document 1

Xm! Χμ!
Η ιστορία έχει στοιχεία που κρατάει κρυφά σε κάποιο θηκάρι βαθιά στις αντιλήψεις των παππούδων και τις προκαταλήψεις. Συγχωρώ, χωρίς να το καταλαβαίνω, κάθε μέρα, όλο και περισσότερο.
Η χτεσινή γειτονιά μου και τα υγρά απογέματα των νοτισμένων καυσόξυλων, επαναλαμβάνονται Απρίλη μήνα, κοντά Μάη.


Απορώ κι εξίσταμαι!
Τι να σημαίνει άραγε αυτό;
Το ‘χω γράψει σωστά;
Ποιος το είπε;
Γιατί το είπε;
Κι αρχίζει ένα ανούσιο ερευνητικό πανηγύρι που πολλοί ονομάζουν επιστήμη ή κι εγώ δε ξέρω τι άλλο.
Βρρούμ 42! Γεγονός. Ήδη παρελθόν.
Μυστήριο τρένο η Άνοιξη.


Προχτές στην εκπομπή, μου τηλεφώνησε η παρέα μου απ’ το Μπάρι. Μ’ ακούγαν απ’ το ιντερνέτ. Ο Βασίλης, ο Μαριανίτο, ο Μικέλε…. Χάρηκα. Τους αφιέρωσα το Appocundriά του Pino Danielle και ένα των Iasis με την Αρβανιτάκη.
Μετά βγήκα στο δρόμο κι έβγαζα φωτογραφίες. Κι ύστερα πήγα σπίτι.

Σινεμά - στο διάλειμμα

Πόσο ν' αλλάξει ένας κόκκος άμμου την ιστορία ...
Ακόμη κι αν είναι διαμάντι.

Εμφύλιος στις 7 το απόγεμα

Χιλιάδες άχρηστα σιντί με προσευχές καλλιτεχνών, γυαλίζουν σε κούτες από όμο.

Χαζοχαρμόσυνος κοιτώ τις ετικέτες τους και φουσκώνω από περηφάνια για ακόμη μια άχρηστη συλλογή. Βιβλία χάρτινα, διαβασμένα στα ράφια, που άφησαν το χνάρι τους στην όποια λανθάνουσα μνήμη, άντε βαριά βαριά και σε κάποια προσωπικότητα, εκλιπαρούν για ταξίδι ή για ευθανασία. Γίγα επί τέρα φωτογραφιών και βίντεο, ασφαλισμένα σε διάφορους σκληρούς, σκληραίνουν ως αναμνήσεις χρόνου αιχμάλωτου.

Διαβλέπω μια συζήτηση στους νευρώνες για τη χρηστικότητα της τέχνης και το κόβω, εδώ. Μια απορία σχετικά με τον ορισμό του «έργου τέχνης» καταλαβαίνει ότι δεν τη σηκώνει το διαμορφωθέν κλίμα και την πουλεύει με ελαφρά.

Απ’ τη γιορτή παρατηρήσεων, διαπιστώσεων και ερωταπαντήσεων που μόλις τέλειωσε, μένει ένα υπόλοιπο κατάθλιψης που θα βαρεθεί κι αυτό και θα μ’ αφήσει.

Όπως τόσα και τόσα

Αυτά που λες Μαρία!

Κυριακή απόγευμα

Δυο δεκαοχτούρες κουνιούνται σε μια καπνιστή κεραία.

Καπνίζονται απ’ την παρακείμενη καμινάδα και κουνιούνται.

Έφυγε η μία. Να! Έφυγε κι η άλλη.

Έμεινε ο καπνός να ντουμανιάζει την κεραία και να δίνει ένα γκρίζο ανοιχτό χρώμα στο βαθυπράσινο δασάκι.

Στο βάθος χωριουδάκια ζωγραφισμένα στο πράσινο της Άνοιξης.

Πίσω το Παγγαίο χιονισμένο, εποπτεύει τα δρώμενα, προσπαθώντας να ανιχνεύσει το εαρινό μέλλον του κάμπου.

Σταχτιά Χαρούμενα Πουλιά, Κεραμιδένιες Σκέπες, Πράσινα Λιβάδια.

Αλλά η Κυριακή απόγευμα Εκεί! δεν αλλάζει.

Στις εποχές, στα χρόνια, πάντα ίδια.

Κυριακή απόγευμα.

Τετάρτη 11 Μαρτίου 2009 το βράδυ.doc

Η Αλεξανδρούπολη προσπαθεί να ανατρέψει το νεκρό σκηνικό των δρόμων και να επιβεβαιώσει ότι ζει, μέσα από καγκουρίστικες ιαχές που εκτοξεύονται από φωτεινά μπαλκόνια. Μέσα, πίτσες και μπύρες βαράν κάρτα μπροστά σε πράσινες οθόνες με κοντά παντελονάκια και λαϊκά είδωλα των χιλίων λέξεων του ποδοσφαιρικού λεξιλογίου.

