Πέμπτη, Φεβρουαρίου 08, 2007

Το μανιφέστο του "Καλού Οτιδήποτε" - LSD text για μια προσωρινή απελευθέρωση.


ΟΛΑ τα παράξενα του κόσμου σ' ένα μανιφέστο. Το μανιφέστο του «Καλού Οτιδήποτε». Μια συλλογή από καλά κείμενα, καλά τραγούδια, καλές εικόνες, καλές σκέψεις, καλές πράξεις. Μια συλλογή μ' όλα τα όμορφα και καλά του κόσμου. Μ' ΟΛΑ αυτά που ο μέσος κατεργάρης έχει απορρίψει με τον χαρακτηρισμό: «Παράξενα». Μ' αυτόν το χαρακτηρισμό που ξορκίζει και στέλνει στον αγύριστο ΟΛΑ αυτά που τον ξεβολεύουν απ' τη σιγουριά της αλυσίδας, την ασφάλεια του συρματοπλέγματος.
Το μανιφέστο θα σκάσει σα μπαλόνι στο στερέωμα κι οι καρδιές μας θα γλυκάνουν βουτηγμένες σ' ένα πεντακάθαρο, διάφανο σιρόπι. Ο ουρανός θα γεμίσει με πολύχρωμες ηλιαχτίδες κι ένα σωρό αγγελούδια θα σεργιανούν στα ανθόμορφα σύννεφα.
Καθισμένοι σε γρασίδια θα γράφουμε Ύμνους στη Χαρά και το μέλλον θα 'ρχεται για μια καλησπέρα μην έχοντας τίποτα πιο όμορφο να υποσχεθεί. Τα ευαγγέλια και τα βιβλία ιστορίας δε θα 'χουν καμιά
αξία. Η ουτοπία θα 'χει καταργηθεί απ' το λεξικό.
Θα υπάρχει μόνο στον ορισμό του
Σοσιαλισμού.

Χτες απελευθερώθηκαν μισοπεθαμένοι οι απεργοί πείνας.
Με θάνατο εκδικείται το κράτος των σκλάβων όσους υψώνουν τα κεφάλια τους πάνω απ' την μούχλα του.


ΥΓ: Από αύριο , με τις ευχές σας, θα είμαι στο δρόμο.

Αυτά που λες Μαρία!

Τρίτη, Φεβρουαρίου 06, 2007

Xούντα is No 4

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΜΕ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ 4/2/07 ΕΞΕΔΩΣΑΝ ΟΙ ΘΕΡΑΠΟΝΤΕΣ ΓΙΑΤΡΟΙ ΤΩΝ ΑΠΕΡΓΩΝ ΠΕΙΝΑΣ Ο.ΚΟΣΜΟΠΟΥΛΟΥ ΚΑΙ Θ. ΚΑΡΑΜΠΕΛΗΣ ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Αθήνα, 4/2/2007

Οι υπογράφοντες ιατροί ειδικοί παθολόγοι Αθανάσιος Καραμπέλης, αναπληρωτής διευθυντής στο Νοσοκομείο Μεταξά και Όλγα Κοσμοπούλου, επιμελήτρια Β΄ στο Γενικό Κρατικό Νοσοκομείο Νικαίας, κατόπιν ειδικής εξουσιοδοτήσεως από την Ένωση Ιατρών Νοσοκομείων Αθηνών ? Πειραιώς (ΕΙΝΑΠ), παρακολουθούμε τακτικά τους προφυλακισμένους από 6/5/2006 κρατούμενους κ. Ζαντορόζνι Ταράσιο, ετών 25, και κ. Κυριακόπουλο Γεράσιμο, ετών 31, οι οποίοι νοσηλεύονται στο Γενικό Κρατικό Νοσοκομείο Νικαίας από την 9η Ιανουαρίου 2007 σε σοβαρή και επιδεινούμενη κατάσταση λόγω της απεργίας πείνας στην οποίαν έχουν προχωρήσει, ο πρώτος από 29/11/2006και ο δεύτερος από 15/12/2006 (επί 65 και 50 ημέρες αντίστοιχα μέχρι σήμερα), με αίτημα το αυτονόητο δικαίωμά τους να σταματήσει η αδικαιολόγητα παρατεταμένη και αναίτια προφυλάκισή τους και να αφεθούν ελεύθεροι μέχρι την δίκη τους, αφού δεν έχουν δικαστεί και άρα είναι κατά τεκμήριο αθώοι, και συνεπώς τιμωρούνται προληπτικά, ενώ πιθανότατα θα αθωωθούν στο δικαστήριο, όπως έχει επανειλημμένα συμβεί ξανά σε ανάλογες περιπτώσεις.

