ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 07 – Το Πέτρινο Καράβι και άλλες ιστορίες για το νέο μου σπίτι

Απίστευτα πρωινά.Το μπλογκ με καλεί σε πάρτυ. Αυγουστιάτικο. Η ματιά θολή, ιδρώτας, περιγραφές, νέο γραφείο, το πισί ανάποδα, βλέπει σε παράθυρο, όπως στο παλιό μας σπίτι στα δικαστήρια. Πολλά, συμβαίνουν ξανά. Άλλα είναι ντιπ καινούργια. Έχω ότι χρησιμοποιώ. Οι φίλοι μου λεν ότι δεν τους σκέφτομαι και πως πρέπει να πάρω τόνα, τάλλο, και να βάλω και σταχτοδοχείο στο τραπέζι. Το σκέφτομαι.
Το καλοκαίρι είναι δω. Ούτε πέρασε, ούτε έχει ακόμα κι ούτε που με νοιάζει τι σκέφτεται να κάνει. Κοιτάζω τις εικόνες στον ήλιο και τη θάλασσα. Παίρνω κάποια και την πειράζω. Γύρω γύρω το μυαλό μου και στη μέση το ζωγραφισμένο καραβάκι στην Θαλασσόπετρα.

Σκαρώνω στιχάκια και σκέφτομαι να γεμίσω την πόλη με διάφορα αυτοκόλλητα. Ακούω μπάντες που ήθελα να ψάξω από μικρός και αντιλαμβάνομαι τις μυστήριες διαχρονικότητες που μπορεί καμιά φορά να έχει η σοβαρότητα. Προσπαθώ να βρω φωτογραφίες που να χαρακτηρίζουν αυτή την εποχή και δεν τα καταφέρνω. Η επικαιρότητα με αποσπά από τη ζωή.
Οι φίλοι κρατούν το σκαμνί που πατάω για να φτάσω τα χαμένα μου μυαλά και αισθάνομαι πως όλα θα παν καλά. Όπως στα μηνύματα που μου στέλνεις.
Αγοράζω εργαλεία και φτιάχνω πράματα, νοικοκυρεύομαι και σκέφτομαι πως είναι κρίμα τόση δουλειά για τόσο λίγο χρόνο. Ας είναι.
Το ραπ είναι δουλειά του δρόμου. Οι διανοούμενοι δε χωρούν. Δε βλέπουν πως όσο προσπαθούν τόσο καρναβάλια γίνονται; Σαν τις λόγιες τραγουδίστριες που τραγουδούσαν ρεμπέτικα απ’ το διάφραγμα και το στομάχι, αφήνοντας το λαρύγγι στον καναπέ. Ακούω ραδιόφωνο.
Πίνω καφέ στην καινούργια μου κούπα με τις αγελαδίτσες και αντιλαμβάνομαι ότι η μοναξιά δεν είναι δημιουργική από μόνη της. Χρειάζεται να πατάει κάπου καλά. Κάπου ιδιαίτερα. Δεν ξέρω που, αλλά κάπου.
Στους δρόμους, η πρωτεύουσα της ανεργίας, ξέρει καλά το ρόλο της. Κρατάει τα πορτοπαράθυρά της κλειστά και αφήνει για το φως μόνο λίγες χαραμάδες. Αν τα καταφέρεις και φωτίσεις κάποιο δρόμο για να πάρεις, καλώς! Αν όχι, σε τρώει η μαρμάγκα.
Τάχω δει όλα Αυτά, που λες Μαρία. Αλλά τώρα είναι διαφορετικά. Ή τουλάχιστον έτσι νομίζω. Θέλω τις ευχές σας.
LOVE + PEACE

ΣΑΝ ΤΗ ΧΑΛΚΙΔΙΚΗ ΔΕ ΘΑ ‘ΧΕΙ! 27-28-29 ΙΟΥΛΙΟΥ ΝΑ ΒΡΕΘΟΥΜΕ ΣΤΟ ΑΠΕΙΛΟΥΜΕΝΟ ΑΠ’ ΤΟΥΣ ΧΡΥΣΟΘΗΡΕΣ ΔΑΣΟΣ ΤΩΝ ΣΚΟΥΡΙΩΝ ΣΤΟ ΒΟΥΝΟ ΚΑΚΑΒΟΣ ΧΑΛΚΙΔΙΚΗΣ

