Sugaroides - Άραγε έχει πεθάνει ποτέ σεναριογράφος διαφημίσεων από πλήξη;

Γλυκερά λογάκια και νάζια από εικονικές φυσιογνωμίες προσπαθούν να πιέσουν ό,τι απ’ το μυαλό μου άφησε η άνοιξη σε όσο το δυνατό μικρότερο χώρο.
Σκέφτομαι ακόμα. Κι αναρωτιέμαι: Πόση βιασύνη να κρύβει η παραπάνω πρόταση;
Πόσες προτάσεις να ‘χει στριμωγμένες μέσα της;

Φεύγω απ’ την ουσία του θέματος. Απ’ αυτή που δημιούργησε την παραπάνω εισαγωγική παράγραφο. Γράφω Dream στο κινητό και σημειώνω αρ.τηλ. Θέλω να είμαι σίγουρος σε περίπτωση που ξεχαστώ ότι έχω το τηλέφωνό του. Αμέσως μετά πίνω μια γουλιά απ’ το πρώτο καλοκαιρινό φραπόγαλο, που δεν ξέρω τελικά αν μοιάζει με ριζόγαλο ή δενδρογαλιά. Θα το ψάξω.
Εν τω μεταξύ …. ΠΩ ΠΩ! Τι περίεργο που φαίνεται το Ύψιλον στο τέλος; Μοιάζει με κάποιο Υ greco που βρίσκεται σε κάποιο ταξί σε κάποια Ομόνοια. Εν τω μεταξύ, όλα αποχτούν διαφορετικό χρώμα απ’ το συνηθισμένο τους. Το πράσινο της Άνοιξης μετατρέπεται σε πράσινο του καλοκαιριού, το κίτρινο το ίδιο κι εγώ μετά τρέπομαι εις φυγήν, προς βορράν.

Προς το παρόν αλλάζω παράγραφο με Grizzly Bear και Yellow House. Φρέσκο αίμα, που μοιάζει με αίμα ετών 39, γεμίζει τα ηχεία του υπολογιστέος κι αναρωτιέμαι: Υπάρχει άραγε μέλλον στην Pop Music? Ίσως όσο υφίσταται η ελαφρότητα των κοριτσίστικων μαλλιών, η ροδαλότητα των εφηβικών παρειών, η γλυκερότητα των Πάριων. Ίσως όσο ζει ακόμα το κομμάτι μας που σκέφτεται ότι πάντα θα λάμπει ο ήλιος, οπότε δε μας απασχολεί άλλο θέμα πέρα απ’ τα δυο όμορφα μάτια απέναντι. Όσο τα χείλη, μπροστά από δόντια που ποτέ δε σφίχτηκαν, γράφουν το «Δε βαριέσαι» με φώτα σιελοΝέον που σχίζουν ροζ σύννεφα. Όσο …
Οι προτάσεις που ανοίγουν μ’ αυτό το «Όσο…» ακούγονται σαν ανέμπνευστα διαφημιστικά σλόγκαν. «Όσο ο ήλιος λάμπει, μια λιόλουστη αγκαλιά θα σας περιμένει στο ξενοδοχείο μας»

Άραγε έχει πεθάνει ποτέ σεναριογράφος διαφημίσεων από πλήξη;

Πόρτες, Σφαίρες κι άλλες μονάδες μέτρησης

Οριοθετώντας την λέξη «Αξία»
Οι δόσεις μπαίνουν μία μία και γεμίζουν το άδειο σακούλι. Τόσα έπρεπε να είχες, τόσα έχεις, τόσα χρωστάς. Απλές προσθαφαιρέσεις. Ψάχνω να βρω το σωστό και καταλήγω σε αδιέξοδο. Γιατί στη διαδρομή έχει χαθεί κάτι πολύ σημαντικό.
Και τελικά αυτό που πίστευα κάποτε μου ‘ρχεται στα μούτρα: Οι καλοί λογαριασμοί κάνουν τους καλούς λογιστές και μόνον αυτούς. Γιατί, όπως και να ‘χει, ακόμα και τα χρήματα, το να μετρούνται με αριθμούς, είναι ελλειπές, για να μην πω λάθος. Άλλη αξία έχουν τα χρήματα όταν ξοδεύεις την υγεία σου και το χρόνο σου για αυτά κι άλλη όταν σου τα χαρίσουν. Άλλη αξία έχουν για κάποιον που δεν έχει να φάει ή να αγοράσει φάρμακα κι άλλη για όποιον δεν έχει άμεσες ζωτικές ανάγκες.
Άρα ό,τι λογαριάζεις με αριθμούς είναι χαζό κι ανούσιο. Ακόμα και ο χρόνος όταν μετριέται με χρόνια αριθμημένα είναι φάουλ. Γιατί άλλα τα γεμάτα εμπειρίες και γνώσεις χρόνια κάποιου που ζει τη ζωή του κι άλλα τα χρόνια κάποιου που έχει παραιτηθεί και περιμένει να πεθάνει με ενδιάμεσο ευχάριστο σταθμό τη σύνταξη.

