Δουλειά

 

Χιλιάδες σχέδια, όλα στο βούρκο

Αν δεν ξέρεις που θες να πας, μάλλον δε θα πας πουθενά!

Δεν είναι πολλά τα μέρη που τελικά θα πας. Δεν προλαβαίνεις!

Πρέπει να ξέρεις που θες να πας!

Αν αφεθείς στο ρέμα, χάθηκες! Και στο φινάλε, μάλλον δε θα περάσεις και καλά.

Λεν, αν δεν ξέρεις που θες να πας, θα πας όπου σε πάνε. Ίσως να ‘χουν και δίκιο. Το σίγουρο είναι ότι για να πας εκεί που θες, θέλει δουλειά! Πολλή δουλειά! Για να ξεκλειδώσεις αυτά που έχεις στο μυαλό σου θέλει να βρεις το κλειδί. Και το κλειδί είναι η δουλειά. Αλλιώς θα κάθεσαι με το ραδιόφωνο και θα τραγουδάς «Ωραία, νέα, ατυχής….»  

Μεγαλώσαμε

 

Μεγαλώσαμε

Αφήσαμε τους Λίναρντ Σκίναρντ

κι ανακαλύψαμε την Cesaria Evora

που διαβάζεται Σεζάρια Έβορα

γιατί έτσι προφέρεται το όνομά της στο Πράσινο ακρωτήριο

που ούτε το χαμε ακούσει.

Και δεν είχαμε ζήσει και λίγο!

 

Ήρθαν τα παιδιά μας

 να μας θυμίσουν τις ανησυχίες που θάψαμε

Τις απορίες,  που απαντήσαμε

τις πιο πολλές με λάθος

τις ρηχές εμπειρίες

που θεοποιήσαμε

βαφτίζοντάς τες ΚΑΤΙ ΣΠΟΥΔΑΙΟ!

 

Μεγαλώσαμε

κι αφήσαμε πίσω τη χαρά,

την αλλάξαμε με κάτι άλλο,

ο καθένας ό,τι είχε,

να μη φαίνεται κενή η θέση της.

Κι αυτή μας εκδικήθηκε,

με γεροντάματα,

με απώλειες ,

με μειωμένα αντανακλαστικά,

με βαρεμάρα.

Αυτήν κυρίως!

 

Μεγαλώσαμε

Κι αν ξέρουμε

ότι η γλώσσα κόκκαλα δεν έχει

είναι γιατί

μόνο αυτή δεν πονάει!

DNA

Κρίκοι μιας αλυσίδας

Αυτό είμαστε!

Πριν από μας ένας άλλος κρίκος

προγονικός,

περίπου ίδιος με μας

κι ύστερα από μας,

τα παιδιά μας.

Κρικάκια

που θα μεγαλώσουν,

για να συνεχίσουν την αλυσίδα

 

Αν είμαστε το γενετικό μας υλικό,

απλά είμαστε μια στάση

στην αιωνιότητά του.

Μια μορφή, στις τόσες

που μπορεί να πάρει.

Κι η αιωνιότητα

μια αλυσίδα από όλες μας τις αιωνιότητες.

aforistiko #1

Σκέψεις κοινότυπες,

oύτε καν στολίδια μοιάζουν!

Χύνουν τον καφέ πριν το τραπέζι

Για τη μανούλα

 20/7/1934 - 5/8/2022

Στα βουνά

με τα ζώα σου τ' αγαπημένα

Στα αιώνια λιβάδια,
ξαπλωμένη 

άνθος κι εσύ

αειθαλές 

παρά την ξηρασία και τους άλλους άνεμους 

Μανούλα μου!

Ένα πρωί μετά από χρόνια

 

Κι ένα πρωί κοιτιέσαι

και λες δεν είμαι γω!

Άλλη ιδέα έχεις για τον εαυτό σου

Ύστερα ξανακοιτιέσαι

Το μόνο που έμεινε

είναι τα μάτια σου

και χιλιάδες σκουπίδια

στο βλέμμα σου

Επαναφορά

 

Η πρώτη λέξη; Επαναφορά

Η δεύτερη; Αδύνατη

Και μέσα σε δυο λέξεις

μια αναίρεση

Και μέσα σε δυο λέξεις

το αναπότρεπτο!

Απλά – Πάντα – Σκέψου-…-..-.

 

Κι όμως θα μπορούσαν τα πάντα να είναι διαφορετικά, πιο απλά!

Λες πάλι να βαριόμασταν;

Όπως τα παιδιά που έχουν τα πάντα κι αυτά ζητούν πάντα κάτι παραπάνω απ’ το πάντα.

Μάλλον θα βαριόμασταν.

Μια απλή σχέση με τα πάντα.

Οι απλές σχέσεις όμως θέλουν και απλά μυαλά

Απλά ή απλοϊκά;

Απλές σχέσεις με απλές σκέψεις και απλές οτιδήποτε …

Σκέψου να μην έχεις να πεις τίποτα με κάποιον!

Σκέψου να λες και να βρίσκεις τοίχο αντιρρήσεων γιατί αντιμετωπίζεται ότι λες ως επίθεση!;

Σκέψου να μην έχεις κάποιον!

Σκέψου να μην έχεις!

Σκέψου να μην!

Σκέψου να!

Σκέψου!

…

..

.

Καλημέρα! στα sm

 Καλημέρα!

Πόσα μέρη δεν είδαμε!; Πόσα μέρη δε θα δούμε!; Πόσα ποιήματα δεν ζήσαμε! Πόσες εικόνες ... Ξεκινάμε; Είπε, κοιτώντας τον τοίχο μπροστά του.

Αυτή η αίσθηση

 

Αυτή η αίσθηση ότι ζω στη ζωή ενός άλλου ή καλύτερα ότι είμαι θεατής στη ζωή μου επέστρεψε να μου θυμίσει τη σχετικότητα της αλήθειας και το λάθος του απόλυτου. Μπαλάντες ρομαντζάρουν δίπλα μου προσπαθώντας για κάτι που …

Κρίστμας ροκαμπίλια ροκάρουν χριστουγεννιάτικα δίπλα μου και με θαμπώνουν με τις ολόλευκες οδοντοστοιχίες τους

Σαξόφωνα σκοτεινιάζουν τζαζ την ατμόσφαιρα φέρνοντας μια οσμή από ξινισμένο ουίσκι και τσιγάρου σβησμένου εδώ και ώρες

Κι εγώ, τυλιγμένος το πολύχρωμο εγώ μου γύρω απ’ το λαιμό, προσπαθώ να διατηρήσω τη δυνατότητα να εύχομαι με φωνητικά μηνύματα, μιας και οι σχέσεις είναι τόσο ακριβές!

Με κοιτάζω που ψάχνω στο καφέ για ήσυχη γωνιά με την εφημερίδα ανά χείρας

Με κοιτάζω να χαζεύω τις βιτρίνες με τα νέα βιβλία

Με κοιτάζω να βλέπω να χτυπιούνται τα …συγκρουόμενα στην πονηρούπολη

Και δεν το πιστεύω

 Δράμα 2021à2022