Οι υπογράφοντες ιατροί είμαστε σήμερα υποχρεωμένοι να καταγγείλουμε ότι επανειλημμένα κατά την προσπάθειά μας να ασκήσουμε το έργο μας ως θεράποντες ιατροί υφιστάμεθα την ανεπίτρεπτη παρέμβαση και ουσιαστική παρεμπόδιση στην άσκηση των καθηκόντων μας από τους φρουρούς των κρατουμένων, οι οποίοι - όλοι και χωρίς εξαιρέσεις - επιμένουν να εισέρχονται μαζί με τους γιατρούς στο κελί των κρατουμένων ασθενών, και ακόμη επιμένουν να παρίστανται δίπλα στους γιατρούς στο κελί κατά την εξέταση των ασθενών, και να γίνονται αυτήκοοι και αυτόπτες της ιατρικής εξέτασης, παραβιάζοντας κατάφωρα τα δικαιώματα των ασθενών κρατουμένων και ιδιαίτερα των ασθενών κρατουμένων απεργών πείνας για τους οποίους οι ΚΑΤΕΥΘΥΝΤΗΡΙΕΣ ΟΔΗΓΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΩΓΗ ΤΩΝ ΑΠΕΡΓΩΝ ΠΕΙΝΑΣ της ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΕΝΩΣΗΣ ΙΑΤΡΩΝ στην πρόσφατη (14/10/2006) ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΠΕΡΓΟΥΣ ΠΕΙΝΑΣ καθορίζουν ότι «Οι γιατροί πρέπει να συνομιλούν με τους απεργούς πείνας ιδιαιτέρως, και εκτός του πεδίου ακρόασης άλλων προσώπων».
Με αυτή την απαράδεκτη, προκλητική και παράνομη συμπεριφορά τους οι φρουροί των κρατουμένων απεργών πείνας επιδιώκουν συνειδητά να παραβιάζουν βάναυσα το ιατρικό απόρρητο των ασθενών κρατουμένων το οποίο πρέπει να είναι το ίδιο ιερό και απαραβίαστο για τους φυλακισμένους όσο και για τους ελεύθερους πολίτες, καταπατούν συνειδητά την ιατρική δεοντολογία μη σεβόμενοι τους ιατρούς κατά την εκτέλεση του λειτουργήματός τους, παραβαίνουν εν γνώσει τους τις διεθνούς ισχύος έγκυρες οδηγίες της ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΕΝΩΣΗΣ ΙΑΤΡΩΝ για τους κρατούμενους απεργούς πείνας, ενώ αρνήθηκαν ακόμη και να διαβάσουν την ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΠΕΡΓΟΥΣ ΠΕΙΝΑΣ την οποία τους δώσαμε, και εν συνόψει συμπεριφέρονται με πλήρη περιφρόνηση για τα δικαιώματα των ασθενών κρατουμένων απεργών πείνας, το ίδιο και με πλήρη περιφρόνηση για τα δικαιώματα των γιατρών θεραπόντων κατά την άσκηση των ιατρικών τους καθηκόντων.
Οι φρουροί ισχυρίζονται ότι «εφαρμόζουν τον νόμο και εκτελούν εντολές». Όμως δεν υπάρχει, όσο εμείς γνωρίζουμε, νόμος ή διάταγμα που να διατάζει την παραβίαση των δικαιωμάτων των ασθενών κρατουμένων και των απεργών πείνας, αλλά και εάν υπάρχουν εσωτερικές εντολές, διαταγές κλπ, δεν έχουν ισχύ τέτοιες διατάξεις γιατί υπερισχύουν το Σύνταγμα και οι νόμοι, αλλά και το διεθνές δίκαιο και η διεθνής ιατρική δεοντολογία που έχουν καθολική και διεθνή εφαρμογή.
Επί πλέον πρέπει να υπογραμμισθεί ότι οι εκτελούντες απάνθρωπες διαταγές όχι μόνο δεν είναι ανεύθυνοι, αλλά έχουν πλήρη την ευθύνη, και μαζί με εκείνους που δίνουν ή εκδίδουν τέτοιες απάνθρωπες διαταγές παραβίασης στοιχειωδών και απαραβίαστων ανθρώπινων δικαιωμάτων είναι στο ακέραιο υπόλογοι για τις παράνομες πράξεις τους.
