Ένα ωραίο video

Ο Όμηρος συναντάει τον Τσιτσάνη ένα πρωινό που η επερχόμενη απεργία της 24/2/2010 δημιουργεί πολιτικούς συνειρμούς

Μια αδιόρατη μελαγχολία, συντροφιά με μελωδίες απ’ τη μοναχική πλευρά της ποπ, προσπαθεί να επιβληθεί στο πρωινό σκηνικό του συννεφιασμένου κάμπου. Πολιτική εξέγερση vs κοινωνικού αυτοματισμού. Ποιος θα νικήσει; Κανείς ίσως! Μάλλον κανείς. Όπως πάντα οι πονηροί και αδίστακτοι έχοντες, χτίζουν παγίδες για τους στενόμυαλους φουκαράδες και στέλνουν τους κυνηγούς τους στα δελτία των 8 να μαζέψουν θύματα – πτώματα (ποια λέξη να διαλέξω;)

Η αντικαθεστωτική πολιτική ως αντικαταθλιπτικό.

Ωραίο θέμα!! Αλλά πάλι, δύο «αντί» μαζί ….. ξέρω γω;

Και καπάκι σκάει η σοφιστεία:

«Δηλαδή, βάσει της άποψης που μετατρέπει δύο αρνήσεις σε μια κατάφαση, η καθεστωτική πολιτική λειτουργεί ως φορέας κατάθλιψης»;

Φυσικά δε μένει αναπάντητη.

«Θα μπορούσε, βέβαια να δημιουργεί θλίψη σε όσους την ασκούν, αν δεν ήταν, για τους περισσότερες απ’ αυτούς, εργαλείο προσωπικής ανέλιξης και συχνά πλουτισμού»

Μα όλοι είναι λαμόγια;

Όχι! Υπάρχουν και οι εύπιστοι, όπως κι αυτοί που συναινούν στο περιρρέον αίσχος, μη ασχολούμενοι.

Τα πουλιά συνεχίζουν να πετάνε χαμηλά. Μάλλον θα βρέξει. Εξάλλου το λιόλουστο χάραμα (κάτι σε Όμηρο δεν κάνει αυτό;) έχει, εδώ και κάμποσο, μετατραπεί σε συννεφιασμένο πρωινό …. που έχει πάντα συννεφιάάάά άάά κι αν κρίνω απ’ τους κατρουλονοτιάδες που μας έκατσαν εσχάτως, δε φαίνεται να φεύγουν γρήγορα τα γκρίζα νέφη.

Αυτά που λες Μαρία! Αλλά ….

Γιατί άραγε τα «νέφη» να είναι πιο ποιητικά απ’ τα «σύννεφα»;

Ομίχλη στη μικρή μας πόλη

Όταν νοτιάζει
οι δρόμοι χάνονται στα πούσια

Σκατάδι

Ακούω το radiobubble. Ο ήλιος κάνει περίεργα παιχνίδια πίσω απ’ τα σύννεφα. Η μπέμπα δίπλα μου, με σταυρωμένα τα χέρια της, κοιτάζει απορημένη. Περιδιαβαίνω τις ενημερωτικές σελίδες του ιντερνέτ και για ακόμη μια φορά, βλέπω να χαϊδεύουν την 8ετία σημίτη (καταστροφική λογιστική), το Χρηματιστήριο (πήραν τα φράγκα του κόσμου και τα έστειλαν έξω), τους Ολυμπιακούς (το μεγάλο φαγοπότι που ευθύνεται με τα προηγούμενα για το σήμερα) και να τα ρίχνουν μόνο στους απατεώνες του καραμαλή. Το χειρότερο όμως δεν είναι αυτό, αλλά το γεγονός ότι ο μέσος Έλληνας πιστεύει ότι θα επιστρέψει στον οικονομικό και εργασιακό μεσαίωνα για λίγο, για το καλό της πατρίδας και μετά θα τρώει με χρυσά κουτάλια. Και φυσικά δε διστάζει, καθοδηγούμενος απ’ τους Πρετεντέρηδες, να χαρακτηρίσει ως απάτριδες όσους ανησυχούν και αντιστέκονται στην καταπάτηση, εν μία νυκτί, δικαιωμάτων, που κατακτήθηκαν με αιματηρούς αγώνες. Κοιτάζω απ’ το μπαλκόνι, μας βλέπω να αγωνιζόμαστε για το 8ωρο, το 5ήμερο, το επίδομα αδείας, τα δώρα Χριστουγέννων και Πάσχα και θλίβομαι.