Ένα μαύρο σύννεφο έχει κάτσει πάνω απ’ τη Χαλκιδική και δυστυχώς δε φεύγει με τα μελτέμια. Το όνομά του είναι «Ελληνικός Χρυσός» και προέρχεται από ασύδοτους Καναδούς χρυσοθήρες και ντόπιους πολιτικούς συνεργάτες τους. Αν με οποιοδήποτε τρόπο καταφέρουν να πραγματοποιήσουν τα καταστροφικά τους σχέδια το μέλλον της Χαλκιδικής και ειδικότερα του Βορειοανατολικού κομματιού της διαγράφεται πολύ σκοτεινό.
Συνοπτικά
Το βουνό Κάκαβος βρίσκεται στη Βορειοανατολική Χαλκιδική και καλύπτει με πλούσια βλάστηση την περιοχή ανάμεσα Μεγάλη Παναγία, Γομάτι, Ιερισσό, Στρατονίκη και Παλαιοχώρι. Οι Σκουριές είναι ένα κομμάτι του Κάκαβου που βρίσκεται κοντά στην Παναγία. Σ’ αυτή την περιοχή η Εταιρία «Ελληνικός Χρυσός» θέλει να ανοίξει ένα ΤΕΡΑΣΤΙΟ λαγούμι με σκοπό την επιφανειακή!! αρχικά εξόρυξη Χρυσού και Χαλκού. Συνέπεια αυτών των μεταλλευτικών δραστηριοτήτων θα είναι η ολοκληρωτική καταστροφή της περιοχής αλλά και η τοξική ρύπανση του υδροφόρου ορίζοντα της περιοχής.

Πάρα πολύ κατατοπιστικά είναι όσα αναφέρονται στους παρακάτω τόπους:
http://www.antigold.gr/gr/default.asp?itemID=283&itemTitle=Σκουριές
http://www.antigold.gr/gr/default.asp

Η πολύ έξυπνη και δραστήρια, ντόπια και όχι μόνο «Πρωτοβουλία ενάντια στις Βλαπτικότητες» οργανώνει ένα 3ήμερο γνωριμίας με την περιοχή και ενημέρωσης σχετικά με την τρέχουσα κατάσταση.
ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΩΡΑΙΑ!!!

ΝΑ ΕΡΘΕΤΕ!

Στοιχειώδεις προϋποθέσεις

Το τριήμερο θα πραγματοποιηθεί στο δάσος, σε υψόμετρο700μ. Αυτό σημαίνει ότι η μικροκλιματική δυναμική του χώρουείναι αρκετά διαφορετική από αυτή των αστικών κέντρων και των ιδιωτικών κατοικιών. Δηλαδή, σίγουρα δεν είναι απαραίτητααντικείμενα όπως ανεμιστήρας, αιρ-κοντίσιον, τηλεόραση,καναπές κ.ά.
Τουναντίον κάποια πράγματα όπως σκηνή, υπνόσακοςαδιάβροχο, μακρυμάνικο, φακός, κουτάλι, πιρούνι, μαχαίρι,ποτήρι και βαθύ πιάτο, είναι απαραίτητα και χρήσιμα.
Θα υπάρχει οργανωμένη κουζίνα, που δεν αποκλείει - κάθε άλλο - τη διατροφική αυτοοργάνωση (λίγο ψωμάκι, κανένα φρουτάκι κ.ά...)
Επιθυμία μας είναι να γίνει κατανοητό πως η παρουσία μας στο βουνό θα πρέπει να είναι αποτύπωμα τριών ημερών συνεύρεσης και συμμετοχής ισότιμων ανθρώπων, που (παρατηρούν και σέβονται αυτόν τον περιβάλλοντα χώρο, και όχι εισβολή καταναλωτών που δεν αναρωτιούνται καθόλου τι θα απογίνει
εκείνη η ρημάδα η σουπερμαρκετική πλαστική σακούλα.