Αυτή τους η συμπεριφορά συνειδητά επιδιώκει να εμποδίσει ουσιαστικά την ιατρική εξέταση και να ακυρώσει στην πράξη το έργο του γιατρού, και μάλιστα επιδιώκει να καταστήσει αδύνατη την απόλυτα απαραίτητη εμπιστευτικότητα μεταξύ των απεργών και των θεραπόντων ιατρών, επιδιώκει να καταστήσει αδύνατη την ανάπτυξη της ιδιαίτερης σχέσης ιατρού ? ασθενούς που είναι απολύτως αναγκαία πάντοτε αλλά είναι ιδιαίτερα κρίσιμη σε περιπτώσεις κρατουμένων ασθενών και μάλιστα απεργών πείνας οι οποίοι χρήζουν ιδιαίτερης προσοχής και μεταχείρισης, με απόλυτη εμπιστευτικότητα μεταξύ των απεργών και των θεραπόντων ιατρών.
Οι υπογράφοντες ιατροί μη δυνάμενοι να ανεχθούμε την βάναυση και παράνομη αυτή συμπεριφορά των φρουρών, και για να διασφαλίσουμε τα δικαιώματα των ασθενών μας και να περιφρουρήσουμε την εμπιστευτικότητα της ιατρικής εξέτασης, αναγκαζόμαστε επανειλημμένα να διαπληκτιζόμαστε φραστικά με τους φρουρούς, καινα επιμένουμε μέχρι να βγουν έξω από το κελί των ασθενών ώστε να ασκήσουμε κατά το δυνατόν τα καθήκοντα μας χωρίς να παραβιάζεται το ιατρικό απόρρητο και η απαραίτητη εμπιστευτικότητα μεταξύ ιατρού - ασθενούς.
Επιφυλασσόμεθα όμως παντός νομίμου δικαιώματός μας να απαιτήσουμε την αυστηρή και παραδειγματική τιμωρία όλων των φυσικών αλλά και των ηθικών αυτουργών αυτής της βάναυσης παραβίασης του ιατρικού απορρήτου, της παραβίασης της αναγκαίας εμπιστευτικότητας μεταξύ ιατρού ? ασθενούς και ιδίως κρατούμενου απεργού πείνας, της προσβολής των δικαιωμάτων των ασθενών κρατουμένων απεργών πείνας, και της προσβολής των δικαιωμάτων των ιατρών κατά την άσκηση των ιατρικών τους καθηκόντων.
Σε σχέση με την κατάσταση της υγείας των απεργών πείνας και επιπλέον των όσων αναφέρθηκαν στις γνωματεύσεις μας της 23/1/2007, πρέπει να επισημανθούν τα κάτωθι :
Με πολλή προσοχή υπογραμμίζουμε ότι η ιδιαίτερα επιβαρημένη κατάσταση των δύο κρατουμένων απεργών πείνας παραμένει κρίσιμη και δεν επιτρέπει την επί μακρόν παράταση της σημερινής εκκρεμότητας, αζημίως για την υγεία και την ζωή των απεργών πείνας.
Καταγγέλλουμε με όλη μας την δύναμη την απαξία με την οποία η πολιτική ηγεσία της χώρας αντιμετωπίζει το πρόβλημα. Οποιαδήποτε δυσμενής για την υγεία και την ζωή τους εξέλιξη θα αποτελεί διαρκές όνειδος για τη χώρα μας.
Εμείς ως θεράποντες ιατροί των κρατουμένων απεργών πείνας, με συνέπεια απέναντι τους, κάνουμε το καθήκον μας για να διατηρήσουμε στην ζωή τους δυο ασθενείς μας.
Εκείνοι που είναι υπεύθυνοι για την προφυλάκιση, και την επί εννεάμηνο παράταση της χωρίς δίκη φυλάκισης δυο πολιτών, και είναι επίσης υπεύθυνοι για την εξώθηση των δύο κατά τεκμήριο αθώων συμπολιτών μας στο έσχατο μέσο της απεργίας πείνας για να διεκδικήσουν το αυτονόητο, δηλαδή να μην τιμωρούνται με φυλάκιση χωρίς να έχουν δικαστεί, εκείνοι που έχουν την ευθύνη για όλα τα παραπάνω νομίζουν ότι έχουν κάνει και εξακολουθούν να κάνουν το καθήκον τους όταν αδιαφορούν για την τύχη των θυμάτων τους ;
Διερωτώμεθα έως πότε νομίζουν ότι μπορεί να συνεχίζεται η εκκρεμότητα αυτή, με επικρεμάμενο τον κίνδυνο ανήκεστης βλάβης ή και απώλειας του πολυτιμότερου αγαθού για δύο κατά τεκμήριο αθώους προφυλακισμένους κρατούμενους απεργούς πείνας ;
Διερωτώμεθα ως εκ τούτου εάν εξέλιπε πλέον παντελώς και η στοιχειώδης συναίσθηση ευθύνης, εάν εξέλιπε εντελώς ηευαισθησία της πολιτείας και των οργάνων της.