Στιγμές ..... δουλειές .... τέχνες και ....παρελθόντα

Μόλις σταμάτησε η μπέμπα το κλάμα της, έκλεισε τα μάτια της κι άνοιξα τα δικά μου στον κάμπο. Όμορφο τοπίο, σκέφτηκα και αποφάσισα να διευθετήσω κάποιες εκκρεμότητες που δημιουργήθηκαν τους τελευταίους μήνες.

Το τελευταίο διάστημα προσπαθώ να ντύσω με στιχάκια κάτι ηλεκτρονικούρες, αλλά μου βγαίνει πολύ πολιτική πίκρα και δεν κρατάω τίποτα.

Πίνω καφέδες και λόγω του χαζοωραρίου μου βγαίνω βόλτες σε «άκυρες» ώρες και μέρες, αντιμετωπίζοντας τη Δράμα στις πολύ μοναχικές στιγμές της. Κάτι …Κυριακή βράδυ, Δευτέρα απόγευμα, Τετάρτη 9 το πρωί και πάει λέγοντας. Έχω όμως καλή συντροφιά: ό,τι καταχωνιασμένο, μυστήριο και κουφό (το άκυρο του 80) σκάει μούρη το τελευταίο διάστημα και μου χτυπάει την πόρτα. Εννοείται πως δεν αφήνω τίποτα έξω στο κρύο. Δε μπερδεύομαι όμως και πολύ. Συνδιαλέγομαι για λίγο μαζί του, δείχνοντας ψεύτικο ενδιαφέρον και το στέλνω στην ευχή. Δεν είμαστε για τέτοια! Αρκετά έχω στο μυαλό μου.

Σκέφτομαι ότι πρέπει να ετοιμάσω, πέρα απ’ τα μουσικοστιχουργικά, και κάποια φιλμικά που έχω υποσχεθεί και έχω στα σκαριά, να πάω και το μεγάλο μου πισί για επισκευή και αποφασίζω μόλις τελειώσω αυτό το ποστ, μπέμπας επιτρέπουσας, να φτιάξω κάτι σαν ημερο-ωρολόγιο εργασιών.

Το απόγευμα θα πάω για κούρεμα.

Αυτά που λες Μαρία!

Το χιόνι, τα κομμένα σχόλια του Protagon και η δημοσιονομική χρεοκοπία

Ανοίγει μπροστά μου ο κειμενογράφος κι αποφασίζω να τον αξιοποιήσω. Η μπέμπα δίπλα μου έχει κλείσει για λίγο τα ματάκια της και έξω η χιονόπτωση καλά κρατεί. Τελικά οι επαφές μέσα απ’ αυτό το blog το πάνε από χιόνι σε χιόνι. Η ζωή στη Δράμα κυλάει πολύ ήσυχα και σε καμιά περίπτωση δε θα έλεγα ότι μ’ ενοχλεί. Εξάλλου αυτό κυρίως ζητούσα απ’ αυτή την πόλη, όταν αποφάσισα να έρθω.

Το τελευταίο διάστημα, τα πρωινά είμαι στο σπίτι και εκτός των άλλων ασχολούμαι αρκετά με το ιντερνέτ. Πριν από λίγο καιρό λοιπόν άρχισα να διαβάζω και το protagon. Ε που το κακό; Θα μου πείτε. Πουθενά μέχρι τη στιγμή που αποφάσισα να σχολιάσω, διαφωνώντας κόσμια, ένα άρθρο του Δ. Καμπουράκη. Περιμένω κανα δυο μέρες, δεν ανεβαίνει το σχόλιο. Ξαναστέλνω μπας και μου πουν γιατί κόπηκε το σχόλιο. Τίποτα! Πέρασε καμιά βδομάδα και πάλι τίποτα. Άρχισαν στο μυαλό μου να κυκλοφορούν πολλές ιδέες, αλλά θα το αφήσω προς το παρόν, περιμένοντας τις απόψεις σας. Γιατί είναι βαρύ να λες ότι ένα ηλεκτρονικό περιοδικό μεροληπτεί ή ακόμα χειρότερα λογοκρίνει. Η βλακεία είναι ότι δεν κράτησα τα σχόλια, μιας και τα έγραψα κατευθείαν στη φόρμα. Γιατί κάλλιστα θα μπορούσε κάποιος να πει διάφορα. Τέσπα!

