καθολική και διεθνή εφαρμογή.
Επί πλέον πρέπει να υπογραμμισθεί ότι οι εκτελούντες απάνθρωπες διαταγές όχι μόνο δεν είναι ανεύθυνοι, αλλά έχουν πλήρη την ευθύνη, και μαζί με εκείνους που δίνουν ή εκδίδουν τέτοιες απάνθρωπες διαταγές παραβίασης στοιχειωδών και απαραβίαστων ανθρώπινων δικαιωμάτων είναι στο ακέραιο υπόλογοι για τις παράνομες πράξεις τους.
Αυτή τους η συμπεριφορά συνειδητά επιδιώκει να εμποδίσει ουσιαστικά την ιατρική εξέταση και να ακυρώσει στην πράξη το έργο του γιατρού, και μάλιστα επιδιώκει να καταστήσει αδύνατη την απόλυτα απαραίτητη εμπιστευτικότητα μεταξύ των απεργών και των θεραπόντων ιατρών, επιδιώκει να καταστήσει αδύνατη την ανάπτυξη της ιδιαίτερης σχέσης ιατρού ? ασθενούς που είναι απολύτως αναγκαία πάντοτε αλλά είναι ιδιαίτερα κρίσιμη σε περιπτώσεις κρατουμένων ασθενών και μάλιστα απεργών πείνας οι οποίοι χρήζουν ιδιαίτερης προσοχής και μεταχείρισης, με απόλυτη εμπιστευτικότητα μεταξύ των απεργών και των θεραπόντων ιατρών.
Οι υπογράφοντες ιατροί μη δυνάμενοι να ανεχθούμε την βάναυση και παράνομη αυτή συμπεριφορά των φρουρών, και για να διασφαλίσουμε τα δικαιώματα των ασθενών μας και να περιφρουρήσουμε την εμπιστευτικότητα της ιατρικής εξέτασης, αναγκαζόμαστε επανειλημμένα να διαπληκτιζόμαστε φραστικά με τους φρουρούς, καινα επιμένουμε μέχρι να βγουν έξω από το κελί των ασθενών ώστε να ασκήσουμε κατά το δυνατόν τα καθήκοντα μας χωρίς να παραβιάζεται το ιατρικό απόρρητο και η απαραίτητη εμπιστευτικότητα μεταξύ ιατρού - ασθενούς.
Επιφυλασσόμεθα όμως παντός νομίμου δικαιώματός μας να απαιτήσουμε την αυστηρή και παραδειγματική τιμωρία όλων των φυσικών αλλά και των ηθικών αυτουργών αυτής της βάναυσης παραβίασης του ιατρικού απορρήτου, της παραβίασης της αναγκαίας εμπιστευτικότητας μεταξύ ιατρού ? ασθενούς και ιδίως κρατούμενου απεργού πείνας, της προσβολής των δικαιωμάτων των ασθενών κρατουμένων απεργών πείνας, και της προσβολής των δικαιωμάτων των ιατρών κατά την άσκηση των ιατρικών τους καθηκόντων.
Σε σχέση με την κατάσταση της υγείας των απεργών πείνας και επιπλέον των όσων αναφέρθηκαν στις γνωματεύσεις μας της 23/1/2007, πρέπει να επισημανθούν τα κάτωθι :
Με πολλή προσοχή υπογραμμίζουμε ότι η ιδιαίτερα επιβαρημένη κατάσταση των δύο κρατουμένων απεργών πείνας παραμένει κρίσιμη και δεν επιτρέπει την επί μακρόν παράταση της σημερινής εκκρεμότητας, αζημίως για την υγεία και την ζωή των απεργών πείνας.
Καταγγέλλουμε με όλη μας την δύναμη την απαξία με την οποία η πολιτική ηγεσία της χώρας αντιμετωπίζει το πρόβλημα. Οποιαδήποτε δυσμενής για την υγεία και την ζωή τους εξέλιξη θα αποτελεί διαρκές όνειδος για τη χώρα μας.
Εμείς ως θεράποντες ιατροί των κρατουμένων απεργών πείνας, με συνέπεια απέναντι τους, κάνουμε το καθήκον μας για να διατηρήσουμε στην ζωή τους δυο ασθενείς μας.
Εκείνοι που είναι υπεύθυνοι για την προφυλάκιση, και την επί εννεάμηνο παράταση της χωρίς δίκη φυλάκισης δυο πολιτών, και είναι επίσης υπεύθυνοι για την εξώθηση των δύο κατά τεκμήριο αθώων συμπολιτών μας στο έσχατο μέσο της απεργίας πείνας για να διεκδικήσουν το αυτονόητο, δηλαδή να μην τιμωρούνται με φυλάκιση χωρίς να έχουν δικαστεί, εκείνοι που έχουν την ευθύνη για όλα τα παραπάνω νομίζουν ότι έχουν κάνει και εξακολουθούν να κάνουν το καθήκον τους όταν αδιαφορούν για την τύχη των θυμάτων τους ;
Διερωτώμεθα έως πότε νομίζουν ότι μπορεί να συνεχίζεται η εκκρεμότητα αυτή, με επικρεμάμενο τον κίνδυνο ανήκεστης βλάβης ή και απώλειας του πολυτιμότερου αγαθού για δύο κατά τεκμήριο αθώους προφυλακισμένους κρατούμενους απεργούς πείνας ;
Διερωτώμεθα ως εκ τούτου εάν εξέλιπε πλέον παντελώς και η στοιχειώδης συναίσθηση ευθύνης, εάν εξέλιπε εντελώς ηευαισθησία της πολιτείας και των οργάνων της.