ΟΙ ΙΑΤΡΟΙ
Όλγα Κοσμοπούλου
Επιμελήτρια Β΄ ΕΣΥ,
Γενικό Κρατικό Νοσ/μείο Νικαίας
Αθανάσιος Καραμπέλης,
Αν. Δ/ντης ΕΣΥ
Νοσοκομείο ΜΕΤΑΞΑ ΠΕΙΡΑΙΑ



(Αντιγραφή απ' το indymedia)

Κυριακή, Φεβρουαρίου 04, 2007

4 χρώματα με άρωμα μαστίχας Χίου (No zugar)

Δημιουργία! Δημιουργία! Δημιουργία!
Σ' ένα αρχείο που μυρίζει κουλουράκια με κανέλλα, αντιγράφω όσα μείναν στο μυαλό μου από τους εφιάλτες, που σαν τυράγνια χρωστούμενη, εμφανίστηκαν τον τελευταίο καιρό και με ψιλοφαρμάκωσαν .



Υπερέβην εαυτόν! Γράφουν οι εφημερίδες μέσα μου κι εγώ τις κοιτάζω μασώντας μαστίχα Χίου κι απορώ!!! Μα τι λεν; Ποιόν εαυτό; Πού τονε βρήκα; (που λεν κι εδώ χάμου) Ίσως αυτόν τον ξεχασμένο στα πηγάδια με τις χτεσινές τοξίνες.

Ναι αυτόν!
Ναι τοξίνες!
Ναι πηγάδια!
Που νόμιζα λασπόνερα από βροχή και χώμα κι αυτά γυαλίζουν τα νερά τους και στην έρημο της παρατεταμένης Αλκυόνης.


Μίνκια!!! Ζούπα!
Ξημέρωμα! Γεμάτο σύννεφα.
Ανατρέχω στα ξημερώματα της ζωής που έζησα και βρίσκω θραύσματα από λέξεις που δεν είπα κι από άλλες που πέσαν σα μολύβι και βαλσάμωσαν ό,τι είχε απομείνει ζωντανό. Μισά διηγήματα. Μισά
τραγούδια. Μισόλογα. Απ' το μισό ή απ' το μίσος;
Τι μεσολάβησε απ' την πρώτη έκδοση
του Κάμα Τσούχτρα του Ν. Πλατή μέχρι την τροποποιημένη τελευταία; Μια ζωή! Απ' το Λεφορείο για τον Πολύγυρο μες το χειμώνα, στο αστικό για την Ομόνοια. Έμεινε ο χειμώνας όμως. Κάτι είναι κι αυτό. Κουτσουρεμένος, με χαρακτηριστικά Μαΐου, αλλά έμεινε.


Τεσππα!
Πάει πέρασε
! Αυτό ήταν. Τώρα θα κοιτάζω τ' άστρα γεμάτος ενοχές απ' την όποια απραξία προκύψει, σκεφτόμενος πως τα καλά θα έρθουν. Όπως κι ο Γκοντό.