Πω πω! Δυνάμωσε το χιόνι!

Κατά τ’ άλλα η δημοσιονομική χρεοκοπία, δε μας έχει βάλει καθόλου μυαλό και ευελπιστούμε στην ανάκαμψη των οικονομικών της χώρας για καλύτερες μέρες. Φυσικά στο πίσω μέρος του μυαλού μας υπάρχει η υπόνοια που αγγίζει τα όρια της βεβαιότητας ότι αυτοί που άδειασαν τα ταμεία, μας ζητούν να τα ξαναγεμίσουμε για να τα ξανααδειάσουν. Αλλά δεν της δίνουμε καμία σημασία και προχωράμε αμέριμνοι στο ραντεβού μας με ένα μέλλον τόσο αβέβαιο που αν δεν το πάρουμε στα χέρια μας και το αφήσουμε στους λογιστάκους που μας κυβερνούν, τότε ότι και να μας συμβεί θα το αξίζουμε.

Αυτά που λες Μαρία!

Χιόνι!

Χιόνισε στο χωριό μας!



Η γειτονιά μας και στο βάθος ...Φαλακρό


Τα Χιόνια στο καμπαναριό που λέγαμε


Να κι ο κύριος Κορύλοβος!! Με κολιέ ομίχλης. Όπως τον :) αρμόζει.


Και στο βάθος .... κάμπος. Μέσα στα χιονισμένα πούσια.

Είν' ωραία, που λες Μαρία, να ζεις τις εποχές!

pasokofobia nervosa

Μια συνήθεια της τελευταίας δεκαετίας των 00ς (00 στα τούρκικα = καμπινές) είναι η πρωινή … ενασχόληση με το ιντερνέτ. Τις περισσότερες φορές με άσχημα νέα, κάποιες λίγες με καλά, ξεκινάει η μέρα και παίρνει το δρόμο της. Απ’ την 4^η Οκτωβρίου όμως και μετά, τα πράγματα έχουν αλλάξει ριζικά. Τα πρωινά μου και συνεπώς και η καθημερινή μου διάθεση, κάθε μέρα που ανοίγω το ρημάδι το πισί να «ενημερωθώ», μαυρίζουν τόσο πολύ, που μετά από 3+1/2 μήνες που βιώνω αυτή την κατάσταση, θεωρώ ότι έχω αποχτήσει ακόμη μια νεύρωση, αυτήν της πασοκοφοβίας.

Όλα μου τα χρόνια και δεν είναι και λίγα, σπανίως οι ειδήσεις που διάβαζα ή άκουγα αφορούσαν εμένα. Το τελευταίο διάστημα όμως, αυτό άλλαξε. Λες και τα μέτρα της «νέας» κυβέρνησης, στοχεύουν σε μένα. Κάποια ήδη μου έκαναν μεγάλη ζημιά και κάποια σε περίπτωση που εφαρμοστούν, με πάνε τόσο πολύ πίσω και βρίσκομαι τόσο ξεκρέμαστος, όσο σχεδόν ποτέ στη ζωή μου, που δεν είναι και λίγη.

Κάθε πρωί λοιπόν που, με τον πρωινό καφέ, πάω ν’ ανοίξω το πισί, τρέμει το φυλλοκάρδι μου. Τι άλλο θ’ αντικρίσω; Τι νέο σκαρφίστηκε το μυαλό της ΜΚΟ κυβέρνησης;