Ηλ. Κορωνίδης Εφημ. «Τα Νέα» 15/3/1986

Η ζωή θα ‘πρεπε να μετριέται με πόρτες
και με τους δρόμους που ανοίγουν.
Με σφαίρες
και με τις πληγές που αφήνουν.
Ή απλά και μόνο με ονειρομίσματα. Νομίσματα δηλαδή, που ο ισολογισμός τους θα καθορίζει που πέσαμε, αν πέσαμε έξω με τα όνειρά μας. Ταυτόχρονα …
Να όμως, ανοίγει μια πόρτα!
Μια σκιά μπαίνει στη συναυλία του Rory Gallagher και βγαίνει στο σκυλάδικο «Χαβάη» στο Κιλκίς, από κει στα παγκάκια έξω απ’ το Ντορέ. Ακούγεται ένα μιξ από Ρόρυ και Μαίρη Βάσου.

Κι άλλη πόρτα !
Απ’ το καφέ Grünen Laube στο Φράιμπουργκ στη μένσα της φιλοσοφικής στη Μπολόνια… Santi che pagano il mio pranzo non ce ne …. Lucio Dalla

Κι άλλη πόρτα!
Απ’ τα βράχια του Torre a Mare στα κάστρα του Ντουμπρόβνικ μεθυσμένες σκιές με σλιβοβίτσα και όμορφο ψαροσουπορόκ απ’ τους Ρίμπλια Τσόρμπα.

Κι άλλη πόρτα! Κι ύστερα άλλη, κι άλλη. Όλες οι εικόνες, οι ήχοι και τα χρώματα πίσω από έναν τοίχο γεμάτο πόρτες. Έναν τοίχο που τα ρολόγια είναι σταματημένα στην ώρα που γέμισε ο δρόμος και άνοιξε για τη στροφή μια άλλη πόρτα

3ήμερο Φεστιβάλ Αλληλεγγύης στους Ζαπατίστας

Μια βραδιά στα μπλόγκια ή αλλιώς Λάιβ + μαργαρίτα - Γεννούν οι συναυλίες;

