2 Frank with Love

Eject για να γράψει εξονυχιστική έρευνα!

Μα αυτό είναι αδύνατον! Θα μ’ αναγκάσετε να γράψω κανά τραγούδι πάλι για καμιά κανά, την κανά που διαβάζεται τηγκανά…. Ο εαυτός εξοστρακίζεται από λέξεις που ‘ρχονται και παίρνουν τη θέση του! Θε μου! Πόσο βαθιά σε βάλαν μέσα μου! Ούτε η λογική, ούτε η επιστήμη σε βγάζει! Κι είμαι παρέα τα βράδια με όλους αυτούς που αμφισβητούν την ελευθερία μαου μαου μου. Πληκτρολόγιο λανθάνον την αλήθεια λέγει! Μάλλον θα γράψω τραγούδι! Πιο εύκολο! Και πιο πιασάρικο. Και θα συγκινήσω λέξεις μελωδίες και ό,τι άλλο .. τέλος πάντων

Αυτοεκτίμηση

Διαβάζω τα παλιά μου ποιήματα

και τα θαυμάζω

τα χαίρομαι

και σκέφτομαι:

Αχ και να τα 'γραφα εγώ!

Το επόμενο ταξίδι

Σταθμοί
Σταθμός
Σταθμεύω!
Σταματώ την πορεία μου.
Τέρμα οι εικόνες κι οι αντιπαραβολές
Δεν αποθηκεύω
Δεν συγκρίνω
και περιμένω το επόμενο ταξίδι

.

Άντε πάλι!

Άλλη μια εκκίνηση. Αυτή τη φορά με περισσότερη συνέπεια αφού υπάρχει ήδη λογοτεχνικό και εικαστικό υλικό αποθηκευμένο και θ' ανεβαίνει συχνά πυκνά.

Υπάρχουν βέβαια και εκπομπούλες που μπορείτε ν' ακούτε στο  https://www.mixcloud.com/0comments/
Αυτά που λες Μαρία!

Ανεμολόγιο

1 χρόνος χωρίς τον Χρήστο Δημητρίου

Κι αυτή η ζωή .. κάτι … μου θυμίζει

Στις μουσικές κενά κ στα στενά δε χωράνε πια ούτε δυο ανησυχίες.

Οι ποιητές έχω την εντύπωση πως όταν γεράσουν γράφουν από υποχρέωση στ’ όνομά τους. Κάποτε ένας μεγάλος ζωγράφος όταν, μεταξύ τύρου και αχλαδίου, τον ρώτησα ποια είναι τα ενδιαφέροντά του, μου απάντησε: το ψάρεμα και μόνο! Δεν το συνέχισα. 

Αλλά αυτή την ιστορία μου φαίνεται ότι την … έχω ξαναγράψει. 

Κι αυτή η ζωή .. κάτι … μου θυμίζει

Κεί Κεί Κείμενο

Κεί Κεί Κείμενο

Κεί Κεί Κείμενο

Τα πλήθη αλαλάζουν μπρος τον κειμενογράφο που γεμίζει  με λέξεις. Τα γράμματα σιγά σιγά, στίγματα σ’ αόρατο πεντάγραμμο ζωγραφίζουν σχετικές μελωδίες αμφισβητώντας το απόλυτο του λευκού.

Λευκά κελιά οι σελίδες χωρίς γράμματα

Επανάσταση στην ομοιομορφία κάθε σημαδάκι πάνω τους

Να μη μετρήσουμε τις λέξεις

Να μη δούμε την ιστορία πίσω από κάθε μια τους

Εικαστικά

Απλά σαν εικόνες

Κι έτσι μουσουργός ο Μέγας Παλαμάς μας ομορφαίνει!

Σάμπως οι τζιτζίκοι δε βαριώνονται

Οι ορδές των βαρβάρων απ’ τις νότιες πολιτείες φεύγουν με αστρόπλοια στο χρόνο αφήνοντας πίσω τους κομμάτια σαν το Blueberry hills. Στο τιμόνι ο θρυλικός Φατς Ντόμινο τους υπενθυμίζει ότι χωρίς τους μαύρους η Αμερικάνικη μουσική θα ήταν Ιρλανδέζικες πόλκες και λαρυγγισμοί ορεσίβιων Βαυαρών.

Μακρινάρια τα κείμενα των ορθόδοξων μεταποιητών της μίας και μοναδικής αλήθειας του καθενός μας. Το παράλογο παραμονεύει μαζί με θλίψεις και αναμονές.

Ένας Βενεδικτίνος μοναχός μετά από τόσες φορές που με συνάντησε σε κάποιο λευκό χαρτί με χαιρέτισε με τον κλασσικό χαιρετισμό του τάγματός του. Του απάντησα πως ξέρω ότι θα πεθάνουμε όλοι μια μέρα αλλά μέχρι τότε έχουμε ν’ ακούσουμε πολλά όμορφα τραγούδια. Χαμογέλασε με νόημα κι απομακρύνθηκε με τα ανέμπνευστα κείμενα  του χαρτιού της γραφομηχανής.

Όσο περνάν τα χρόνια όλο και περισσότερο καταλαβαίνω γιατί οι μεγάλοι σκηνοθέτες στα τελευταία έργα τους δεν είναι και τόσο αποδεκτοί απ’ το κοινό. Γιατί έχουν γραμμένο το κοινό και κάνουν αυτό που γουστάρουν.

Κυριακή βράδυ Μαρία και βαριέμαι!