Στο αμάξι δεν έχω αποφασίσει αν πηγαίνω σπίτι ή σε κάποια μπάρα για ξύδια. +5 δείχνει το ρολόι στο φαρμακείο της «Καθόδου» και στρίβοντας στη Λεωφόρο Δημοκρατίας, ψάχνω κάτι να με πάρει έξω και να μου φορέσει μια τουλάχιστον καλή δικαιολογία να ζευγαρωθώ μ’ ένα σκαμπό και ένα ποτήρι. Τίποτα!

Στο ραδιόφωνο, σ’ έναν απ’ αυτούς τους απρόσωπους σταθμούς που παίζουν διαφημίσεις και τραγουδάκια, ακούγεται μια νεαρά να τραγουδάει « …. γύρισε πίσω …» κι εγώ είμαι ήδη στη Χηλή και στρίβω για το σπίτι. Καληνύχτα.

Αυτά που λες Μαρία.

Caro diario. Ο καπνός της καμινάδας πάει νότια. Άρα είναι Βοριάς.

Πρωινό συννεφιασμένο. Έχω καμιά ώρα ακόμη, μέχρι να φύγω. Ο χαρούμενος Σερραίος από απέναντι φώναξε: Είμαι Πανσεραϊκούλης και μόλις τελείωσα! μπερδεύοντας χαρούμενα την καλλίπυγο τηλεοπτική τιποτούλα, με την επιτυχία του Πανσερραϊκού στον αγώνα κυπέλου με τον Παναθηναϊκό.

Η μυρωδιά του Ελληνικού καφέ και η παρέα πρωινιάτικα με την οθόνη, μου φέρνει στο μυαλό τα θλιβερά πρωινά στο εργοστάσιο. Τίποτα επί τίποτα και θα μπορούσε να βγάζει τίποτα, αν δεν είχε τόσα θλιβερά αποτέλεσματα.

Νοιώθω σαν χαρακτήρας της ταινίας «Ήρεμο Χάος» του Μορέττι. Περαστικός, μοναχικός, χωρίς ιδιαίτερη βαρύτητα στην εξέλιξη της ιστορίας που περιγράφει η ταινία.

Τώρα μου ‘ρθε σα φλας στο μυαλό, ότι το πρακτορείο Χαλκιδικής έχει πάει στον περιφερειακό Θεσσαλονίκης εδώ και πόσα χρόνια, και δεν το έχω επισκεφθεί ποτέ. Αλλάζουν τα πράματα. Κάποτε ήταν δεύτερο σπίτι μου, και σ’ ότι έγραφα, κάπου υπήρχε κι αυτό. Τώρα, απ’ την Καρακάση πού ήταν, έχει αλλάξει δυο στέκια κι εγώ σ’ αυτά δεν έχω ζήσει ούτε μια σημαντική στιγμή.

Άρχισε να ψιχαλίζει, με καιρό βορινό. Αλλά δεν κάνει κρύο. Μέχρι πριν από λίγο, που έφερε ο αέρας μια βρώμα από πετρέλαιο κάποιου καυστήρα, είχα το παράθυρο ανοιχτό.

Κοιτάζω τα γύρω σπίτια. Πρώην προσφυγικές δροσερές το καλοκαίρι και ζεστές το χειμώνα μονοκατοικίες, που έγιναν τριώροφα κουτιά, με ενοικιαζόμενα δωμάτια, γεμάτα εϊρκοντίσιον.

Νέα Χηλή, Πέμπτη 5 Μαρτίου, 9 το πρωί.

Αυτά που λες Μαρία !

... ένας χρόνος με τον Γκουΐντο στην καρδιά μας

’’θέλουμε όμως να σε θυμόμαστε όπως ήσουν
να σκεφτόμαστε πως ζεις ακόμα
πως όπως τότε χαμογελάς’’

οι σύντροφοι κι οι συντρόφισσες του Collettivo Bellaciao και του Δικτύου, συναντιούνται το Σάββατο 7 Μαρτίου στις 20.30 στην οδό Τσαμαδού 13
να μιλήσουν, να θυμηθούν, να βρεθούν μαζί, να κοιτάξουν, να χαμογελάσουν, να συγκινηθούν, να παίξουν μουσική… με τη σκέψη σε σένα.

Θα υπάρχει φαγητό με φροντίδα του Bellaciao.

Τα έσοδα θα διατεθούν για την Κωνσταντίνα Κούνεβα.

Εξόριστος στην κεντρική λεωφόρο, απέναντι απ’ το χαμόγελο που θα τους θάψει

Πάει καιρός που άφησα την ξέγνοιαστη νιότη και φυσιολογικά Θα ‘πρεπε να μιλώ γενικώς με ανθρώπους που έχουν εξουσία και να κανονίζω «διάφορα» με ένα τηλεφώνημα. Με δυο λόγια, θα ‘πρεπε να τιμώ την ηλικία μου και οι γκρίζοι κρόταφοί μου θα έπρεπε να εμπνέουν εμπιστοσύνη.