Αυτά που λες Μαρία θα γίνουν στα χωριά μας

Ricomincio da 3

Γυρίζω από δω, γυρίζω από κει, ψάχνω από δω, ψάχνω από κει. Κάτι χάνω, κάτι βρίσκω. Σκούπα, μάπα κι όλα τα καθημερινά ανά χείρας. Αναποδιές και ζόρια τα πρωινά, χαρές, φίλοι, βόλτες τα βράδια. Που να ‘ναι άραγε εκείνη η αφίσα του Λουστάλ; Που να ‘ναι τα σεντόνια οι πετσέτες, το καινούργιο βιβλίο που αγόρασα; Το πάτωμα γεμάτο νάιλον και κολλητικές ταινίες. Θέλω τρία στρέμματα κουρτίνες. Τα χέρια μου ιδρώνουν. Τα «Ορφανά» του Τομ Γουέιτς συνεχίζουν να ‘ναι όμορφα και το καλοκαίρι. Τόσο όμορφα σαν εκείνο τον κίτρινο ξεθωριασμένο δίσκο με τον οποίο μου συστήθηκε πριν από 26 χρόνια στο τουριστικό της Ιερισσού. Αισθάνομαι ότι δε μ’ αγγίζει τίποτα. Ούτε τα 40ρια, ούτε οι λιμοί και καταποντισμοί που δίνουν οι τηλεοράσεις. Φυσάει! Απ’ τη μια μεριά ελίτσες κι απ’ την άλλη ένα έλατο, κανα δυο θάμνοι μια λεπτή ελιά και μια μουσμουλιά που μάλλον θα δώσει το όνομά της σ’ αυτό το σπίτι. Το νέο μου σπίτι εδώ και μια βδομάδα. Το σπίτι με τη μουσμουλιά. Ο Βέργκα μου στέλνει φιλιά απ’ την αιωνιότητα. Τα δέχομαι μ’ ένα χαμόγελο και απ’ το ανοιχτό παράθυρο στέλνω το βλέμμα μου ψηλά στο Φαλακρό. Με μιας κοκκινίζει, αλλά αντιλαμβάνομαι ότι είναι απ’ τις ακτίνες, που του στέλνει ο ήλιος πηγαίνοντας να ησυχάσει κάπου πίσω απ’ το Μενοίκιο.
Ο κόσμος γύρω μου νυχθημερόν πίνει καφέδες προσπαθώντας να ξεχάσει τη φτώχεια του και την ανυπαρξία προοπτικής. Ίσως να προτείνω μελλοντικά στον Τζάρμους κάποιο σενάριο για το επόμενο «Καφέδες και τσιγάρα». Εδώ όπου το χωριό προσπαθεί να γίνει πόλη και ευτυχώς δεν τα καταφέρνει. Εδώ που ξαναγύρισα, έπιασα σπιτάκι και προσπαθώ να ξαναρχίσω απ’ το 3. Στη ΔΡΑΜΑ.

Το έργο που κανιβάλισα είναι της πολύ καλής Συριανής Εικαστικού Σοφίας Ρούσσου.

Α! Έχουμε και γενέθλια αυτές τις μέρες.

ΣΧΕΔΙΑ ΣΕ ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ

Εκατομμύρια σόμπες έχουν κολλήσει στον ουρανό και αφυδατώνουν τα πετσιά μας. Προσπαθώ ν’ αντισταθώ και οργανώνω σχέδια σατανικά:

