Κρίκοι μιας αλυσίδας
Αυτό είμαστε!
Πριν από μας ένας άλλος κρίκος
προγονικός,
περίπου ίδιος με μας
κι ύστερα από μας,
τα παιδιά μας.
Κρικάκια
που θα μεγαλώσουν,
για να συνεχίσουν την αλυσίδα
Αν είμαστε το γενετικό μας υλικό,
απλά είμαστε μια στάση
στην αιωνιότητά του.
Μια μορφή, στις τόσες
που μπορεί να πάρει.
Κι η αιωνιότητα
μια αλυσίδα από όλες μας τις αιωνιότητες.
20/7/1934 - 5/8/2022
Στα βουνά
με τα ζώα σου τ' αγαπημένα
Στα αιώνια λιβάδια,
ξαπλωμένη
άνθος κι εσύ
αειθαλές
παρά την ξηρασία και τους άλλους άνεμους
Μανούλα μου!
και λες δεν είμαι γω!
Άλλη ιδέα έχεις για τον εαυτό σου
Ύστερα ξανακοιτιέσαι
Το μόνο που έμεινε
είναι τα μάτια σου
και χιλιάδες σκουπίδια
στο βλέμμα σου
Η πρώτη λέξη; Επαναφορά
Η δεύτερη; Αδύνατη
Και μέσα σε δυο λέξεις
μια αναίρεση
Και μέσα σε δυο λέξεις
το αναπότρεπτο!
Κι όμως θα μπορούσαν τα πάντα να είναι διαφορετικά, πιο απλά!
Λες πάλι να βαριόμασταν;
Όπως τα παιδιά που έχουν τα πάντα κι αυτά ζητούν πάντα κάτι παραπάνω απ’ το πάντα.
Μάλλον θα βαριόμασταν.
Μια απλή σχέση με τα πάντα.
Οι απλές σχέσεις όμως θέλουν και απλά μυαλά
Απλά ή απλοϊκά;
Απλές σχέσεις με απλές σκέψεις και απλές οτιδήποτε …
Σκέψου να μην έχεις να πεις τίποτα με κάποιον!
Σκέψου να λες και να βρίσκεις τοίχο αντιρρήσεων γιατί αντιμετωπίζεται ότι λες ως επίθεση!;
Σκέψου να μην έχεις κάποιον!
Σκέψου να μην έχεις!
Σκέψου να μην!
Σκέψου να!
Σκέψου!
…
..
.
Καλημέρα!
Πόσα μέρη δεν είδαμε!; Πόσα μέρη δε θα δούμε!; Πόσα ποιήματα δεν ζήσαμε! Πόσες εικόνες ... Ξεκινάμε; Είπε, κοιτώντας τον τοίχο μπροστά του.
Αυτή η αίσθηση ότι ζω στη ζωή ενός άλλου ή καλύτερα ότι είμαι θεατής στη ζωή μου επέστρεψε να μου θυμίσει τη σχετικότητα της αλήθειας και το λάθος του απόλυτου. Μπαλάντες ρομαντζάρουν δίπλα μου προσπαθώντας για κάτι που …
Κρίστμας ροκαμπίλια ροκάρουν χριστουγεννιάτικα δίπλα μου και με θαμπώνουν με τις ολόλευκες οδοντοστοιχίες τους
Σαξόφωνα σκοτεινιάζουν τζαζ την ατμόσφαιρα φέρνοντας μια οσμή από ξινισμένο ουίσκι και τσιγάρου σβησμένου εδώ και ώρες
Κι εγώ, τυλιγμένος το πολύχρωμο εγώ μου γύρω απ’ το λαιμό, προσπαθώ να διατηρήσω τη δυνατότητα να εύχομαι με φωνητικά μηνύματα, μιας και οι σχέσεις είναι τόσο ακριβές!
Με κοιτάζω που ψάχνω στο καφέ για ήσυχη γωνιά με την εφημερίδα ανά χείρας
Με κοιτάζω να χαζεύω τις βιτρίνες με τα νέα βιβλία
Με κοιτάζω να βλέπω να χτυπιούνται τα …συγκρουόμενα στην πονηρούπολη
Και δεν το πιστεύω
Δράμα 2021à2022
Για κάποιο λόγο …παραγωγικό, θεώρησα καλύτερο να παρατήσω την πασιέντζα και ν’ αρχίσω να χτυπάω τα πλήκτρα του κίμπορτ! Όου Γέα!!
Αυτή τη στιγμή ακριβώς δημιουργείται βέβαια σωρός ερωτημάτων:
Προτιμότερη η παραγωγή προϊόντων απ’ την ραστώνη;
Το Ντόλτσε φαρ νιέντε καταδικασμένο απ’ το δίδυμο ζωή-παραγωγή;
Ποιος ο λόγος που ζούμε;
Γιατί πρέπει οι σκέψεις μας να αποτυπώνονται; Για να προσφερθούν ως προϊόν; Και πως πρέπει να είναι πακεταρισμένες για να χαρακτηρισθούν Τέχνη-Αρτ;
Τι είναι η Τέχνη-Αρτ;
Η Τέχνη-Αρτ παράγεται; Δημιουργείται; Συντίθεται; Τι στο διάλο; Και Γιατί;
Αισθάνομαι ότι παρακολουθώ - συμμετέχω σ' ένα τσίρκο
με κάθε λογής κλόουν και άγρια ζώα.
Χαλαρώνεις και γελάς
και στη γωνία σε περιμένει ένα λιοντάρι με ανοιχτό το στόμα.
Μπεκρήδες βετεράνοι
και ανώριμοι-ες στάρ+λετ
χαράζουν τον δρόμο προς την έξοδο γελώντας ειρωνικά.
Τι νόμιζες;