Ήμουν που λέτε πριν από λίγο σ’ ένα μπλογκ και Τι λέτε ότι έφτιαχνα; Καθόμουνα στο μπαρ μιας καφετερίας, δίπλα σ’ ένα πανέμορφο, ελαφρά μεθυσμένο κορίτσι και χάζευα το περιβάλλον.
Ή μήπως στο περιβάλλον; Στο περιβάλλον! Ναι στο περιβάλλον. Εκεί χάζευα.
Όταν ξάφνου μια ξεκούρδιστη έβδομη που προσπαθούσε να μας πείσει ότι ήταν επίσης και ρωμαλέα ματζόρε, ξύνει κατά λάθος(;) τον λαβύρινθό μου και προκαλεί τέτοια αιμάτωση στο υποσυνείδητό μου, kanonτάς με να απορώ για το μεγαλείο και ταυτόχρονα την σφαιδρή καταπίεση που δεχόμαστε απ’ την Τάξη, που ακόμη δεν .... Τάξη. Στο μυαλό μας γράφεται ως Αρμονία. Το ‘να δίπλα στ’ άλλο, όπως ορίζουν κάποιοι kanonες. Οι οποίοι μάλιστα ορίζουν και το ύφος, αλλά και την ποιότητα του ενός και του άλλου. Τα γράμματα να είναι Έτσι. Τα χρώματα κι οι γραμμές να είναι Έτσι. Το βάδισμα να είναι Έτσι. Το στήσιμο να είναι Έτσι.
Η νίκη του επίκτητου στο ενστικτώδες, στο γονιδιακό. Του φαινότυπου στον γονότυπο. Τι είπατε; Κι όμως στη σύγχρονη βιολογία είναι γεγονός. Τα prions των τρελλών αγελάδων μας δείχνουν το δρόμο.
Μπροστά μου έχω ένα υπέροχο λάιβ. Κιθάρες + ντράμς + πληκτρόφωνα + μικρόφωνα κι ιδρώτας. Έτσι είναι τα λάιβ. Έτσι είναι καταγραμμένα κι έτσι τα αναγνωρίζουμε. Η λέξη κονσέρτο ή συναυλία που μπαμπινιωδώς μπορεί να είναι το ίδιο πράμα, στο μυαλό μας γράφει άλλη εικόνα. Το λάιβ είναι λάιβ με Κιθάρες ντράμς. Το κονσέρτο με βιολιά κι η συναυλία ίσως με αριστεροκονομημένους 70’ς στυλοβλατες του ελληνικού λαϊκού πολιτισμού. Πίσω απ’ το λάιβ, το μυαλό μας ανάλογα με την ηλικία φαντάζεται διαφορετικά πράγματα. Σε νεαρή ηλικία φανταζόμαστε τους ήρωές μας όπως στα όνειρά μας. Ιδρώτας αρωματισμένος με ό,τι μας αρέσει κι όλα επιμελώς ατημέλητα για να γράψουν την σικ επαναστατικότητα των εφηβικών μυαλών.
Περνώντας τα χρόνια μπαίνουν και τα ντραγκς, που υπάρχουν ως τέτοια και ουδεμία σχέση έχουν με τα μπάσκλάς ναρκωτικά που μας λέν όλοι να αποφεύγουμε. Τα ντραγκς είναι το 1/3 απ’ το Σεξ Ντραγκς και Ροκ εν Ρολ. Τα ναρκωτικά σε ποιό όμορφο φαντασιακό υπάρχουν; Μόνο σε κλισαρισμένες διαφημίσεις σε φυλλάδια του σχολείου, της εκκλησίας κι όλων των άλλων που μας κάθονται στο σβέρκο και μας μπουκώνουν την ανάσα με όλα αυτά που (ξέρω ότι αυτοί) κάνουν στα κρυφά και ντεμέκ θα μας καταστρέψουν.

Ύστερα έρχεται η βαρεμάρα. Οι μουσικοί της ηλικίας μας μετά το λάιβ (αν κι αυτό δεν έχει μετατραπεί σε συναυλία) κάνουν το μπάνιο τους κι ετοιμάζονται για καμιά ταβερνούλα.
Οι πιο καπάτσοι κι οι πιο τυχεροί απ’ τους ήρωες των παιδικών μας χρόνων, μετά το λάιβ, περιφέρουν τα κουφάρια τους και σκέφτονται πως καιρός είναι πια, σιγά σιγά, δίπλα στο 2 YOUNG 2 die να βάζουν και το 2 old 2 R’n Roll. Φυσικά όπως έρχεται η σκέψη έτσι και φεύγει, γιατί ΕΓΩ Είμαι ο Ιγκυ Ποπ!! Σκέφτονται.Έχει κανείς αμφιβολία;
Στο μπαρ υπήρχε μια μαργαρίτα με εσπεριδοειδές που ρωτούσε τον φωτισμό αν θα είναι τελικά λεμόνι ή πορτοκάλι. Την κοιτούσα και σκεφτόμουνα πως ενώ έζησα ποικιλοτρόπως αυτές τις φάσεις και μάλιστα με όλα τα προαναφερθέντα κλισέ, δεν είχα σπυράκια ως έφηβος κι ότι ενώ μπορούσα πλέον να πιστοποιήσω την εγκυρότητα των αναφορών στις ανακαλύψεις της βιολογίας, δεν έπλυνα ποτέ καθηγητικά εργαστηριακά σωληνάκια.

Σκεφτόμουνα επίσης πως πρέπει να επανεξετάσω πολλά πράματα απ’ τη ζωή μου και να ξανακοιτάξω την ορθότητα κάποιων αποφάσεων.