Αντί όλων αυτών όμως, έχω επιλέξει άλλα πράματα. Θα με πεις «Δεν θα μπορούσε να γίνει αλλιώς!» Και θα μπορούσα να συμφωνήσω, αν το μυαλό μου δεν στοίχειωναν ένα σωρό πολλά υποσχόμενοι νεανίες, που στην καλύτερη έγιναν σαν τους πατεράδες τους. Για τη χειρότερη, να μη μιλήσω.

Κολλάω αφίσες κι αυτοκόλλητα στους δρόμους, ενάντια σ’ όλους αυτούς που πατάν στο πτώμα της καθημερινότητάς μας για ν’ ανέβουν, μαζί με όσους μικρούς και μεγάλους θεωρούν ότι ο καναπές κι η πολυθρόνα έχουν δόντια, σε τρώνε κι αφήνουν για το μέλλον μόνο τα βολεμένα απορρίμματα τους. Περιμένω να τους θάψει ένα παλιό καλό Χαμόγελο, δυναμιτίζοντας ταυτόχρονα την μακάρια ηρεμία του συνδικάτου των απατεώνων, με άρθρα και κόμιξ στον ημερήσιο τύπο.

Σήμερα έβαλα να ξαναδώ τους «Απέναντι» του Πανουσόπουλου. Σκέφτομαι να προτείνω στους φίλους μου «We Few» που εκτός των άλλων κάθε Πέμπτη παίζουν ταινιούλες στο ΤΕΙ, στη Δράμα, να οργανώσουμε μια βραδιά με θέμα τη μοναξιά στα 70’ς και στα 80’ς βλέποντας τον «Εξόριστο στην Κεντρική Λεωφόρο» του Ζερβού και τους «Απέναντι». Μάλιστα, θα προτείνω για τη βραδιά να ξεθάψουμε το παλιό «Εκτός απ’ τον ιμπεριαλισμό, υπάρχει κι η μοναξιά»

Έξω η νοτιά έχει σηκώσει τον κόσμο, τα κύματα λίγο πιο κάτω προσπαθούν να φτάσουν τον τεράστιο ήλιο της Αλεξανδρούπολης κι εμείς στα χέρια μας κρατάμε το μέλλον του κόσμου

Αυτά που λες Μαρία!

Μη Χτυπιέσαι!

Για να μη μιλήσω για τη.. (με το συμπάθιο).. Θεσσαλονίκη

Ταξίδια ματιαγμένα χωρίς χάντρα γαλαζά. Το 2009 στη γωνία. Μας περιμένει με δώρα και στολίδια. Χαλκιδική Δράμα Βόλος Θεσσαλονίκη Αλεξανδρούπολη Σουφλί.

Στη Σαλονίκη έμεινα 2 μέρες. Θες το κρύωμα, θες η καταθλιψάρα που μου φέρνει η θέα αυτής της πόλης. Δεν άντεξα άλλο. Προσπαθούσα να σκεφτώ όλα αυτά που την κάνουν όμορφη, αλλά συνέχεια έπεφτα πάνω σε ογκόλιθους καγκουριάς και ξεφτίλας, που κάλυπταν κάθε όμορφη σκέψη.

Τελικά, απ’ το γκάντεμ σίτι, έμεινε στο μυαλό μου μια γεύση έντονη, από όλα αυτά που μ’ έδιωξαν, απ’ όλα όσα έκαναν την πόλη ανυπόφορη.

Απ’ τη δικτατορία του Πάοκ και του Ράδιο Θεσσαλονίκη, μέχρι το αηδιαστικό λάιφστάιλ της πλειοψηφίας της ντόπιας διανόησης.

Απ’ τα ανθυπομηδενικά των ΤσιτσοΤουλαίων, που απευθυνόμενοι στα ντόπια χαζοχαρμόσυνα μειράκια νομίζουν πως έχουν πιάσει τον παπά, θεωρώντας εαυτούς πατριάρχες της ντόπιας δημοσιογραφίας, μέχρι τους υποταγμένους πανεπιστημιακούς.

Απ’ τους Θρακομακεδόνες που αφήσαν τα ωραία τους χωριά, για να εγκλωβιστούν σε κάποιο ακριβοπληρωμένο κουτί των σούπερ επικίνδυνων, λόγω ρύπανσης, υποβαθμισμένων δυτικών συνοικιών, μέχρι τους Σαλονικιούς του κέντρου, της ενορίας Παναγούδας και της Παναγίας δέξιας, που βρίζουν για το κατάντημα της πόλης επιλέγοντας ότι πιο απόκοσμα συντηρητικό υπάρχει, για να εκφραστούν πολιτικά.

Αυτά που λες Μαρία!

Για να μη μιλήσω για τα κυκλοφοριακά και τα συναφή …

Κατά τ’ άλλα …. σα Χριστούγεννα.

Λοιπόν ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ!

& Το 2009 να σας φέρει πιο κοντά στα όνειρά σας.