Να γεμίσω το μυαλό μου ναρκωτικά και να πετάξω ψηλά με μπουγέλα νερό να τις σβήσω. Θυμάμαι ότι πριν μερικά χρόνια που αποφάσισα να καθαρίσω το μυαλό μου, μου πήρε πολύ σε κόπο και χρόνο και το μετανιώνω.
Να κάνω δέηση στον Ύψιστο να στείλει καναν Άγγελο να τις σβήσει…. να τις «ταπεινώσει» έστω. Κι αν κατά λάθος μπερδευτούν οι γραμμές και απαντήσει κανας άλλος και έχουμε χειρότερα; Άσε καλύτερα!
Να καλέσω τον Σούπερμαν να …. Μπα! Εξάλλου ποτέ δε μ’ αρέσαν οι Σούπερ ήρωες.
Να φτιάξω ακόμη ένα φραπόγαλο και να ξαναδιαφορήσω. Το κάνω τόσον καιρό γαμώτο μου και αποτέλεσμα μηδέν. Δεν είναι όπως με τη ζέστη. Ο Καύσων είναι αρσενικός και συνήθως από αρσενικό σ’ αρσενικό αυτά δεν πιάνουν.
Και το μυαλό μου έγινε κουρκούτι
Να μαζέψω με τη σκέψη μου σταγόνες από παλιότερες βροχές και να τις αμολήσω από ψηλά. Αυτό είναι! Έτσι θα … Ναι αλλά πες ότι τις μαζεύω. Πως θα ανεβώ στον ουρανό να τις πετάξω. …
- ΧΜ!! Πρόβλημα!
- Πρόβλημα;
- Πρόβλημα!
- Κάποιος να το λύνει;
- Καλέστε αμέσως ….
- Ποιόν;
- Τον αστυνόμο Σαΐνη!!!
Μαλακία! Δε μας φτάνει η κάψα μας! Οι μπάτσοι μας λείπαν τώρα.
Να γνέψω σ’ ένα σαλιγκάρι να μου πει την κρυψώνα του να τη βγάλουμε μαζί μέχρι να δροσίσει. Καλό αλλά λίγο Ψυχεδελικό! Εξάλλου μπορεί να θέλει να μείνει μόνο με την Καλοκαιρινή Μελαγχολία του. Να μην ενοχλώ κιόλας!
Να σπάσω το δόντι μου και να στείλω το μυαλό μου στον οδοντίατρο μακριά απ’ την κάψα του μπετόν; Δε δάγκωνα καλύτερα τη γλώσσα μου; Τώρα πέρα από τη ζέστη θα ‘χω κι άλλο μπελά. God Damned!
Να μετακομίσω προσωρινά στο Χαλάνδρι στη μονοκατοικία των φίλων που ‘χει δέντρα, χώμα και πιο λίγο μπετόν; ΝΑΙ! ΑΥΤΟ ΘΑ ΚΑΝΩ! Θα την πέφτω στη σκιά. Θα πίνω πορτοκαλάδες και νερά χωρίς χάπια και άμα νυχτώνει θα κοιτάζω το μισοφέγγαρο που πάει να γεμίσει, χαϊδεύοντας το πιο όμορφο πόιντερ του κόσμου. Αυτό που λες Μαρία ΘΑ ΚΑΝΩ!

H foto είναι απ' το
http://www.arcetri.astro.it/~palla/ANDREAIMMAGINI/sun/x-ray_sun.jpg

Νάτος πάλι ο Ιούνης

Νάτος πάλι ο Ιούνης! Φορτωμένος αστάθεια. Γεμάτος παιδικά κατάλοιπα.
Με τις απότομες αλλαγές στο τσεπάκι και τις θερινές κατηφοριές στα έρμα καμένα πόδια του.
Πάνω κάτω στην Ελλάδα. Με φίλους που ακόμα στέκονται δίπλα μου. Με εκκρεμότητες που βάφουν τις αποστάσεις με αβέβαια χιλιόμετρα. Με το αβέβαιο μισό της ζωής που υπολείπεται να απαιτεί καθορισμό Εδώ και Τώρα.
Περπατώ στους αεροδιάδρομους χαϊδεύοντας τα φτερά πιθανών Αγγέλων και αντικαθιστώ ακόμη ένα ονειρεμένο ταξίδι με κάποια υποχρέωση.
Το μέλλον με γιουχάρει δείχνοντας τα δόντια του. Φτύνει στον αέρα και γεμίζει σάλια την ανάσα μου. Κάποιοι λεν πως ο αέρας είναι πολύ ξηρός και έτσι πρέπει να γίνει. Αλλιώς τα κομμάτια του θα γδάρουν το λαρύγγι μου κι σκόνη στα πνευμόνια θα με σκάσει.
«Κι η πνευμονοκονίαση, κι η πνευμονοκονίαση κι αυτή θα έχει πάψει
ρομποτανθρωπομήχανση και ξυπνοπνευματύπνωση
και χρυσωμένο χάπι

Θα είσαι με μπαταρία
να εκτελείς εργασία
με σούπερ ενημέρωση, τροφή και διασκέδαση
θα πλέεις σ' ευφορία»

Κλείνω το μαγνητόφωνο και ακουμπάω το τηλέφωνο

Τα εικαστικά έργα είναι απ' το Φεστιβάλ της Βαβέλ στο Γκάζι. Θα μας περιμένουν μέχρι την Κυριακή 17/6 το βράδυ.

"ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΑΛΙΑ"

«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του»

(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)

«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδια, όχι ο κανόνας...»

Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007

Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες ινοσάρκωμα.

Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο και τον ακρωτηριασμό, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια και επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Πέρα από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.

Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαϊου 2007.

Ήταν μόλις 30 ετών.

Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο. Στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://fakellaki.blogspot.com/, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον όρκο που έδωσαν στον Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.

«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ' αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.»

(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου - μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)

Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν. 2071/1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του Ε.Σ.Υ:«Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας»Η Αμαλία Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα. Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:

* ΝΑ ΠΑΡΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ

* ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΘΥΜΑΤΑ ΕΞΑΙΤΙΑΣ ΧΡΟΝΟΒΟΡΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ

* ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΕΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ

* ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ.

* ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ Η ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑΑΣ ΠΑΨΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΝΑ ΛΑΔΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΑΜΕΙΒΟΝΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.

* ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ

* ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ

* ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ. ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.

Την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να δώσετε φακελάκι, μην το κάνετε. Προτιμήστε καλύτερα να κάνετε μια δωρεά. Η τελευταία επιθυμία της Αμαλίας ήταν η ενίσχυση της υπό ανέγερση Ογκολογικής Μονάδας Παίδων.(Σύλλογος Ελπίδα, τηλ: 210-7757153, e-mail: infο@elpida.org, λογαριασμός Εθνικής Τράπεζας: 080/480898-36, λογαριασμός Alphabank: 152-002-002-000-515. Θυμηθείτε να αναφέρετε ότι η δωρεά σας είναι "για την Αμαλία").

ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΗΣ ΑΜΑΛΙΑΣ

http://giatinamalia-blog.blogspot.com/

Είσαι το σκοτεινό παρακράτος και είναι ο ενεργός πολίτης

Να παραμείνει στη φυλακή ο 19χρονος φοιτητής με τα «πράσινα παπούτσια» προτείνει ο εισαγγελέας προς το Συμβούλιο Πλημμελειοδικών Θεσσαλονίκης

Κι εγώ του αφιερώνω τις σκέψεις που μου δημιούργήθηκαν διαβάζοντας το άρθρο της Ελευθεροτυπίας


Είσαι ο Θάνατος και είναι το φως της ΖΩΗΣ
Είσαι το σκοτεινό παρακράτος και είναι ο ενεργός πολίτης
Είσαι αιμοβόρο παράσιτο και είναι η Δημιουργία
Είσαι η δολοφονική εκδίκηση και είναι η Αγάπη
Είσαι ο σιχαμερός μικροαστός που κοιτάει την πάρτη του πατώντας επί πτωμάτων
Είναι η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ όσων τιμούν το ανθρώπινο είδος.

Ράδιο Κούπα - Τέλος εποχής

Μόλις πέταξα την αγαπημένη μου κούπα. Έγραφε πάνω της RADIO και είχε πάνω της ένα ωραίο λογότυπο με μια κεραία. Συντροφιά μου κοντά 10 χρόνια. Την κουβαλούσα από σπίτι σε σπίτι όλα αυτά τα χρόνια και την έσπασα κατά λάθος σήμερα το πρωί. Θα μπορούσα να την κολλήσω και να συντηρήσω κολλημένο το παρελθόν που κουβαλάει πάνω της. Δεν το θέλησα και την πέταξα. Εξάλλου τι νόημα θα είχε; Το Ραδιόφωνο έχει σταματήσει να υπάρχει ως μέσον που μ’ έκανε να ονειρεύομαι εδώ και κοντά 13 χρόνια. Όσο για το συναισθηματικό φορτίο της καλύτερα που τράκαρε στο μάρμαρο του νεροχύτη σήμερα το πρωί. Κάπως έπρεπε να απαλλαγώ απ’ αυτό. Κι επειδή δεν έπαιρνα εγώ την απόφαση …
Ήταν ωραία κούπα, αλλά έπρεπε να φύγει.