Το «ΜΚΟ» (Μη Κυβερνητική Οργάνωση) όχι απλά δεν προσβάλει την κυβέρνηση του ΓΑΠ, αλλά της πέφτει και πάρα πολύ! Και αν ήταν μόνο αυτό, ίσως να περιμέναμε κάτι, μιας και έχουν απομείνει κάποιες τίμιες ΜΚΟ που παράγουν έργο. Έλα ντε όμως, που στους μηχανισμούς της ΜΚΟ κυβέρνησης είναι χωμένοι, μαζί με τους μαθητευόμενους και ένα σωρό παλιοί γνωστοί με ένα όνομα τόσο μαύρο απ’ τις λαμογιές του παρελθόντος, πού μόνο που τους φέρνω στο μυαλό μου με πιάνει … σύγκρυο;

Για όλα τα παραπάνω έχετε κάθε δικαίωμα να με χαρακτηρίσετε υπερβολικό, απαισιόδοξο, σκληρό ή o,τι άλλο θέλετε , όμως δεν είναι δυνατό οι επιλογές μας να είναι τα χάλια και τα πολύ χάλια!

Δενδρόσπιτο στη Δράμα

Κι όμως στην άκρη της Δράμας, υπάρχουν δενδρόσπιτα!
Υπάρχουν ακόμη μικρά ή μεγάλα παιδιά που ζουν με το δικό τους όμορφο τρόπο!

Απόγευμα 12/1/2010

Τα απογεύματα, ως συνήθως, περνούν το ένα πίσω απ’ τ’ άλλο, αφήνοντας στιχάκια απ’ το ημερολόγιο τοίχου, πεταμένα στο πάτωμα. Έχουν μάθει καλά αυτή τη δουλειά. Να περνούν το ένα πίσω απ’ τ’ άλλο και στο πέρασμά τους ν’ αφήνουν φύλλα ημερολογίων τοίχου. Φαντάζεστε να λέγαμε: «τα απογεύματα ως συνήθως καρφώνουν κάδρα στον τοίχο» ή «τα απογεύματα ως συνήθως πλένουν τα πιάτα που άφησαν τα πρωινά» Υπάρχει βέβαια η πιθανότητα κάποιο απόγευμα ή κάποιος από σας, να έχει διαφορετική άποψη από τη δική μου και να θεωρεί πως τα απογεύματα κάνουν χίλιες μύριες δουλειές που εγώ αγνοώ κι ότι όλη τη λάντζα με τα φύλλα των ημερολογίων τοίχου τη βγάζουν τα βράδια ή καλύετρα (δεν είναι πιο μυστηριώδες απ’ το καλύτερα;) τα επόμενα πρωινά. Θα περιμένω την επιχειρηματολογία σας ή απλά τις εμπειρίες σας, που στηρίζουν την όποια άποψη για το θέμα. Μέχρι τότε όμως, δικαιούμαι να θεωρώ πως είναι τα απογεύματα αυτά που αντικρίζουν πρώτα την 31^η Δεκεμβρίου και σκέφτονται « άλλος ένας χρόνος πέρασε» ή την 1^η Ιανουαρίου και μονολογούν «ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΝΑ ‘ΧΟΥΜΕ!»

Τα απογεύματα απ’ το γραφείο μου είναι Καταπληκτικά! Άλλοτε φωτίζουν τον κάμπο με υπέροχα ηλιοβασιλέματα απ’ τα Σέρρας, άλλοτε μοστράρουν την Πανσέληνο και τον αποσπερίτη κι άλλοτε σαν απόψε, αρκούνται στο να υποδέχονται αδιαμαρτύρητα τα φώτα της νύχτας, που σκαν μούρη ένα ένα στα χωριά του κάμπου.

Αυτό το απόγευμα, ήταν ένα απ’ αυτά που κουβαλούν μαζί τους σκέψεις χρωστούμενες. Τις έβαλε στη σειρά και ξόφλησε μ’ αυτές ό,τι έφεραν τα περασμένα απογεύματα και έφυγαν χωρίς ένα νεύμα, μια ματιά, ένα ευχαριστώ.

Νύχτωσε!

Αυτό το απόγευμα πέρασε, αφήνοντας μαζί με το φύλλο που έγραφε 12 Ιανουαρίου 2010 κι ένα ακόμη στιχάκι:

Κι αν τ’ απογεύματα διαβούν

κι αν φύγουνε τα βράδια

Μου φτάνει που θα μ’ αγαπάς

με ήλιο και σκοτάδια