Τετάρτη, Ιανουαρίου 31, 2007

Ο Σίσυφος, τα ένζυμα και 4 Να για το 2007

Με όμορφα ταξιδιάρικα διαμάντια της Ατλάντικ προσπαθώ να συνέλθω απ' τη χλαπάτσα και να ανακάμψω. Είναι όμως δύσκολο. Κι όσο περνούν τα χρόνια θα γίνεται ακόμα δυσκολότερο.
Τα συννεφάκια πάνω απ' το κεφάλι μου έχουν γεμίσει ερωτηματικά. Σε ένα απ' αυτά διαβάζω: « Τελικά αυτός που ανεβάζει τον βράχο στο βουνό είναι ο Σίσυφος, ή μήπως το ανθρωπάκι της μακέτας για την μείωση της Ενέργειας Ενεργοποίησης χάριν Ενζύμων;» Προσπαθώ να βάλω τελεία στο συρε κι έλα των άσκοπων παρεμβολών, που κάνουν το μυαλό μου να αμφιβάλει για πολλά που μέχρι χτες νόμιζα δεδομένα, και το κεφάλι μου να αναζητάει τη βοήθεια παρακεταμόλης για να μην πω σφυριού και αποκαλύψω την παράνοια που με πολιορκεί.
Τελευταία μέρα του Γενάρη και δε θα 'θελα με τίποτα ν' αφήσω κενό τον πρώτο μήνα του χρόνου. Οι αποφάσεις, ίδιες με τις περσινές.

Να γράφω ό,τι μου 'ρχεται, όπως μου 'ρχεται, όποτε μου 'ρχεται, προστατεύοντας το μπλογκ απ' την τυραννία της καθημερινής παραγωγής.
Να ψάξω
όσο το δυνατόν περισσότερα απ' τα κομμάτια που αισθάνομαι ότι είμαι φτιαγμένος
Να
μην παρασυρθώ απ' το λαϊκισμό.
Και κυρίως να .....

Ναι αυτό!!!! Να .....
Να έχω πάντα μια πόρτα ανοιχτή στο μυαλό μου να μπει το καινούργιο όταν βαρεθεί να περιπλανιέται στον κόσμο των ιδεών.



Αυτά που λες Μαρία! Και ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ !!!

Τρίτη, Δεκεμβρίου 26, 2006

Μέρες που 'ναι No 2 - dipende!


Διαβάζω για το πνεύμα των Χριστουγέννων κι απορώ!!
Πλάκα κάνω.
Δεν απορώ καθόλου.
Τα τελευταία χρόνια, όλο και περισσότερο, τείνω προς την άποψη ότι μέσω αυτού, με φιλανθρωπικά θαύματα, η κοινωνία της Αδηφάγου Αγοράς ξοφλάει εύκολα με τα μυριάδες δραματικά επακόλουθα της Απληστίας της.
Έτσι ξεμπερδεύω και δε μ' απασχολεί το θέμα.
Αυτό όμως το οποίο δεν έχω ξεκαθαρίσει και μ' απασχολεί ιδιαίτερα, είναι το ζήτημα της αλληλεπίδρασή μας με το περιβάλλον. Με το περιβάλλον όπως υπάρχει «αφ εαυτού» και όπως το 'χουμε ορίσει μέσα από τις συμβάσεις τις οποίες δεχόμαστε ως μέλη του υποσυνόλου που ορίζεται από τις σταθερές: Χ οικογένεια, στον Ψ τόπο της χριστιανικής Ελλάδος, την Ω εποχή, με την Υ καθημερινότητα.
Και ΝΑ οι παθογένειες!!!
- Κι αυτά τα Χριστούγεννα Μόνος!
- Κι αυτά τα Χριστούγεννα Μακριά απ' το σπίτι μου!
- Κι αυτά τα Χριστούγεννα Άνεργος!
ή
- Τι κρίμα! Μέρες που 'ναι, να 'ναι μόνος του!
- Τι κρίμα! Μέρες που 'ναι, να 'ναι φτωχός!
- Τι κρίμα! Μέρες που 'ναι, να 'ναι άρρωστος!

Επειδή όμως αισθάνομαι, ότι το θέμα αυτό, όταν ήταν μικρό ονειρευότανε να μεγαλώσει και να γίνει σεντόνι και δεν κάνει μέρες που 'ναι να σεντονιάζω. Σταματάω αυτή την περισπούδαστη ανάλυση για να θυμηθώ έναν ωραίο τύπο απ' το μακρινό μου χτες.