Πόρτες 26/5/07 – Ένα μήνα μετά

Σαν τους λαγούς στο Inland Empire
- Τι είν’ αυτός ο θόρυβος στην πόρτα;
- Θόρυβος; Μα δεν άκουσα τίποτα
- Μα πως; Εμένα μου φάνηκε σαν να είναι κάποιος πίσω απ’ την πόρτα. Για πάνε δες
Σηκώνεται ο άνδρας και πηγαίνει στην πόρτα. Την ανοίγει, κοιτάζει πίσω της, δε βλέπει τίποτα.
- Είδες που σου ‘λεγα; Δεν είναι κανείς
- Ε τότε ποιος έκανε το θόρυβο που άκουσα;
- Μάλλον ο αέρας
- Ο αέρας; Και ποιος τον κάλεσε;
Πίσω απ’ τα κλειστά παράθυρα, στους φθαρμένους x-γυαλιστερούς καναπέδες, κοιτάμε τη βροχή να μουλιάζει τα παντζούρια και μαζί τις μέρες μας. Κοιτάμε τη ζωή μας να περνάει χωρίς εμάς, γεμάτη με τσαρλατάνους που μπαίνουν σπίτι μας από τη γυάλινη πόρτα που αφήσαμε ανοιχτή στο κέντρο του σαλονιού μας.

- Τι είν’ αυτός ο θόρυβος στην πόρτα;
- Θόρυβος; Μα δεν άκουσα τίποτα
Οι εκδότες των δωρεάν χαρτιών φορώντας μπλουζάκια που γράφουν “tus ti ferame kiafti tin pempti” γελάνε πίσω απ’ τις πλάτες μας καθώς μας βλέπουν να αγοράζουμε αδιαμαρτύρητα τις ενοχές -τι χρώμα να 'χουν;- που έχουν προσφορά αυτή τη βδομάδα.
Ξυπνώ το πρωί και κάνω άφθονο ελαφρύ καφέ. Τέτοιον χρειάζονται οι στιγμές μου. Για διαρκή Υποδόρια ένταση χωρίς διαλλείματα. Κοιτάζω τον ηλιακό απέναντι και με τυφλώνει. Ίσως να ‘ναι Αυτό που χρειάζομαι περισσότερο απ’ οτιδήποτε άλλο. Ίσως να ‘ναι αυτό που χρειάζονται οι φωτογραφίες για να χλομιάσουν, όταν μένουν κενές απ’ τα πρόσωπα που οι δήμιοι δρόμοι παίρνουν μακριά μας.
- Κι ύστερα σκέφτομαι πως η ζωή προχωράει
- Ναι! Με πατερίτσες!
- Έστω κι έτσι. Πρέπει να την στηρίξουμε. Να την σπρώξουμε να πάει μπροστά.
- Και τι σημαίνει μπροστά;
Είναι απ’ τις στιγμές που η πραγματικότητα συνδικαλίζεται και σβήνει κάθε τι που προσπαθεί να ζωγραφίσει γράμματα απ’ το αύριο. Που ζητάει απ’ την ελπίδα να κρυφτεί στο σκούρο πάτο του φλιτζανιού, που γεμίζει με όλο και πιο ελαφρύ καφέ.