Εσύ Μαρία τι λες;
Τι θα έκανες;

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ

Οι απέναντι, στην ταράτσα ψήνουν αρνί.
Έχει ησυχία.
Βγαίνω στο μπαλκόνι και απολαμβάνω άδεια τη μικρή μας λεωφόρο.

Η γαριφαλίτσα μεγαλώνει και ανθίζει.

Επισκέπτομαι την κουζίνα και πιάνω τις κιμωλίες. Μου κάθεται ένα θολό μουράλες.

1η Μαΐου
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ
&
ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ

Απόσπασμα απ’ το «Μήνες Δήμιοι» του Ιωάννου (Γιοβάν) Μεσούτκιν

Τέλος Απρίλη.
Κοιτάζω τον ουρανό.
Κοιτάζω τα χέρια μου.
Άδεια.
Δεν έχω πια χρώματα, ούτε και ήχους.
Οι άνοιξες με περιμένουν στη γωνία.
Τις έχω στολίσει μ’ όλα τα στολίδια.
Τις έχω δώσει χίλια ονόματα, Όμηρε.
Τις έχω ποτίσει με χίλια δακρυσμένα λόγια,
όνειρα υγρά.
Κι αυτές αχόρταγες συνεχίζουν να ‘ρχονται
κάθε χρόνο
όλο και πιο γριές όλο και πιο βρώμικες.
Να τις ξαναστολίσω,
να τις γεμίσω με φκιασίδια
να τις δει το καλοκαίρι να σκάσει.
Κοιτάζω τον ουρανό.
Κοιτάζω τα χέρια μου.
Άδεια.
Δεν έχω πια χρώματα, ούτε και ήχους

Απόσπασμα απ’ το «Μήνες Δήμιοι» του Ιωάννου (Γιοβάν) Μεσούτκιν

1,2,3 ...

A tribute 2 Sara Valo

Μια μέρα θυμάμαι
Το μάντρα μου, επιβάλλει βόλτες γύρω απ’ την κολόνα. Κάτι που ξεκινάει απ’ την βάση του κεφαλιού και καταλήγει στα ακροδάχτυλα έχει ξεράνει όλη τη δεξά μου μπάντα και μήτε μπορώ να κάτσω, μήτε να μείνω όρθιος. Βολτάρω ανασαίνοντας αργά σε μια αΠέλπιδα προσπάθεια να πείσω το χρόνο ότι είμαι νεκρός κι έτσι να σταματήσει να μ’ ενοχλεί.
Βάζω μουσική – Τα ορφανά του Tom Waits
Δεν έχω όρεξη για τίποτε. Αν και στην Αθήνα δε μένει τίποτα να κάνεις.
Ροκ εν Ρολ.
Στην Καβάλα οι φοιτητές ετοιμάζονται για το όμορφο δεκαήμερο εκδηλώσεων στο ΤΕΙ, που φαντάζομαι πως και φέτος θα ‘ναι γαμάτο.
Στα νησιά έχουν ανοίξει τις τουριστοπαγίδες και ετοιμάζονται για τα μεγάλα καλοκαιρινά κύματα Kahunas.

Άλλη μέρα θυμάμαι 1
Οι μύες και τα νεύρα έχουν ψιλοχαλαρώσει και δε μ’ ενοχλούν τόσο πολύ. Νομίζω πως μπορώ να κάτσω στο πισί να κάνω καμιά δουλίτσα. Σιγά μη!

Άλλη μέρα θυμάμαι 2
Δεν έμεινε και τίποτα να θυμηθώ.



Να ΜΗ ΞΕΧΑΣΩ να πάω στην έκθεση του ΧΡΗΣΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ στον Αστρολάβο ΑΠΟΨΕ!

AστικόΣωματικό τοπίο

Στεγνά
Πρόχειρα στεγνωμένα δόντια
& χείλια έρημος
Σκισμένα Σπασμένα
Στεγνά

actuel

απ’ τις γωνιές των τσιμέντων
που προεξέχουν απ’ τις verantes
εφορμούν και χτυπούν
μόνο τα περιστέρια μείναν
να τρων
και
να κουτσουλάν τα πτώματα