Πριν από πολλά πολλά χρόνια στην Ιταλία, ήταν ένα Ελληνόπουλο, μεγαλύτερο από μας, που το έλεγαν Γιώργο. Σ' όλους όμως ήταν γνωστό ως Giorgio, Giorgio "dipende" Ο θρύλος έλεγε ότι απ' το ξύλο που είχε φάει στη χούντα του έμειναν πολλά κουσούρια. Ένα απ' αυτά ήταν και το "dipende". Ό, τι και να του 'λεγες, ό,τι και να τον ρώταγες, η απάντηση ξεκινούσε με ένα χαρακτηριστικά μακρόσυρτο " ...dipende...". Για τον Giorgio δεν υπήρχε δόγμα, δεν υπήρχε καμιά απόλυτη αλήθεια. Μόνο μια λέξη υπήρχε, το περίφημο "Dipende", που μέσα του είχε κλεισμένη όλη την φιλοσοφία του, όλη την πείρα του, όλες του τις φοβίες. "Dipende" που μπορεί και να σημαίνει «Εξαρτάται απ' το σύστημα εννοιών και καταστάσεων στο οποίο ζεις και εξελίσσεσαι»
Στο σύστημά μας, αυτό το διάστημα έχει Γιορτές και συμπεριφερόμαστε Γιορτινά. Όπως για παράδειγμα πριν από λίγο καιρό είχε ιό της γρίπης των πτηνών και δεν τρώγαμε κοτόπουλα.
Τελικά κάποια πράματα μπορεί να 'ναι απλά, που λες Μαρία.
Μπορεί όμως και όχι, dipende.
ΧΕ! ΧΕ! ΧΕ!

Τρίτη, Δεκεμβρίου 19, 2006

Μέρες που 'ναι

Παρωχημένα μουσικά σχήματα ανταγωνίζονται, ποιό θα μετρήσει περισσότερες μονάδες στο χτεσινό ζωντανό αριθμολόγιο. Τα ακούω στο ραδιόφωνο και σκέφτομαι πως καλά θα ήταν να ήμουνα εγώ αυτός που κάθεται και τσαμπουνάει όλα αυτά τα μυστήρια περί τέχνης, μοναδικότητας του καλλιτέχνη κ.λπ, αλλά δυστυχώς δε μου 'κατσε. Κάποια άλλη φορά, ίσως. Ας μη με παίρνει όμως από κάτω, που δεν έδωσα στους φίλους μου τη χαρά να έχουν φίλο διάσημο. Μέρες που 'ναι.

Οι σκέψεις πετάγονται ως εδώ όποτε εμείς θελήσουμε και μας κάνουν το χατίρι να κολλήσουν στην οθόνη του πισιού φαρδιές πλατιές σαν αστακές.
Αμ δε! Έτσι νομίζουμε! Μας δίνουν την εντύπωση ότι μας κάνουν τη χάρη κι ότι θα 'ναι για πάντα δικές μας, ενώ στην πραγματικότητα κάνουν αυτό που ποθούν περισσότερο. Φυσικά σε συσκευασία δώρου, μέρες που 'ναι.

Κατά τ' άλλα οι νέες ελπιδοφόρες πένες, μετά από τόσο λάιφστάιλ που έχουν φάει είναι ακριβώς ίδιες κι απαράλλαχτες με τις 39000 δωρεάν της πιάτσας. Ανθυποπιστολάκια της εμπορικής γραφής. Υποταγμένα υποσύνολα σε διαφημιστάκουλες.
Αυτά! Και Σταματήστε να κανιβαλίζετε το ΧαραΚίρι μας!!! Μέρες που 'ναι!

Καλές Γιορτές που λες Μαρία να 'χουμε και του χρόνου σπίτια μας!


Παρασκευή, Δεκεμβρίου 08, 2006

Τετάρτη, Νοεμβρίου 29, 2006

Η κολόνια μπορεί να μυρίζει Αποικία



Λέξεις που μπορεί στην αντιγραφή τους να αντιμετώπισαν κάποιο σφάλμα που δε διορθώθηκε από κάποιο εξειδικευμένο Συντακτικο Γραματικό ένζυμο.

Λέξεις που ιστορικά μπορεί να αρρώστησαν και να μεταλλάχτηκαν.