G = ΓΙΟΡΤΗ Β = ΒΡΟΧΗ

Οι φίλοι μου Βακόνδιος, Πρίντεζης και Φρέρης με περιμένουν ντυμένοι Δύτες στον Ταρσανά, να συνεννοηθούμε για τις νέες εξελίξεις. Αιρετικοί Φήμιοι τον τελευταίο καιρό διαδίδουν πως οι Κυκλάδες του 2107 θα είναι απαράλλαχτες (fuck simile) με τις σημερινές, έχοντας την ίδια ακριβώς λειτουργία, ενταγμένη φυσικά στο επίπεδο του επόμενου αιώνος. Κάποιοι καιρdοσκόποι αγοράζουν παραθαλάσσια οικόπεδα στο Δελφίνι, διαδίδοντας ταυτόχρονα πως η όμορφη αυτή παραλία θα είναι η πρώτη που θα πληγεί απ’ τις μέλλουσες υπερπλημμυρίδες και κάποιοι άλλοι, οι πιο επικίνδυνοι ίσως, διαβάζουν αθλητικές εφημερίδες πίνοντας αρειμανίως φραπέδες και τσιγάρα. Extreme κομμώτριες αναλύουν, χωρίς τίποτα να το έχει προκαλέσει, τις νέες τάσεις του επόμενου αιώνα στην ενδοκομμωτική (Inner coiffure – Inner styling), ενώ polyχρωμες αναγνώστριες του περιοδικού Σούπερ Κατερίνα, χωρίς τίποτα επίσης να το έχει προκαλέσει, ανησυχούν για την επαναφορά του μικρομεσαίωνα της Γιουροβίζιον μέσω της τηλεοπτικής τρομοκρατίας και την τελική νίκη του Τέρη Χρυσού.
Στο πλοίο με την ψυχεδελική ονομασία Blue Staff «ΙΘΑΚΗ» φτάνουν μία μία όλες οι φοβισμένες σκέψεις των Συριανών συντρόφων μου και κοκκινίζουν περισσότερο απ’ ότι πρέπει το ηλιοβασίλεμα που με υποδέχεται στο Πόρτο Καζίνο της Ερμούπολης.
Αφήνω τις βαλίτσες στον καταπέλτη του πλοίου και απομακρυνόμενος τις στέλνω με μια σκέψη στο ξενοδοχείο Dream, αλλά αυτές επιστρέφουν άπρακτες στο ίδιο σημείο. Και το χειρότερο; Μοιάζουν σα να μην κουνήθηκαν ποτέ τους. Κι όμως!...
Τέλος πάντων. Αποδέχομαι την ήττα μου και τσατισμένος με τον εύπιστο εαυτό μου, αλλά και με τους Κινέζους πωλητές που με διαβεβαίωναν ότι οι βαλίτσες μου δεν ήταν απλές αλλά Super Telematics Dalmatics με βούλες, τις φορτώνομαι και ξεκινώ το ταξίδι μακριά απ’ την Ιθάκη. Φτάνω στο ξενοδοχείο Dream απαγγέλλοντας Βογοριανή ποίηση, φόρο τιμής στη μνήμη του Dr Phd D.A. και, τώρα που το σκέφτομαι καλύτερα, ίσως ακόμα ν’ ανεβαίνω τα σκαλιά για τον 4ο όροφο σε κάποια άλλη παράλληλη διάσταση. Δε δικαιολογείται αλλιώς το πεισματικό πιάσιμο όλων των ενεργών μυών του σώματός μου.
Το μπάνιο (The famous Dream Natural Lukumi shower) άνοιξε αυτόματα κι έκλεισε επίσης αυτόματα, δυο μέρες μετά. Η αιτία εμφανής! Ένα τεράστιο μαύρο σύννεφο γεμάτο νερό εγκαταστάθηκε στον ουρανό του νησιού και άδειαζε με δύναμη και θόρυβο το φορτίο του σε δίκαιες και άδικες στέγες, σε δίκαιους και άδικους ανθρώπους. Απ’ τη στιγμή μάλιστα που άρχισε να ποτίζει τα επιδερμικά μας κύτταρα μέχρι τη στιγμή που τα μούλιασε σε τέτοιο σημείο ώστε να θεωρούνται επιστημονικώς σάπια, ορδές μετεωρολόγων υπαλλήλων της ΕΜΥ σχημάτιζαν ουρές έξω απ’ την Αγροτική Τράπεζα της παραλίας να πληρωθούν για την ακραία και έντονη φαινομενολογία στην οποία είχαν στοιχηματίσει το τελευταίο διάστημα όλη τους την περιουσία.
Πίνω καφέ και τρώω λουκούμι τριαντάφυλλο στο Ελληνικόν, όταν η επίτροπος Σοφία Ρούσσου μ’ ενημερώνει ότι όλα είναι υπό έλεγχο και κλείνοντάς μου το μάτι με διαβεβαιώνει ότι ο δρόμος για τον Ταρσανά είναι ανοιχτός από νερά και μετεωρολόγους. Χαίρομαι με τα μαντάτα και έχοντας εκπληρώσει την ανάγκη μου για καφεΐνη παίρνω το δρόμο για το Νεώριο.
Πτώματα υποψήφιων γαμπρών κείτονται στην άκρη του δρόμου πλημμυρισμένα στο αίμα, άλλα με γόβες στα ανοιχτά τους κεφάλια κι άλλα σκασμένα, με την κοιλιά ανοιχτή και το στόμα τους μπουκωμένο με κουφέτα. Στην άκρη του μουράγιου, αλαφιασμένες νύφες τραγουδούν το «Έχε Γειά Καημένε Κόσμε» και με τη σειρά φουντάρουν στο Αιγαίο. Η επίτροπος Σοφία μου στέλνει μήνυμα λέγοντάς μου να μην ανησυχώ για το φαινόμενο και μου εξηγεί πως πρόκειται για κοπέλες που είχαν επενδύσει όλη τους τη ζωή στο όνειρο ενός γάμου στον κήπο ακριβού ξενοδοχείου δίπλα στην πισίνα και απ’ τη στιγμή που ο καιρός τους τα χάλασε και δεν θα είχαν πια όνειρο, αλλά ούτε και άλμπουμ με φωτογραφίες να δείχνουν στις φίλες στο γραφείο, δεν είχαν και κανένα ιδιαίτερο λόγο να ζουν. Όσο για τους υποψήφιους γαμπρούς... Τους σκότωσαν οι ίδιες με παραδειγματικό τρόπο, φορτώνοντάς τους την αποτυχία της τελετής.
Το αμάξι μου ρολάρει παράξενα, γλιστρώντας στο ανθρώπινο αίμα. Φαντάζομαι πως όταν λειώσουν τα κουφέτα θα επέλθει ισορροπία (Sugar Equilibrium) . Αυτές κι άλλες πολλές, ήταν οι σκέψεις μου όταν τα μάτια μου γέμισαν με βέλη Νέον που έδειχναν μια τεράστια επιγραφή με την Ένδειξη «ΤΑΡΣΑΝΑΣ». Φτάσαμε, σκέφτομαι, και ακολουθώντας το τελευταίο βέλος με την ένδειξη «Ρ» ετοιμάζομαι ψυχολογικά για παρκάρισμα. Παρκάρω.
Οι φίλοι μου Βακόνδιος, Πρίντεζης και Φρέρης με περιμένουν ντυμένοι Δύτες τον Ταρσανά να συνεννοηθούμε για τις νέες εξελίξεις. Ανησυχώ!
Οι φίλοι μου Βακόνδιος, Πρίντεζης και Φρέρης με περιμένουν ντυμένοι Δύτες τον Ταρσανά να συνεννοηθούμε για τις νέες εξελίξεις. Ανησυχώ!


