Πέμπτη, Αυγούστου 04, 2005

Πόρτες Ουσίες Ταξίδια

Είναι μεγάλη άραγε αυτή η πόρτα που επιτέλους πρέπει να περάσεις για να φτάσεις επιτέλους σ' αυτή την πόρτα που επιτέλους πρέπει να περάσεις για να φτάσεις στην πόρτα που επιτέλους πρέπει να περάσεις ώστε να φτάσεις στην πόρτα που επιτέλους πρέπει να περάσεις;
Τελευταία γουλιά καφέ
Έλα ντε;
Το ένα ποίημα σε οδηγεί σε άλλο
Το ένα ταξίδι σε οδηγεί σε άλλο
Η μία μέρα σε οδηγεί σε άλλη
Πόρτες
Η μία ουσία σε οδηγεί σε άλλη
Κι όλες έχουν κέρβερους.
Πόσες φορές πρέπει να πληρώσουμε με προσμονή το νέκταρ της αθέατης πλευράς;
Πόσους μαϊμουδόφατσους πρέπει να ανεχτούμε για να μπορούμε να ντύνουμε με ομορφιά τον απελεύθερο χρόνο μας;
Ερωτήσεις
Η μία ερώτηση οδηγεί στην άλλη
Ποια να είναι άραγε η ερώτηση που πρέπει να κάνεις ώστε με την απάντηση να περάσεις στην επόμενη ερώτηση που θα σε οδηγήσει στην επόμενη ερώτηση για την αιώνια απάντηση. Κι αν η απάντηση είναι 42 τότε ποιά θα μπορούσε να είναι η ερώτηση κύριε Άνταμς;
How many roads must a man walk down ?
Bob Dylan
Δεν έχει δρόμο να διαβώ, σοκάκι να περάσω ?
Γιώργος Ζαμπέτας
Η αυλαία κλείνει και η μουσική σταματάει να υφίσταται ως τέτοια και επιστρέφει ως ατέλειωτη σεξουαλική πράξη, τροφή για τα επόμενα
Στην επόμενη στύση η ώρα θα είναι ?..
Στην επόμενη στύση η ώρα θα είναι ?..
Στην επόμενη στύση η ώρα θα είναι ?..

9 σχόλια:

nikitas είπε...

i epomeni stisi tha nai tin ora pou ta sentonia tha paramenoyn atsalakota

discolata είπε...

Η αιώνια απάντηση 42...:)

τί μου θύμησες τώρα ρε...

τελικά ποιό είναι το νόημα, το μάθαμε;
ή θα τα παίξουμε κι εμείς σαν ένα πισί, θα μπλοκάρουμε και τα αποκαίδια του εγκεφάλου μας θα ξεράσουν έναν ακόμη αριθμό;

καλημέρα

scorpina είπε...

....Δε νομίζω οτι υφίσταται μια απάντηση, για να μη πω οτι τελικά δεν υπάρχει μια και σωστή απάντηση.

Όσο για τις πόρτες που συνεχώς ανοίγουμε με την προσμονή οτι αυτή είναι και η τελευταία, λοιπόν, όχι, είμαι απαισιόδοξη...Δεν θα ανοίξουμε ποτέ την τελευταία πόρτα. Δε σταματάς ποτέ να προσδοκάς, δε σταματάς ποτέ να μαθαίνεις/παθαίνεις.

Δεν είναι αυτός ο σκοπός για τον οποίο γεννιέσαι και γ******ι μια ολάκερη ζωή.

Ο σκοπός είναι να έχεις το κουράγιο και τη θέληση και το θάρρος και την υπομονή να χτυπάς τις πόρτες και να μπαίνεις μέσα σχεδόν απρόσκλητος...

.....χμμμμ...μήπως τελικά δεν είμαι απαισιόδοξη, αλλά τουναντίον είμαι εξαιρετικά αισιόδοξη???.....


σε χαιρετώ o comments...

Σου εύχομαι υγεία μέχρι να τα ξαναπούμε....

street spirit είπε...

Μέχρι την πόρτα που δεν θα ανοίγει και θα πρέπει να την γκρεμίσουμε... ;)

0 Comments είπε...

# Nikita ατσαλάκωτα είναι μόνο τα σεντόνια των νεκρών
# Τι σου θύμησα discolata; Θα μ'ενδιέφερε!
# scorpina .....χμμμμ...μήπως τελικά δεν είσαι απαισιόδοξη, αλλά τουναντίον είσαι εξαιρετικά αισιόδοξη???.....
# street spirit (ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟ!!!άσμα) Μα την συναντήσαμε την γκρεμίσαμε και αντικρύσαμε όλες αυτές τις "Πόρτες, τις Ουσίες, τα Ταξίδια" (Αυτή τη στιγμή ακούω το There is a ghost απ' τη Marianne Faithfull)

mindstripper είπε...

Δυο πόρτες έχει η ζωή
άνοιξα μια και μπήκα
σεργιάνισα ένα πρωινό
κι ώσπου να ’ρθει το δειλινό
από την άλλη βγήκα.

Marina είπε...

'Οταν κλείνει μιά πόρτα ευτυχίας, αυτόματα ανοίγει μία άλλη. Ομως συχνά μένουνε να κυττάμε και να οδυρόμεθα μπροστά στην κλειστή πόρτα, χωρίς να βλέπουμε την άλλη που έχει ανοίξει για εμάς."
Ελεν Κέλλερ.

0 Comments είπε...

# Εκπληκτικός ο στίχος της γιαγιάς Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου Ε mindstripper;

# Ίσως να μη μας αρέσει, ρε Μαρινάκι, που' ναι τόσο ανοιχτή η καινούργια μας πόρτα. Δεν ξέρω, μια σκέψη κάνω.

mindstripper είπε...

Μεγάλη σοφός (και πάω και στοίχημα και μερακλού επίσης) η Παπαγιανοπούλου, 0 com. ;)