Λέξεις που δανείστηκαν σε κάποιους και επιστράφηκαν αγνώριστες.
It's a typical...!

Λέξεις που νοιώθουν αφόρητη μοναξιά όταν αισθάνονται ότι δεν ενδιαφέρουν πια κανέναν. Πόσο μ' έχουν συγκινήσει κατά καιρούς!
Όλες αυτές οι λέξεις μαζί, έρχονται σε κάτι σκοτεινά μονοπάτια, όταν το μυαλό αδυνατεί να παράγει συμβατικά σχήματα, όταν αρνείται να ακολουθήσει λογικούς συνειρμούς και κάνουν πάρτυ, ξενυχτώντας το ελάχιστο κενό που έμεινε για αυτές τις δουλειές.


Ο Ήλιος δεν είναι Ηλιάτωρ!
Είναι ένα υπερφωτισμένο πυρηνικό διαστημόπλοιο.
Τα αστέρια είναι εδώ και χρόνια νεκρά
κι όλοι εμείς οι ρομαντικοί αστεροσκόποι είμαστε νεκρολάγνοι.
Ο αέρας αποτελείται από ...

Το νερό είναι υλικό για ...

Ο χρόνος ...

Πάλι ο χρόνος!
Κι όσο ήθελα να τον αποφύγω.
Μας κυνηγάει τελικά. Κι αυτό ... ίσως είναι αλήθεια.
Ή μήπως τον κυνηγάμε εμείς;
Μήπως τον σπρώχνουμε;
Ή μήπως μας σέρνει, μας τραβάει;

Μπα!!! Μάλλον ...

Δευτέρα, Νοεμβρίου 27, 2006

LAND HO!!


Φωνάζουν οι Ναύτες!!!
Καθισμένος στην πολυθρόνα μου με το καφέ ανοιχτό χρώμα, αλλάζω σταθμό στο μυαλό μου και διώχνω τον παρουσιαστή της x- ραδιοφωνικής εκπομπής που χρησιμοποιεί τη μνήμη μου για να επιζήσει.

Να ταξιδέψει πέρα,
πιο πέρα.
Όλο και πιο πέρα!

ΕΜΠΡΟΣ ΓΕΝΝΑΙΑΙΑΙΟΙ ΜΟΥΟΥ!!!!
ΕΜΠΡΟΣ ΠΑΛΙΚΑΡΙΑ ΜΟΥ!!!
ΝΑΥΤΕΣ ΜΟΥ ΤΙΜΗΜΕΝΟΙ ΕΜΠΡΟΟΟΟΣ!!

Ένα πλοίο Απόπλοιο
Ένα καράβι Σαράβει
Ένα καΐκι Μπρίκι
Στον ορίζοντα, που όσο πάει γίνεται παρόν. Παρόν.


Αλλάζω εποχή.
15 χρόνια μετά.
Αυτός γίνεται εκδότης ΠαραΜετα(ίσως και άλλων προθέσεων)φυσικών βιβλίων και κάποιο βράδυ εμφανίζεται μπροστά μου απ' την εκπομπή του Χαρδαβέλα.
- Να καλωσορίσουμε ....
- Καλως σας βρήκα κε χαρ!χα!δέλα
κι αν με επιτρέπεται θα ήθελα να χαιρετήσω τον φίλο μου ....
Γειά σου φίλε μου ....
- Γειά σου και σένα Φ!


Η ιστορία είναι σχεδόν πραγματική Μαρία μου!

Πέμπτη, Νοεμβρίου 23, 2006

Χούντα is (Νο 3)


Η ανεργία
κι οι τεχνιτές ανάγκες για όλο και περισσότερα, για όλο και πιο άχρηστα,
μαζί με τον κοινωνικό αναλφαβητισμό και την Ελληνοχριστιανική παπάρα,
να συνδιαμορφώνουν συνειδήσεις που σφραγίζουν αυτιά και μάτια σ' ό,τι καθημερινά κακοποιεί κάθε έννοια δικαίου
και κάνει τα 2 στα 3 παιδιά μας να δηλώνουν πως θέλουν να γίνουν μπάτσοι.
Μπάτσοι ρε ΓΑΜΩΤΟ ΜΟΥ!

(Γίνομαι χάλια όταν το σκέφτομαι)