- Απ’ αυτό το σημείο και μετά, δυστυχώς ο δίσκος είναι κατεστραμμένος.
- Να πάρει!!
- Δυστυχώς δε μπορέσαμε να ανακτήσουμε τα δεδομένα. Ήταν ηλεκτρονικά ψηφιοποιημένα και ξέρετε … πως ήταν τότε
- God Damned! Κι είχα στηρίξει τόσα σ’ αυτό το εύρημα! Τον Βακόνδιο, τον Πρίντεζη και τον Φρέρη τους ρώτησες;
- Ήταν το πρώτο πράμα που έκανα πριν σας καλέσω και μάλιστα τ’ άκουσα κιόλας
- Γιατί;
- Τι Γιατί; Οι Βακόνδιος, Πρίντεζης και Φρέρης είναι οι Τελετάρχες! Ήρθαν ντυμένοι δύτες, μου είπαν ό,τι ήξεραν βιαστικά και έφυγαν κατευθείαν για το Μνημείο στον ΤΑΡΣΑΝΑ. Σήμερα είναι η Γιορτή και είχαν αφήσει ένα σωρό εκκρεμότητες …
- Και;
- Τίποτα! Δε θυμούνται τίποτα. Ξέρουν, ό,τι ξέρουμε κι εμείς.
- Δηλαδή;
- Τίποτα παραπάνω απ’ ό,τι αναφρέρει κι αυτό το ημερολόγιο.
- Καλά! Άντε κλείσ’ τα να πηγαίνουμε.
- Να πηγαίνουμε; Να πετάξουμε πρέπει! Με τούτα και με κείνα ξέχασα ν’ αγοράσω κόκκινο χρώμα για το γιό μου. Θα’ ναι ντυμένος και θα με περιμένει να τον βάψω κι εγώ ακόμα είμαι δω. Ξέρεις, είναι η πρώτη φορά που ντύνεται Νεκρός Γαμπρός και δε θέλω να του τη χαλάσω.
- Και η δικιά μου, θα είναι Νυφούλα στο μουράγιο!
- Ακόμα εδώ είμαστε; Φύγαμε! Α! και Χρόνια πολλά!
- Χρόνια πολλά! Και του χρόνου!


Με αφορμή το βροχερό 3ο Φεστιβάλ Επιστημονικής Φαντασίας στη Σύρο 18-20 Μάη 2007