ΟΙ ΙΑΤΡΟΙ
Όλγα Κοσμοπούλου
Επιμελήτρια Β΄ ΕΣΥ,
Γενικό Κρατικό Νοσ/μείο Νικαίας
Αθανάσιος Καραμπέλης,
Αν. Δ/ντης ΕΣΥ
Νοσοκομείο ΜΕΤΑΞΑ ΠΕΙΡΑΙΑ


(Αντιγραφή απ' το indymedia)

4 χρώματα με άρωμα μαστίχας Χίου (No zugar)

Δημιουργία! Δημιουργία! Δημιουργία!
Σ' ένα αρχείο που μυρίζει κουλουράκια με κανέλλα, αντιγράφω όσα μείναν στο μυαλό μου από τους εφιάλτες, που σαν τυράγνια χρωστούμενη, εμφανίστηκαν τον τελευταίο καιρό και με ψιλοφαρμάκωσαν .


Υπερέβην εαυτόν! Γράφουν οι εφημερίδες μέσα μου κι εγώ τις κοιτάζω μασώντας μαστίχα Χίου κι απορώ!!! Μα τι λεν; Ποιόν εαυτό; Πού τονε βρήκα; (που λεν κι εδώ χάμου) Ίσως αυτόν τον ξεχασμένο στα πηγάδια με τις χτεσινές τοξίνες.
Ναι αυτόν!
Ναι τοξίνες!
Ναι πηγάδια!
Που νόμιζα λασπόνερα από βροχή και χώμα κι αυτά γυαλίζουν τα νερά τους και στην έρημο της παρατεταμένης Αλκυόνης.

Μίνκια!!! Ζούπα!
Ξημέρωμα! Γεμάτο σύννεφα.
Ανατρέχω στα ξημερώματα της ζωής που έζησα και βρίσκω θραύσματα από λέξεις που δεν είπα κι από άλλες που πέσαν σα μολύβι και βαλσάμωσαν ό,τι είχε απομείνει ζωντανό. Μισά διηγήματα. Μισά τραγούδια. Μισόλογα. Απ' το μισό ή απ' το μίσος;
Τι μεσολάβησε απ' την πρώτη έκδοση του Κάμα Τσούχτρα του Ν. Πλατή μέχρι την τροποποιημένη τελευταία; Μια ζωή! Απ' το Λεφορείο για τον Πολύγυρο μες το χειμώνα, στο αστικό για την Ομόνοια. Έμεινε ο χειμώνας όμως. Κάτι είναι κι αυτό. Κουτσουρεμένος, με χαρακτηριστικά Μαΐου, αλλά έμεινε.

Τεσππα!
Πάει πέρασε! Αυτό ήταν. Τώρα θα κοιτάζω τ' άστρα γεμάτος ενοχές απ' την όποια απραξία προκύψει, σκεφτόμενος πως τα καλά θα έρθουν. Όπως κι ο Γκοντό.

Ο Σίσυφος, τα ένζυμα και 4 Να για το 2007

Με όμορφα ταξιδιάρικα διαμάντια της Ατλάντικ προσπαθώ να συνέλθω απ' τη χλαπάτσα και να ανακάμψω. Είναι όμως δύσκολο. Κι όσο περνούν τα χρόνια θα γίνεται ακόμα δυσκολότερο.
Τα συννεφάκια πάνω απ' το κεφάλι μου έχουν γεμίσει ερωτηματικά. Σε ένα απ' αυτά διαβάζω: « Τελικά αυτός που ανεβάζει τον βράχο στο βουνό είναι ο Σίσυφος, ή μήπως το ανθρωπάκι της μακέτας για την μείωση της Ενέργειας Ενεργοποίησης χάριν Ενζύμων;» Προσπαθώ να βάλω τελεία στο συρε κι έλα των άσκοπων παρεμβολών, που κάνουν το μυαλό μου να αμφιβάλει για πολλά που μέχρι χτες νόμιζα δεδομένα, και το κεφάλι μου να αναζητάει τη βοήθεια παρακεταμόλης για να μην πω σφυριού και αποκαλύψω την παράνοια που με πολιορκεί.
Τελευταία μέρα του Γενάρη και δε θα 'θελα με τίποτα ν' αφήσω κενό τον πρώτο μήνα του χρόνου. Οι αποφάσεις, ίδιες με τις περσινές.

Να γράφω ό,τι μου 'ρχεται, όπως μου 'ρχεται, όποτε μου 'ρχεται, προστατεύοντας το μπλογκ απ' την τυραννία της καθημερινής παραγωγής.
Να ψάξω όσο το δυνατόν περισσότερα απ' τα κομμάτια που αισθάνομαι ότι είμαι φτιαγμένος
Να μην παρασυρθώ απ' το λαϊκισμό.
Και κυρίως να .....
Ναι αυτό!!!! Να .....
Να έχω πάντα μια πόρτα ανοιχτή στο μυαλό μου να μπει το καινούργιο όταν βαρεθεί να περιπλανιέται στον κόσμο των ιδεών.


Αυτά που λες Μαρία! Και ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ !!!